Advertisement

Words are only words [entries|archive|friends|userinfo]
heli150

[ userinfo | livejournal userinfo ]
[ archive | journal archive ]

Jordanië [Aug. 16th, 2009|01:55 pm]
[Ik voel me | determined]
[Muziekje |The Climb - No doubt]

Okeej, dit is er even gehaast opgezet, omdat ik weet dat ik er na Kopenhagen helemaal geen zin meer in heb. Misschien dat ik de rest van de foto-kopjes nog een andere keer afmaak, maar jullie kunnen hem zo wel lezen en de foto's bekijken :)



Reisverslag: Vakantie 2009
Bestemming: Jordanië
Hotel: divers
Duur: 19 t/m 26 juli 2009
Reisgenoot (en beste vriendin): Majke
Vakantieliefde: Joris
 



Dag 1

De dag begon zeer voorspoedig om 4 uur ’s nachts. Ben was op tijd wakker om ons naar de luchthaven Amsterdam te brengen. Aldaar zette voorspoedigheid zich voort. We waren snel door de douane en bij de gate. Daar was verder nog niemand, maar ons piepkleine vliegtuigje stond al wel klaar. Naarmate er meer mensen bij kwamen, konden we gaan gokken wie er mee gingen tot Jordanië.
 
Na een hobbelige vlucht en landing bleek dat we het volledig verkeerd hadden ingeschat. Konden we in Jordanië weer helemaal overnieuw beginnen met socialiseren :s

We zaten in ieder geval wel veilig dicht bij de vleugel
 

Ik zal alle klachten over de vliegomstandigheden tot Jordanië hier maar weg laten en skippen naar onze opwachting op het vliegveld. Een mannetje a la Samir wilde ons zo snel mogelijk in z’n busje hebben op weg naar het hotel, dus werd er flink gehaast. We hoopten al dat dit niet de hele vakantie zo zou zijn en hij vertelde dan gelukkig ook dat ene Louie onze leider zal zijn, vanaf morgenochtend 9:00 uur. Daarna liet hij ons achter in het hotel.

Ook hier geen overwegend positieve kritiek over, maar er staat een bed dus wat wil je nog meer. Nouja water bijvoorbeeld, in zo’n land waar uitdroging om de hoek staat. Dus wij dapper even buiten het hotel gekeken, maar aangezien we zo snel niets zagen, maar weer terug naar de bar van het hotel om daar water te halen. In de bar zaten de 3 heren die alleen reizen. Ze hadden elkaar duidelijk gevonden. Dus na ons water naar de kamer gebracht te hebben, werd besloten dat we ons vollop in de socialisatie zouden storten door te vragen of zij nog wilde plannen hadden voor de avond. Ze wilden de stad (Amman) verkennen en wat eten. Daar waren wij ook voor in, dus gingen we met z’n allen.

De stad stelt weinig voor en ik heb al een mooie kakkerlak gezien tussen alle enige meubelzaakjes. Wel was al snel een café/restaurant gespot waar de gehele plaatselijke bevolking zat, dus daar zijn wij ook gaan eten. Na het eten nuttigde Appie en Theo een waterpijp.

Hier neemt Theo een trekje, op de achtergrond wacht Appie ongeduldig op zijn beurt:
 


Dit leek mij na enige twijfeling ook het moment om dat eens te proberen. Het smaakt naar een hapje rook met een snoepjessmaak die ik niet helemaal kon thuisbrengen.

Ik geloof dat de rest van de avond echt heel grappig was, maar daar wil ik even van af wezen aangezien ik toch soort van onder invloed was/ben. We hebben een zonnebril uitgezocht voor Joris en later in de bar van het hotel liep het echt helemaal uit de hand en is iedereen gekoppeld. Wel is duidelijk dat Majke en Theo kinderen gaan krijgen en dat dit Joris voor mij over laat, of de reisleider, maar dat zien we morgen wel. Tegen het eind kwamen Mike en Maria er ook nog even bij. Rosa en Victor hadden zich wijselijk teruggetrokken op de kamer. Wel goed dat we gelijk al alle namen weten op de eerste dag. Het is te hopen dat de sfeer zo goed blijft, al moeten we er misschien wel elke dag voor aan de waterpijp … Morgen een spannende dag in de dode zee, ik ben benieuwd.

Dag 2

Vanochtend begon met een geplunderd ontbijtbuffet; vorken, kopjes, sinaasappelsap, het moest allemaal worden aangevuld. Er was helaas geen banaan en eigenlijk zelfs geen toast. Dat is wel even slikken na India. Stipt om 9 uur begaven we ons naar reisleider Louie. Hij vertelde ons de plannen voor vandaag en gaf ons 10 minuten om de benodigde bagage bij elkaar te rapen. Vervolgens vetrokken we weer met ons kleine minibusje. Eerst naar Jerash, een ruïne van een oude Romeinse stad. Het was bloedheet, maar wel zeer de moeite waard en je mocht, anders dan anders, gewoon alle beklimmen en aanraken. Blijkbaar zijn ze met ‘wie is de mol’ ook in Jordanië geweest en ik vrees dat er nog vaak gezocht zal moeten worden naar exacte filmlocaties, omdat sommige mensen erg fan waren. Het veld van het levend ganzenbord was in Jerash in ieder geval gevonden.

Nu volgt een foto-impressie van Jerash:




Waar is Majke nou?? :P



Even de boel verbouwen, zodat het allemaal feng sui is :P







Hieronder blijkbaar waar ze levend hebben geganzenbord:




 
Daarna had Louie ons overgehaald om bij een goed restaurant een echte Jordaanse maaltijd te nuttigen. Het viel goed in de smaak en wet weten nu ook wat meer over Victor en Rosa.

Het laatste programmapunt was hoogtepunt de dode zee. Het was werkelijk moeilijk om jezelf onder water te houden en ik had zo naar Jeruzalem kunnen dobberen.



En zo lekker rustig ook






 
Als ik een fles water mee had that is, want anders was ik onderweg vast uitgedroogd. Het was hier helemaal bloedheet en de zee was al even warm. Afkoelen in het zwembad was daarna dan ook erg lekker.

Helaas moesten we al snel weer naar huis, alwaar we resoluut besloten naar het citadel te gaan. Na onze neus even buiten de deur gestoken te hebben en alleen een kapotte taxi te signaleren, zijn we maar aan de mannen gaan vragen of ze mee wilden. Dit wilden ze natuurlijk maar al graag en even later zaten we met 5 man in een taxi gepropt. De weg ging steil omhoog (het citadel is voornamelijk een uitzichtpunt) en de taxi had het er maar moeilijk mee. Natuurlijk bleek het citadel al een uur geleden te zijn gesloten, maar de nachtwacht liet ons toch naar binnen in ruil voor een kleine gift. Het uitzicht was inderdaad erg mooi, zeker naarmate de zon verder onder ging en zeer de moeite waard.








 

Daarna weer met 5 man in de taxi naar beneden. We werden nog bijna van de zijkant geramd door een andere auto en schrok me echt kapot (ik zat precies waar de auto ons zou raken). Gelukkig overleefden we het en hebben we uiteindelijk bij Hachem gegeten; 7 dinar voor de hele groep en nog lekker ook. Dat had ons vliegveldmannetje toch goed aangeraden.

lol, we hadden geeneens borden, toch was het wel lekker.


Daarna nog een drankje bij het restaurant van gisteren en vervolgens heb ik iedereen veilig naar huis gebracht. Normaliter heb ik geen gevoel voor richting dus ik hoop dat ze er niet al te erg op vertrouwen. In de bar van het hotel vertelde Joris nog even over al zijn tragische pogingen tot relaties en werd nog wat verder geprobeerd om Majke en Theo te koppelen. Ik wist inmiddels al dat dit vrij kansloos was, maar het is wel grappig. Ik hoop voor Theo dat hij ook door heeft dat het waarschijnlijk niks gaat worden. Maarja morgen kan hij zich in ieder geval goed gaan bezig houden met het graven van een zwembad. Tjonge, voor we daar zijn, 10 uur in dat kleine busje … dat wordt nog wat, al zit het wel ruimer dan de taxi.

Dag 3

Het ontbijt stelde weer helemaal niks voor. Gelukkig mochten we vandaag verder naar het volgende hotel. Maar niet voordat we onderweg een aantal tussenstops hadden gemaakt. De eerste stop was voor een Grieks Orthodoxe kerk met een mozaïek. Het beste onderdeel van deze mozaïek, die het midden oosten afbeeldde, vond ik de visjes. Het visje wat uit de richting van de dode zee kwam, keek namelijk verdrietig zodat de andere visjes wisten dat ze daar niet heen moesten gaan.




 
Vervolgens stopten we bij Mount Nebo. Vanaf hier zag Mozes het heilige land liggen, maar hij stierf van ongeluk omdat hij er zelf niet naar toe mocht. Als het goed is, ligt hij ook ergens in de berg begraven.
 




Op de foto met het beloofde land op de achtergrond.






 
De derde stop was denk ik de lunch en ik begin echt een massamoord onder de lammetjes te creëren vrees ik, maar het was wel lekker.

Als laatste stop was er een kasteel van de kruisvaarders. De weg ernaartoe was erg steil met een diepe afgrond en naast maar we leven nog. In het kasteel werd gezocht naar één of andere tunnel uit “wie is de mol”. Deze werd helaas niet gevonden maar wel een gat met kogels er in.





Majke heeft zich helemaal aangepast aan het land:




 
Daarna was het nog maar een half uurtje naar het hotel. Overigens is het landschap erg afwisselend, meestal saai, maar andere keren weer spectaculair zoals bij de afgrond. Er is voornamelijk veel zand…

Het hotel heeft, zoals Theo had beloofd, een zwembad. Dus na een grote wisseltruc met de kamers (we hadden aanvankelijk maar 1 eenpersoonsbed) zijn we een baantje gaan trekken in het ijskoude water.

Daarna zijn we, uiteraard weer met de 3 heren, richting zonsondergang gegaan. Een bus Japanners later zakte de zon teleurstellend in de mist in plaats van achter de rotsen waar volgens mij Petra is.


Inmiddels was de rest van onze groep ook komen kijken en zijn we met z’n allen naar beneden gelopen voor het diner bij de snackbar die Louie ons had aangeraden. De falafel was erg lekker, alleen vond ik het wel apart dat ze er friet op hadden gedaan. Na het eten maakte ik een hele grote fout door er voor te kiezen mee te gaan de stad in om nog een waterpijp te bekijken. Aan het begin vond ik het zaakje wel ranzig maar was ik me nog niet bewust van alle dode kakkerlakken die overal lagen. Nadat ik er 1 had opgemerkt, begon ik er steeds meer te zien en vond ik het wel weer genoeg geweest. Ik stond dan ook als eerste buiten toen de mannen eindelijk waren uitgerookt. De taxi was snel staande gehouden en bracht ons voor 1,5 dinar weer helemaal de berg op.

Nu zijn we al weer een tijdje terug op de kamer en ga ik maar weer proberen te slapen. Het moet toch eens lukken. Oh het uitzicht is hier overigens wel erg mooi!


Dag 4

Vanochtend begon het vroeg met wederom een slecht ontbijtbuffet. Daarna zijn we gelijk richting Petra gegaan. Het is weer zoiets wat echt te geweldig is om met woorden te beschrijven, in ieder geval zodanig dat het recht doet aan de stad.

Maargoed mijn eerste keer op een paard. Er was een opstapje dus dat was geen probleem en verder leek het eigenlijk wel op een kameel, je wordt een beetje heen en weer geschud alleen zit je iets minder hoog. Mijn paard heette Amber en mijn mannetje was helemaal niet lief voor haar. Ik heb er wat van gezegd toen hij haar sloeg en toen hield hij ook op, maar ik vond het niet echt een geslaagde rit.





Majke d'r levensdroom komt half uit :)





 

De stad zelf is, zoals al gezegd, echt te prachtig voor woorden. De kleurschakeringen van de rotsformaties zijn echt heel mooi. Ik hoop dat het er op de foto’s een beetje uit komt.
 





 


 

Het eerste echte bouwwerk was de treasury. 


 







Daarna moesten we weer een heel stuk lopen tot de plaats waar we de lunchpakketten konden kopen en die werd ons aangeraden te nuttigen als we helemaal naar boven waren gelopen de 1000 trappen op naar het klooster. Natuurlijk hebben we dat gedaan het was onwijs warm en ik heb nog nooit zo gezweet, maar het was het waard.









Of eigenlijk was dat gebouw het nog niet eens zo waard, dat leek gewoon op het eerste maar met minder mensen ervoor, maar als je nog verder omhoog liep kwam je bij een uitkijkpunt waar het uitzicht echt ongelofelijk was. Bovendien stond er een lekker windje.






Gelukkig kwamen we een groepje Japanners die ons meer dan graag even op de foto wilde vereeuwigen met het klooster op de achtergrond.


 

De terugweg was een eitje vergeleken met de heenweg en we waren zo weer beneden.
 




 

Tegen de tijd dat we terugwaren bij de bus was ik wel helemaal kapot. Gelukkig konden we even afkoelen in het zwembad en tegen de tijd dat we moesten verzamelen voor het diner hadden we ineens weer puf genoeg om enthousiast te zijn over de lichtjestour. Dus hebben we nog even snel onze goede schoenen gehaald, zodat we mee konden.

Het diner, broodje kaas met patat, was goed en er zijn geen lammetjes voor geslacht, dus dat brengt mekaar weer een beetje in evenwicht. Vervolgens gelijk na het eten de lichtjeswandeling. Ontzettend romantisch zo onder de sterrenhemel met kaarsjes langs het hele pad. Ik heb Majke d’r hand maar even vastgepakt, maar dat is natuurlijk niet alles. M’n verkering heeft een mooie kans onbenut gelaten, maargoed met Appie naar de sterren kijken is ook niet verkeerd. Bij de treasury kregen we thee en een fluit- en snaarinstrumentconcert. Door alle echo klonk het echt heel mooi, het was een once in a life-time experience.
 




Nu weer terug op de hotelkamer is Majke even zichzelf aan het masseren want Theo is nergens te bekennen …

Dag 5

Vandaag mochten we uitslapen. Alleen had de wekservice dat niet meegekregen en zaten we op tijd aan het ontbijt. Daarna hebben we foto’s gemaakt van het hotel en even gedut, waardoor we er op het laatst pas achter kwamen … nee wacht dat van die postzegels was denk ik al eerder?

Anyway vandaag reden we verder naar Wadi Rum alwaar we een nachtje in de woestijn zouden doorbrengen. Maar voor het zover was gingen we eerste op jeepsafari.
 


 










 

We beklommen rotsen, bekeken oude wandschilderingen
 















 

en als één van de laatste activiteiten leek het Louie leuk om ons in één lange rij van een vrij hoge zandduin af te laten rennen.
 




 

Hij zei nog zo “whatever you do, don’t let go”. Maar aangezien sommige mensen, Joris, dit blijkbaar niet goed hadden begrepen lag ik even later op een hoopje met Rosa bovenop me en overal zand. In m’n neus, oren, mond en alle andere gaten die je je maar kan bedenken. Ik was uiteraard een beetje pissig op Louie en Joris, maar ik leefde nog dus wat doe je eraan. Majke had ook een behoorlijke klap gemaakt, had last van haar nek en was misselijk. Wellicht dat we Louie dus nog voor haar whiplash moeten aanklagen.

Oja, ik vergeet nog een andere activiteit en dat was de picknick in de woestijn. We werden belachelijk opgemaakt door zo’n bedoeïenen mannetje, die waarschijnlijk niet moslim is, dat hij alle vrouwe zomaar mocht aanraken. Daarbij kregen we traditionele thee aangeboden. Deze was mierzoet en bitter tegelijkertijd, maar ik heb hem toch braaf opgedronken. Overigens vonden we tijdens het hout sprokkelen voor het vuur overal stukjes dode geit.










 

Tjonge wat een rommelig verhaal wordt dit, excuses voor het ongemak, maar ik schrijf dit alles niet op de dag dat het gebeurd is en dat komt de kwaliteit niet ten goede.

In ieder geval werd de dag afgesloten met een kamelentocht naar de zonsondergang. En dat alles midden in de woestijn. Het was echt heel rustgevend.
 


















 

Na de kamelentocht ging de helft van de groep naar het distant heat festival en gingen wij met de andere helft door naar ons tentenkamp om te dineren.




Ondertussen had Majke al d’r eten van de middag eruit gekotst en zodoende mocht ze voor in de jeep zitten. Al vermoed ik dat het weinig uitmaakte, want het pad was gewoon nogal hobbelig en tegen de tijd dat we bij het kamp kwamen had alleen Appie nog zin om te eten.



 

Na het eten hebben we ons rond het kampvuur geschaard en na een tijdje gingen de lichten van het kamp uit en was er alleen nog de sterrenhemel om van te genieten. Ik heb nog nooit zoiets moois gezien, het is zo jammer dat je in Rotterdam maar een fractie van alle sterren ziet. Ondertussen wachtte ik al sinds de kamelentocht tot Joris eindelijk zijn move zou maken en bij het kampvuur was het dan eindelijk zo ver. Ik wil er verder geen commentaar aan wijdden in dit voor het publiek geopende dagboek, maar hou het er maar op dat we hebben gezoend en daarna ben ik in slaap gevallen :P Ik ben nog niet op de hoogte van wat er tussen Theo en Majke is gebeurd, maar het was in ieder geval erg gezellig rond het kampvuur.
 


Slaapdronken ben ik wel braaf om een uur of 1 met Majke de tent in gedoken en heb vervolgens liggen luisteren naar het huilen van de wilde honden(?) en over het algemeen weinig geslapen.

Dag 6

Vanochtend vroeg al uit de tent gerold en tegen heug en meug het ontbijt naar binnen gewerkt en nog wat foto’s gemaakt van het kamp.



 


Daarna was het tijd om met de jeep weer terug te hobbelen naar de bus en met de bus haalden we de rest op die bij het distant heat festival waren geweest. Ik heb me tegen Joris aangenesteld om nog wat te slapen, maar dat schoot ook niet echt op, al waren we voor m’n gevoel wel snel in Aqaba, alwaar we afscheid hebben genomen van Louie en Akif (de chauffeur) en onze balzaal van een kamer hebben betrokken.

Over een half uurtje gaan we iets doen qua lunch en kijken hoe de visjes eruit zien hier.

Dit plan pakte iets anders uit, want na een wandeling in de brandende zon en lunch bij een westers restaurant was iedereen zodanig half dood dat we terug zijn gegaan naar het hotel, alwaar het merendeel van de mensen een tukje heeft gedaan. Theo en Appie hadden echter nog energie genoeg om te gaan zwemmen en hebben het voor elkaar gekregen van het strand afgegooid te worden omdat het blijkbaar alleen voor families of van een bepaalde familie was. Wel fijn dat ze vast research hadden gedaan waar we konden dineren, dat scheelde weer een discussie. Tijdens het eten was iedereen vrij rustig, maar terug op de kamer van Theo (er is hier geen bar, dus hebben we het met zijn minibar moeten doen), kwam de stemming er goed in en hebben we Theo z’n laatste project gereviewed. Erg dapper, ik had het niet laten lezen aan mensen als wij … Rond een uur of 12 is even bepaald hoe de kamerindeling er voor de nacht uit zou zien. Wat er verder is gebeurd, is een typisch gevalletje “wat gebeurt in Jordanië, blijft in Jordanië”.

Dag 7

Vandaag hadden we het beter gepland en gingen we met een busje naar een private resort met een beach erbij waar we konden snorkelen.
 






 

Het was ontzettend warm en ik ben flink verbrand, maar de visjes waren weer erg mooi en je kon echt eindeloos langs het rif zwemmen. Alleen denk ik dat het net ff te ver weg was om de foto’s goed gelukt te laten zijn.

Hmm sommige gaan wel :)


 

Verder hebben we mission impossible gespeeld onder de brug in het zwembad, in de schaduw naar muziek geluisterd en een beetje gedut. Het was echt een relax-dag. Natuurlijk zijn we op deze laatste avond ook weer met z’n 5en gaan dineren. Of misschien met z’n 4en want ik weet niet of je 1 patatje en een blikje cola ook als diner kan classificeren.

Na het eten gingen we nog even bij een ander terras wat drinken. Maar Majke en ik zouden eerst de potjes zand,die we hadden laten maken voor het thuisfront, ophalen. En wat andere souvenirtjes inslaan. Alleen dat laatste was niet helemaal goed gecommuniceerd naar de mannen dus zij waren een beetje bezorgt toen we een uur wegbleven. Dus tegen de tijd dat wij bij het terras kwamen, waren zij ons al weer aan het zoeken in het hotel … Ze waren geloof ik wel een beetje boos op ons toen ze na een tijdje weer terug kwamen bij de bar waar wij netjes op ze aan het wachten waren… maarja we leven nog.

We hebben de dag weer afgesloten bij Theo z’n minibar en na wat geneuzel over voetbal hebben we de ‘slaap’ indeling van gisteren weer aangehouden. Er blijft wel veel in Jordanië deze vakantie :P

Dag 8

Na een koude douche en ontbijt moesten we vroeg in de bus terug naar Amman. Iedereen was helemaal blij dat we Akif weer hadden :) Vervolgens hebben we in de bus weer wat verder gedut en muziekjes geluisterd. In het vliegtuig ben ik naast Appie gaan zitten en hebben we foto’s en filmpjes bekeken van iedereen.

Op het stuk vanaf Wenen had Joris Majke omgekocht zodat we naast elkaar konden zitten en alvast konden beginnen met afscheid nemen. Op Schiphol gingen we allemaal weer uit elkaar. Het zal vreemd zijn om niet meer met z’n allen op te trekken...

Link6 verhaaltjes|Vertel 't is

IJsland [May. 5th, 2009|11:27 pm]
[Tags|]
[Ik voel me | blank]



Reisverslag: Vakantie 2009
Bestemming: Reykjavik
Hotel: Leifur Eiriksson
Duur: 25 april t/m 2 mei
Reisgenoten: Majke & Nicole
Vakantieliefde: Thorrieborrie!
 



Dag 1 - Stapelen:

De dag begon op een normale tijd en de treinreis verliep voorspoedig. Op Schiphol moesten we even op Nicole wachten, maar gelukkig was er een spannende kunstpaal waar we ons mee bezig konden houden tot het te heftig werd. De paal schotelde ons teksten voor als ‘killing is unavoidable, but nothing to be proud of’.

Toen Nicole bij ons kwam, konden we inchecken, dit moest bij een machine. Hij printte onze tickets en zelfs het kofferlabel wat we zelf mochten plakken. Daarna waren de spannende dingen voorbij (behalve dat Nicole d’r tas nog eens extra door de scanner moest en zij begon te verkondigen dat er een pistool op haar boek lag), toch lieten ze ons zonder fouilleren door. In het vliegtuig heb ik Quantum of Sollace gekeken, daar was weinig aan. Tijdens de landing kregen we een supermooi uitzicht van IJsland (ik zat bij het raam) en waren de eerste 50 foto’s meteen al gemaakt.

Pretty :)


De bagageclaim was gauw genoeg gevonden, maar helaas was Majke d’r koffer open gegaan en is de onderkant een beetje kapot. Daarna zagen we ons ophaalmannetje niet, maar na enige navraag kregen we toch onze bustickets en werden we, na een overstap op een minibus, bij het hotel afgeleverd.
 
Majke en Nicole zitten op Leifur met het hotel op de achtergrond



 
We waren helemaal onder de indruk van hoe dicht we bij de zee zaten en hoe mooi het uitzicht op de bergen is met de schattige huisjes ervoor.


Vanuit onze huidige hotelkamer hebben we echter alleen uitzicht op de benen van mensen die naar de supermarkt gaan. En ik schrijf dit alles vanuit een stapelbed. Ik heb boven en Majke beneden. We werden er helemaal enthousiast van. Iets minder is de rotte eieren lucht die uit de douche komt … maar verder is het een goede kamer. De man van de receptie belde om te zeggen dat we morgen eventueel een ‘upgrade’ kunnen krijgen. Eerst maar eens kijken hoe dit slaapt en of de lucht misschien tijdelijk is.

Hoeveel upgrade heb je nodig als je toch al boven slaapt?


Vrij snel zijn we weer naar buiten gegaan om de boel te verkennen. We hebben het beeld van Leifur Eiricsson op de foto gezet en ook gelijk de bekende ‘boot’ of walvisskelet, whatever hij staat er goed op.

ja, ik had gelijk


lol kijk nou hoe scheef de kust is in IJsland :P


en nog maar een kunstzinnige foto


en de laatste ... ja, je moet begrijpen dat we niet wisten of er verder nog iets zou komen wat het foto's maken waard was :P


Daarna zijn we op zoek gegaan naar iets te eten. We kwamen maar geen Mac tegen en zijn na veel lopen en het steeds kouder te krijgen terecht gekomen bij een Thais restaurant. Het eten was lekker en niet super duur. De cola koste ook geen € 8,- alhoewel we nog niet zeker weten wat nou de koers is. Vooralsnog houden we de meest ongunstige koers aan van € 1,- = 100 IJslandse kronen.

Oh ik vergeet nou helemaal nog te vertellen dat Majke zomaar spontaan door een meisje werd aangesproken op straat om haar te vertellen dat ze rare (ok, unusual) ogen had. Daar kunnen we vast heel wat van die IJslandse brillemannetjes met hun compacte hoofden mee oppikken, maar of je dat wil is een andere vraag.

Nu is het even wachten tot Majke klaar is en dan kan ik onder de stinkdouche en daarna naar bed, ookal is het nu 21:00 uur en nog heel erg licht buiten, maar voor m’n gevoel is het al 23:00 uur en zo’n reisdag is toch vermoeiend … Dus ookal blijft het de hele nacht licht (al zijn we te vroeg of te laat voor het Noorderlicht, maar je weet nooit) denk ik dat ik best kan slapen :)

Dag 2 – Koopzondag?

Om kwart voor 6 moest ik uit het stapelbed klimmen om te plassen. Ik probeerde het nog zachtjes te doen, maar iedereen bleek al wakker. Toch zijn we daarna weer netjes gaan slapen tot het tijd was om te gaan ontbijten. Overigens waren de eerste woorden die ik vanmorgen hardop zei ‘hebben jullie het ook zo warm?’, een vreemde zin voor IJsland, maar op de één of andere manier blijft onze kamer met het raam open en de verwarming uit snikheet. Niet echt lekker om in te slapen, maar het zal wel wennen, we zijn hetere landen gewend. Het ontbijt was eenvoudig doch voedzaam.

Dit was niet de eerste dag (denk ik :s kan me echt niet meer herinneren wanneer je deze foto hebt gemaakt Nicole :s), maar het ontbijt was ongeveer elke dag hetzelfde


Toen we daarna aan het mannetje van de receptie gingen vertellen dat we de walvisexcursie wilden boeken deelde hij ons mee dat we dat niet bij hem hoefden te regelen maar dat hij wel even naar de haven zou bellen om te zeggen dat we eraan kwamen. Alleen we komen er woensdag pas aan, dus om ze niet in de war te maken ging hij ook nog niet bellen. Vandaag hebben we een fijne lange wandeling gemaakt naar het winkelcentrum, dat welliswaar open was maar waar alle winkels nog wel dichtwaren.

en maar goed ook, anders had ik mezelf hier nooit ingepropt


Gelukkig was de reis er naar toe wel leuk en hebben we veel scholen gezien, waarvan één met een grote heuvel ervoor waar vanaf we weer een mooi uitzicht hadden. Ook was er een schattige witte kerk met twee torentjes en onderweg hadden we ons laten afleiden door een parkje.

Ik zou me zo weer laten afleiden :)


Nee, we hebben Reykjavik goed verkend vandaag. Langs de kust zijn we terug gelopen om op de mainstreet een subway broodje te eten voor de lunch. Majke en Nicole zijn overigens de hele dag al aan het zingen. Op zich niet erg maar de lied-keuze laat toch wat te wensen over, we gaan dit jaar het songfestival echt niet winnen … Verder hadden we nog een goed systeem uitgedacht voor de eenden distributie. Zo’n witte eend die geen puffin is komt namelijk altijd samen met een saaie bruine eend. Oh eigenlijk is het meer een observatie dan een systeem, maar toch lijken die witte eenden net papegaaiduikers.

Maargoed na de subway hebben we kaarten gekocht en onderhand is ook iedereen wel klaar met schrijven, ik weet nou eigenlijk niet wat we verder gaan doen vandaag, behalve vanavond ergens pizza eten en brood oid halen, maar plannen vormen zich soms spontaan :)

Vandaag bracht onze spontaniteit ons eerst de viking en het parlementsgebouw.

de viking


Daarna bij een zeer verlaten uitziend café Amsterdam en vervolgens ergens achterin de haven alwaar we betrapt werden door de politie. We deden niets wat niet mocht, maar schrokken toch toen de politie-auto ineens opdook.

De haven


Aan de andere kant van het verlaten terrein waar we waren lag de walvisboot. Hier hadden we helaas nog niets te zoeken, dus zijn we maar een eettentje gaan zoeken. Het deed een beetje Indiaas aan en was wel lekker. Vanuit het restaurantje had ik goed zicht op de soap van de motormuizen, maar nadat baardmans was vetrokken was er verder weinig aan. Op de terugweg naar ‘huis’ heb ik nog wat kopjes gestolen voor de thee. Toen ik dit daarna wilde gaan opbiechten bij de kerk hiertegenover bleek deze, in tegenstelling tot wat in Majke d’r boekje stond, al dicht te zijn. Dus in plaats daarvan hebben we het zondigen alleen maar erger gemaakt door stripligretto te spelen.

Nicole kan ook niet tegen Majke op, ze heeft beide sokken al uit.


Of nouja ik had vrijwillig mijn trui uitgedaan omdat het hier zo tropisch is en daarna hebben we ligretto gespeeld. Nu ben ik weer als laatste aan de beurt om te douchen en daarna vroeg naar bed, want morgen wordt een drukke dag met 8 uur Golden Circle tour. Ik hoop dat m’n zonnesteek zich dan niet doorzet want we hebben geen van allen zonnebrand meegekomen. Je verwacht toch ook niet dat je hier verbrand?

Dag 3 – ja, ja, ja, nee:

Vanochtend waren we op een iets geciviliseerder tijd wakker dan gister, maar wel lekker op tijd voor de Golden Circle Tour. Na het ontbijt begaven we ons netjes op tijd naar de ophaalplaats voor het hotel. Na 20 minuten was er echter nog steeds geen flybus, dus ben ik even aan het receptiemannetje gaan vragen of hij er iets aan kon doen. Na een telefoontje wisten we dat de bus er snel aan kwam, maar aangezien dit busje ons alleen maar in 2 minuten naar de busterminal onderaan de gatta had gebracht, hadden we sneller kunnen lopen. Op zich wel fijn dat we toch meekonden op de tour ondanks dat ze ons vergeten waren. Met de grote bus, die vol zal met Hollanders, gingen we eerst naar de powerplant, alwaar ze ons uitlegden hoe ze het warme water uit de grond voor van alles gebruiken, zoals om onder te douchen (vandaar dat het naar zwavel ruikt) en vervolgens gaat het door pijpen onder de straat zodat deze lekker worden verwarmt en daarna gaat het pas de zee in. De straatverwarming was vandaag overigens niet nodig want het was weer snikheet.

Hier zijn ze de stroom aan het drogen ofzo ...


Na dit verplichte nummer kon de tour echt beginnen en reden we naar de waterval. Hij is echt waanzinnige groot en super mooi, en maakt veel herrie, maar dat is juist rustgevend.

Ik heb er verder geen woorden voor, dus hier zijn foto's :)













 
Na de waterval gingen we door naar de geisers. Deze waren echt HEEL spectaculair en we hebben de meest actieve dan ook een stuk of 15 keer zien uitbarsten. Het voorspellen van wanneer hij zou spuiten was een sport apart en iedereen had er zo zn eigen systeem voor, maar over het algemeen was het toch een groot ja, ja, ja, neeee-gebeuren als het ding weer eens enthousiast pulseerde zonder echt te gaan spuiten. Maar als hij wel ontplofte dan kwam er eerst een grote blauwe bol, dan spoot het water eruit, de hoogte varieerde, en daarna bleef er een fijne zwavelrookpluim achter of spoot hij gelijk nogmaals. Eén keer spoot hij zelfs 3 keer achter elkaar, maar toen was natuurlijk net niemand van ons aan het filmen.
 
Eerst is er een bel:



de bel wordt groter ...



en dan laat hij alles los



tot hij niet hoger kan



als laatst is er alleen nog rookpluim


en daarna moet je minstens 5 minuten wachten tot hij weer kan :P


Ik had hem wel nog 2 uur willen zijn uitbarsten, maar we gingen door naar de laatste attractie, namelijk het National Park. Dat klinkt alsof ze daar beesten en/of natuur hebben, maar het IJslandse national park is waar de 2 tektonische platen boven de zee uit elkaar schuiven en een soort kloofje vormen. Ook hier hadden we weer mooie uitzichten op de bergen en het grote meer aldaar.

Je zag ze nog niet voor je ogen uit elkaar schuiven



Die bomen daar zijn aangeplant, alle echte bomen zijn van IJsland afgewaaid



 
Daarmee was de tour tot een einde gekomen en werden we afgezet bij de sex-shop (in de straat achter de kredietcrisis). Thuis hebben we even alle foto’s bekeken en onze 7 minuten durende blockbuster bij de geiser die maar niet wilde spuiten. De zoektocht naar voedsel die daarna volgde eindigde in een groezelig snackbarretje aan de haven, waar ze toch verrassend lekkere burgers hadden en vriendelijk personeel dat niet zo’n hoge pet op had van Majke d’r groenteburger die hij omschreef als ‘and other stuff’. Het vet droop er vanaf, maar de muziekkeuze was wel leuk en na onze lichte lunch (muffins en eierkoeken) kon er wel een vette hap bij vandaag. Nu ga ik proberen de zwavelgeur een beetje van me af te wassen, maar of ik hierin succesvol zal zijn met de zwaveldouche is maar de vraag.

Morgen gaan we kijken of ze een walvis hebben in de dierentuin en kijken of er bij het stadsmeer ook een depressief beeld staat.

Het depressieve beeld had denk ik ook z'n geld bij Icesave ... maar hier moet het toch van zijn opgebeurd :)


Zo mogelijk kunnen we ook nog een bezoekje brengen aan de fontein in the pearl. Ik had me nog niet beselft hoe Lost-achtig dat eigenlijk is, zeker als we het weer doen opvolgen met een zoektocht naar eten.

Dag 4 – I’m singing in the rain:

Terwijl de wind om ons huisje fluit, Shaun ons op de gang staat af te luisteren en ik niet dronken ben, ga ik toch proberen me te herinneren wat we vandaag allemaal gedaan hebben. Het begon om een uur of 9 met ontbijt, dit is eigenlijk een beetje laat, maar we hadden geen vaste plannen en konden dus uitslapen totdat de deuren begonnen dicht te slaan door de wind. De windstoten had ik overigens al voorspeld toen ik mijn hand uit het raam stak.

Toch gingen we na het ontbijt naar buiten voor een fikse wandeling richting het stadion en de dierentuin. Het stadion viel een beetje tegen, maar de dierentuin is echt top! De hoofdattractie waren zeker de snorrieborries (=zeehonden) die visjes te eten kregen terwijl wij stonden te kijken. Dat betekent dat de verzorger de visjes vlak voor ons neus gooide zodat de zeehonden ons fijn nat spatten. Maar vragen of dat wij een visje wilde voeren ho maar …

Awwwww, snorrieborrie ^.^


Daarna zouden de vos en nertsen gevoerd worden, maar die kregen vandaag blijkbaar niets.

Disa had wel trek in een snorrieborrie, maar ze kreeg niks want de oppasser was te schuw om langs te komen met het eten nu er zo'n recordaantal (3) bezoekers in de zoo was.



Na de vissenshow zijn we de koeien + varkensstal ingegaan alwaar de beestjes weinig ruimte hadden, maar er wel een heel lief poesje lag te slapen in de voerbak van de koeien.

Ik had wel harder kunnen gillen, maar er lagen daar ook vissen te slapen ... ze snappen het principe van een dierentuin niet helemaal in IJsland, niet dat dit niet leuk was hoor, maar ik had toch minstens een walvis verwacht!


 

Koeien a la in een dierentuin, maar een poes heb ik thuis ook

 

Het hok daarna was weer een hoogtepunt want hier zaten allemaal lieve kleine babygeitjes die m’n handschoenen wilden opeten en het niet zo nauw namen met de incest.

I like babygoats!


 

Ik wilde wel een babygeitje mee naar huis nemen en de snorrieborries en dan ook maar de paardjes want die zagen er gewoon niet goed uit.

Na in de dierentuin chocoladetaart te hebben gegeten zijn we even door de botanische tuin gelopen en hebben we vervolgens bij de mac een ijsje gegeten.

wel met m'n muts op natuurlijk


Omdat we doorweekt en moe waren zijn we daarna met de bus naar de pearl (= powerplant koepel met uitzicht en fontein en nepgeiser) gebracht alleen moesten we daar alsnog ver lopen. Boven op bij het uitzicht werden we bijna weg geblazen door de keiharde wind. We konden van hieruit goed zien waar ons hotel lag en zijn daarna in één keer naar huis gelopen.

De Pearl



Zie je die hoge toren in de verte? Dat is de kerk tegenover ons hotel :)


 
Op de kamer floot de wind zeer onheilspellend dus zijn we in de lobby gaan ligrettoen alwaar we erachter kwamen dat de manager van het hotel, Shaun, Zuid-Afrikaans is en ons al 3 dagen kan afluisteren. Hij probeerde ons nog een excursie aan te smeren en heeft de gezellige bars voor ons aangewezen op de kaart. De dames hebben daarna voetbal gekeken in de lobby terwijl ik een boekje las. Na de eerste helft zijn we pizza gaan eten en na het eten op naar de bar waar vanavond de karaoke was. Het was nog best gezellig maar we hebben niet bij de microfoon gezongen. Tegen de tijd dat we door de regen en de wind weer terug waren bij het hotel was het moeilijk Shaun te overtuigen dat we ons niet helemaal hadden laten vollopen. Ik heb nog even snel gedouched en nu moet ik eigenlijk gaan slapen omdat Thor (dat is het andere receptiemannetje en tevens de baas) had gezegd dat we morgenochtend moesten proberen voor de walvissen, maar Shaun dacht dat we beter donderdagmiddag konden proberen. Hoe het ook zei, we staan morgen vroeg op dus ik ga proberen een tukje te doen.

Dag 5 – Een cultureel verantwoorde dag (nog steeds in de regen):

Vanochtend werden we wakker gebeld door mijn stalker. Gelukkig was het niet zo heel kort voor mijn alarm, want we zouden om 8 uur ontbijten, zodat we konden kijken of de walvissen vanochtend door konden gaan. Helaas belde Shaun ons 5 minuten voor het ontbijt al dat het vandaag weer niet goed genoeg weer was voor de walvissen. We zijn daarom vandaag maar gaan winkelen. Ook hebben we de kerk hiervoor bekeken, aangezien we bang waren van de top afgewaaid te worden, zijn we nog niet naar boven gegaan voor het uitzicht.

Helaas staat de kerk in de steigers



de achterkant niet, maar die zie je niet overal bovenuitsteken als je je huis zoekt



maar van binnen is hij wel mooi


We hebben de stadsvijver en het raadhuis bekeken en daarna geconstateerd dat het museum nog niet open was. Dus zijn we eerst gaan eten bij café Paris, duur, maar wel erg lekker. Daarna konden we naar het ‘national museum’ van IJsland. Hier leerden we over de historie van het land. Het was erg leerzaam, maar omdat we om de één of andere reden ervoor hebben gekozen om in de lobby te schrijven kan ik me op dit moment niet goed genoeg concentreren om me iets interessants er van te herinneren, want afluisteren en schrijven gaat niet samen. Maargoed het was leerzaam en nu weten we wanneer Shaun jarig is (6 juni) en de huisjes hier beginnen onder de grond en hebben gras op het dak.

Zo zagen we al een huisje in de botanische tuin
 


en in het museum hadden ze ook de binnenkant van het huisje nagemaakt



en zo zagen de mensen in die huisjes er ongeveer uit


 
Op de terugweg zijn we zeiknat geregend en m’n haar is nog steeds niet droog. Terug in het hotel wilde Thor ons een andere excursie aanbieden met een jeep en een sexy guy, omdat de walvissen niet door zouden gaan. Omdat het erg teleurstellend voor ons was als we de walvissen niet konden zien, ging hij nog even met de walvismannetjes bellen en uiteindelijk kon het toch doorgaan voor morgenochtend. Dat beter dan de middag zoals Shaun had bedacht. Na goed gesocialiseerd te hebben met Thor zijn we lekker gaan schrijven maar dat schiet dus voor geen meter op.

Na een paar potjes ligretto werd ik niet lekker en ben ik even op bed gaan liggen. Majke en Nicole hebben me de hele voetbalwedstrijd met rust gelaten en daarna was ik wel weer goed genoeg om te gaan eten. We kozen voor het vegetarische restaurantje en de salade met veel pitjes en brood was best lekker, de sinaasappel-kokos-thee helemaal. Na het eten hebben we nog weer ligrettood maar uiteindelijk hebben we het receptiemannetje maar wat privacy gegeven voor z’n date. Nu nog even douchen en dan snel naar bed want morgen gaan we nogmaals proberen om de walvistour van 9 uur te halen en als die niet doorgaat dan die van 13:00 uur. Gelukkig denk Thor met ons mee, jammer alleen dat z’n haarimplantaten me nu zo opvallen …

Dag 6 – walvisspotten:

We waren vanochtend lekker vroeg walvissen kijken en als ik zeg ‘walvissen kijken’ dan bedoel ik ‘wakker’, maarja waar het hart vol van is hè. Maargoed vroeg wakker en ontbijten. Thor vertelde ons dat het gunstig weer was en belde nog even met de walvismensjes om te checken dat ze zouden gaan. Daarna zijn we naar de haven gelopen en hebben ze ons afgezet met de kaartjes, of niet en is de koers gewoon heel anders dan waar we steeds rekening mee houden. Ik zie het thuis wel.

Toen we uitvaarden op de boot zagen we gelijk al papagaaiduikers, alleen omdat die steeds duiken, zijn ze onmogelijk op de foto te krijgen. Oja vergeet ik nog bijna te vermelden dat we grote dikke overallpakken aan hadden om een beetje warm te blijven.


Na een stukje gevaren te hebben, werd er in de verte wat gespot alleen wisten ze nog niet wat het was. Het bleken 2 humpback whales te zijn! Nadat we die een tijdje hadden gevolgd kwamen ze ineens links van ons vlakbij alletwee te gelijk het water uit springen.


Echt het was zo mooi en blijkbaar ook speciaal want het walvismevrouwtje had dat in 3 jaar dat ze daar werkte nog niet gezien. Maar echt hoor het was zo mooi de tranen sprongen in m’n ogen Daarna hebben we de walvissen nog een tijdje gevolgd en uiteindelijk hebben we ze met rust gelaten en zijn we weer meer naar de kust gevaren in de hoop op nog een minky whale, want die wonen dichter bij de kust, en inderdaad we spotte er weer één (eerder toen we nog met de humpbacks bezig waren zagen we er al één uit de verte) en ook deze hebben we een tijdje gevolgd, maar ze gedragen zich heel anders en komen maar heel even met hun spuitgat boven water om te ademen. Terwijl die andere echt wel een keer of 4 bovenkwamen op dezelfde plek voordat ze verder zwommen. Ook als het € 75,- kostte dan was het dat dubbel en dwars waard want het was echt een geweldige ervaring!!!


Bij de subway hebben we gelunched en nu zijn we weer terug op de kamer alwaar Nicole een smsje kreeg dat er in Apeldoorn iemand het koninginnedagpubliek is ingereden met de auto (2 doden, 12 gewonden). Dat is dan wel weer een domper op het geheel …

Na een kopje thee en een babbeltje met de receptiedame zijn we de laatste souveniertjes gaan halen en waren we nog net op tijd terug om de kerk hiertegenover te beklimmen. De wolken zijn weggetrokken en het uitzicht is prachtig.




 

Na nog weer een kopje thee in de lobby was het tijd om te eten, weer bij onze favoriete snackbar want dat had ik Majke beloofd voor na de walvissen, omdat het weer zulk lekker weer was hebben we ook nog een ijsje gegeten. Nu moet ik weer terug naar de lobby om met pindakaas te spelen, maar m’n rug heeft daar echt weinig zin in. Ik neem wel een pilletje.

Ohohoh, ik ben een slechte, slechte vriendin :s nu heb ik Majke daar gelaten met pindakaas. Ik voel me hier zo niet goed over :( We hadden niet moeten gaan, ik zat helemaal te rillen in die bar en de paracetamol werkte ook al niet voor m’n rug. Dus Nicole heeft me naar huis gebracht, maar het gevolg daarvan is dus dat we Majke alleen hebben gelaten met Shaun in de bar :s terwijl we tijdens het eten nog Joran v/d Sloot hadden gezien en ik geen idee heb in hoeverre Majke het nou naar d’r zin had met Shaun. Ik hoop maar dat ze snel thuis komt. Stomme samen uit samen thuis regel … Maak je één regel, kan je hem nog niet nakomen. Nouja fuck it, ik was er zelf ook voor gegaan en Majke is een grote meid. Maar ik ga niet slapen voor ze terug is.

Een goed half uur nadat ik dit geschreven had, kwam ze inderdaad thuis. Na alles uitgebreid te hebben besproken en er andere spannende dingen werden opgebiecht zijn Nicole en ik even aan Komkommer gaan vragen wat voor iemand Shaun nou eigenlijk is. Niet echt een betrouwbare bron want hij woont samen met Pindakaas, maar we weten nu wel dat hij Max heet en oorspronkelijk uit Rusland komt, maar hier terecht is gekomen door het handballen. Daarna werd alles nog eens herbesproken op de kamer en tegen een uur of half 3 gingen we pas slapen.

Dag 7 – relaxen in de Blue Lagoon:

Vanochtend hadden we een beetje een probleem want Pindakaas zat achter de balie en helemaal negeren ging ietwat moeilijk. Toch hadden we hem met een aantal afleidingsmanoeuvres redelijk bij Majke weg gekregen. Alleen toen we op de bus naar de Blue Lagoon zaten te wachten hing hij ineens met een roos over de schutting, wat een ei, alsof we die mee zouden nemen naar de Blue Lagoon :s

Nouja de bus kwam deze keer gelukkig redelijk op tijd dus hoefden we niet lang te wachten in de regen. Van het mooie weer van gisteravond was niets meer over. Het was niet heel ver rijden naar de Blue Lagoon en aldaar was alles ook goed geregeld met bandjes en kluisjes met sensoren. Het was wel even koud om naar buiten te lopen, maar het lichtblauwe water was heerlijk warm.


We hebben dan ook lekker lang rondgedobberd en van alle faciliteiten gebruik gemaakt, zoals daar zijn het silica-zout, de sauna, het stoombad en de massagewaterval. Vooral dat laatste was erg lekker voor m’n rug. M’n nieuwe zwempak bevalt trouwens ook prima.


Omdat de volgende bus pas heel laat ging zijn we om kwart over 3 weer naar huis gegaan. Ik viel bijna in slaap tijdens de rit terug naar huis, al die nachtelijke avonturen zijn niet goed voor de slaap. Nu lig ik weer op bed en ben ik benieuwd of Pindakaas nog over het avondeten begint (hij wilde met Majke uit eten, maar die heeft gezegd dat wij dan ook gaan en dat hij het ons (Nic en ik) moet vragen) en of hij de roos nog gaat geven en of Nicole vanavond/vanacht Komkommer gaat verleiden. De hotelsoap continued, alleen mijn verhaallijn is met Hagelslag niet zo heel boeiend, al heb ik nu wel zijn telefoonnummer :P

Nou dat liep allemaal met een sisser af, Majke heeft de roos niet aangenomen en het afscheid was heel beschaafd. Het Komkommer deel van de soap is nog in volle gang want we zitten nu in de lobby een kopje thee te dringen en Komkommer heeft dienst. Als we willen dan kunnen we hier nog tot 4 uur zitten. Maargoed even terug. Na de Blue Lagoon zijn we even een beetje in slaap gevallen en daarna gaan eten bij Garusso (dat had Pindakaas ons aangeraden) alwaar we al ons geld hebben uit gegeven aan een sjieke maaltijd en cocktails. Ik had een Blue Lagoon cocktail op, dat vond ik wel zo toepasselijk. Ik voel hem niet zo zitten, maar vind m’n blauwe tong wel hilarisch, dus ik denk dat er echt wel wat alcohol in zat.

of misschien alleen maar blauwe kleurstof, wie zal het zeggen :P (letterlijk)


Oja voor het eten hebben we nog even wat leuke kredietcrisis foto’s gemaakt bij de casino’s en pinautomaat.

Oh noes, mn geld is weg :(




Nu moet ik even wachten tot Majke klaar is met douchen en dan mag ik gaan kijken of ik m’n haar wat minder touwig kan krijgen. Lol, Majke is nu aan het kijken waar alle beveiligingscamera’s staan.

Dag 8 – naar huis :(

We kregen Komkommer niet zo gek dat hij een potje ligretto mee wilde doen dus zijn we maar ff 2 uurtjes gaan slapen. Dat is niet genoeg dus ik werd alleen maar verrot wakker om 4:10 uur. Na de koffers te hebben ingepakt zijn we in de lobby gaan zitten wachten tot de flybus kwam om ons naar het vliegveld te brengen. Er gebeurde verder weinig boeiends dus daar wil ik maar mee afsluiten.

Link10 verhaaltjes|Vertel 't is

India deel twee [Sep. 27th, 2008|09:04 pm]
[Ik voel me | tired]

Ehrm dit is het tweede deel, ik weet niet hoe ik ze op de goede volgorde krijg. Jullie moeten het er maar mee doen zo.

18 september: Een boeiende busdag:

Vanochtend vroeg vertrokken, iedereen was blij dat we dit hotel mochten verlaten.


Mooi uitzicht op de jungle en rijstvelden:







Als eerst stond de Yajn tempel op het programma. Dit strenge geloof dicteert dat je niets met een ziel mag kapotmaken. De monikken lopen dan ook met een bezempje de mieren op hun pad weg te vegen zodat ze er niet op kunnen gaan staan. Deze tempel heeft lang veborgen gelegen in een dichte jungle, dus hij is nog helemaal intact (de moslims hebben niet de kans gekregen om de hoofdjes van alle beelden af te hakken). In de tempel werden we gezegend en kregen we een gele stip op ons hoofd. Je mocht een wens doen, maar door de hevige regenval had ik dat stukje even gemist. Wel heb ik mijn jaloersheid afegkocht door een muntje in de toren te gooien. De tempel was echt prachtig! Vonne zei dat ze het jammer vond dat er weinig toeristen heen gingen, maar dat is denk ik juist een deel van de charme.


Shitload foto's van de tempel:






De oneindige slang:




Gezegende zusjes:




Gezegend door deze meneer, eigenlijk was hij best eng:










De boom met de afbeelding van Ganesha erin ... als je heel veel fantasie hebt:





Na de tempel hebben we de bus nog een keer stil gezet omdat er mannetjes van de Rabaristam langskwamen met hun kuddes geiten. Een mooi fotomoment en de geitenhoeder ging er eens lekker voor staan poseren. Na een kudde of drie hadden we het wel gezien. Dit alles kan trouwens ook voor de tempel zijn geweest, het geheugen is echt niet meer wat het geweest is.


Schaapje, schaapje heb je witte wol?:





Zeker weten was de lunch na de tempel. Gezeik over het buffet natuurlijk, maar daarna even aan Vonne gevraagd of ze de kameel al chocolade had gevoerd. Dat had ze nog niet gedaan en ik mocht natuurlijk mee. Helaas was de kameel die van chocolade hield overleden aan een slangenbeet, maar Benji was ook erg lief en ik mocht nog weer een rondje op hem rijden. Hij was flink tegen het kamelenmannetje aan het praten en moest nog wat getrained worden, maar het ging bij mij vrij aardig. Majke hing een beetje in de boom toen er een auto langs kwam, maar het was toch weer een hele ervaring.


Ik op de kameel .. dit is de snelweg hè, voor het geval je het niet herkende:




Het kamelenmannetje wilde met Vonne op de foto:





Na de lunch weer een stuk gereden met de bus op zoek naar het dorpje waar ze kamelenschoenen verkochten. Na wat navraag hebben we het gevonden en aldaar hadden we gelijk een hele stoet kinderen achter ons aan. Het hele dorp liep uit om ons te bekijken en ze wilden allemaal op de foto en pennen en weet ik wat nog meer. We zijn al onze pennen daar kwijtgeraakt, maar het waren er veel te weinig. Verder zagen ze er niet uit alsof ze veel nodig hadden, maar alles wat je van een westerling krijgt is natuurlijk superinteressant en speciaal, dus iedereen heeft flink lopen uitdelen. Majke heeft nog een telefoonnummer gescoord, maar wat we er nu mee moeten weten we nog niet zo goed. Arme jongen hij wist niet hoe hij het had, dit was natuurlijk de kans van zijn leven ... Een stuk of 100 foto's verder zijn we de bus weer ingegaan en een deel van alle aandacht verplaatste zich toen ook naar de eneuch/kastraat. Ook heel apart om te zien, maar ook geen makkelijk leven, want ook hij was een echte bezienswaardigheid.


Een zeer bescheiden selectie uit mijn 100 foto's van mensen in het kamelenschoenendorp:















De volgende stop was bij de heilige motor, waar Vonne op 11 september al over had verteld. Echt een geweldig spectakel. Een boom vol met armbandjes van vrouwen met een kinderwens, de motor behangen met kransen en een man die met zijn tractor rondjes om het geheel reedt, misschien dat hij hoopte dat zijn tractor hier ook magische krachten door kreeg?


De heilige motor:




Tis dat ik mn tractor niet bij had, anders was ik ook rondjes gaan rijden:





Uiteindelijk doorgereden naar het nieuwe hotel, de douche was weer koud, het eten gezellig en voor de deur van onze kamer hangen gordijntjes. Van de buitenkant gezien is het net of je een kast binnenstapt en nu met de gordijntjes er voor is het meer een raam.


Echt hoor als ze dicht zijn vergeet je zo waar de deur is:





Al met al een erg interessante dag voor alleen maar reizen. Morgen gaan we op jeepsafari naar een stam waar nooit iemand komt, het is hier ook nooit eens saai ofzo. Ben benieuwd of het voor ons zelfs in de woestijn wil regenen...

19 september: 1, 2, 3, 4, hoedje van papier:

Om maar bij het begin te beginnen, na een slechte nachtrust door verstopte neus en keelpijn lekker ontbeten met toast en een banaan.

Vandaag stond een fort op het programma en we hadden een hele enthousiaste man die de audiogids aanprees.


Niet charmant zo'n ding om je nek:





Nou geef mij maar Raj of Vonne, maargoed we zijn braaf het hele fort doorgelopen met de koptelefoon op. Kan me niet echt meer de interessante details herinneren, alleen dat er iemand geofferd is om in het fort in te metselen of met het bloed de plaats te zegenen.


Foto's van in en om het fort, met uitzicht op de blauwe stad:















Het was voornamelijk erg warm en ik kon er niet zo goed tegen. Vond het dan ook niet echt dat iedereen nog een half uur kruiden moest kopen, al was viagrakruid wellicht toch wel iets geweest voor Levi, hij is tenslotte al oud...

Lunch was verzorgd in het hotel, tomatensoep met sandwiches en daarna begon het pas echt leuk te worden, want we gingen op jeepsafari naar echte authentieke dorpjes. Onderweg zagen we nog leuke herten en een soort zandbevers, het enige dier waar een slang bang voor is.


Eerst gingen we naar een plaats waar ze een tijd voor boom die werd gekapt een vrouw afmaakte ... mooie bomen hoor, maar 300 vrouwenlevens was het toch niet waard:







In het eerst dorp werden potten gebakken, natuurlijk hadden we meteen weer een stoet kinderen achter ons aan die van alles van ons wilde, maar omdat ze het dorpje 'puur' wilde houden, mochten we ze niets geven. Natuurlijk konden we ze wel op de foto zetten en dan vinden ze ook prachtig. Als je vervolgens gaat vragen hoe ze allemaal heten, dan worden ze toch ineens verlegen, maar uiteindelijk durven ze vaak toch wat te zeggen of iets te vragen of je iets te laten zien. De potjes die hier gemaakt worden, waren voor 10 roepie te koop, dus ik heb nu een mooi authentiek potje voor thuis.


Potje kopen?:









In het volgens dorpje woonden we een ...ceremonie bij. Wij hebben zelf niks gebruikt, maar ik mocht wel de traditionele kleding aan. Ze trok er alleen te hard aan dus de hele rok scheurde. Maargoed het was niet de mooiste outfit die ik ooit aan heb gehad, maar wel vermakelijk voor de rest van de groep.


En hier show ik de nieuwe herfst collectie:











Vervolgens gingen we naar een dorpje waar een minder begaafd kindje woonde. Hij was verder ontzettend schattig en we hebben hoedje van papier met hem gezongen en Majke heeft hem de aap gegeven die aan haar tas hing en dat vond hij echt prachtig! Hij was gewoon zo blij, je zou zo alle apen opkopen en ronddelen in de dorpjes. Ook hier weer veel foto's van de mensen gemaakt.


Foto's van mensen, zou national geographic geinteresseerd zijn?:




















Dit is trouwens Raj ... tijd dat jullie ook eens weten hoe hij eruit ziet:





En zo ging het in het volgende dorpje weer, we kregen hier nog een lekker kopje chai en toen was het ineens al 6 uur, de tijd vliegt als je omringt wordt door kindjes die alles van je willen weten en alles aan je willen vertellen. Echt een enorm leuke ervaring. Ik weet verder niet hoe ik het moet omschrijven, dus jullie moeten je met behulp van de foto's er maar een voorstelling van proberen te maken.


Als we nou eens allemaal in zulke huisjes gaan wonen, dat lijkt me heerlijk:





Eten was weer gezellig en erg pittig. Morgen is weer een reisdag met onderweg een kamelenfokkerij en de rattentempel. Ik heb er zin in, alleen nog wel een nachtje op dit harde bed. Achja ik overleef het wel, zou deze ervaringen voor heen goud willen missen!

20 september: Hoera een rat!!

We krijgen nu alleen nog maar busdagen, dus na de piratenhoofdman op de foto te hebben gezet bij het ontbijt zijn we vertrokken richting Bikaner. De reis verliep voorspoedig en onderweg zagen we eindelijk de superantilope. We waren getuige van een fietsongeval en omdat de tent waar we normaal altijd lunchen niet meer bestond hadden we 2 bananen en een pakje koekjes als lunch.

30km voor Bikaner gingen we naar de rattentempel. Iemand had het een tijd geleden in zijn hoofd gehaald om de ratten die de tempel in waren gegaan om te schuilen te vereren en nu zit de hele tempel vol ratten. Je zou denken, nou daar zijn vast afscheidingen ofzo, maar nee je loopt gewoon tussen de honderden ratten. Er loopt één albinorat tussen en als je die ziet dan heb je eeuwig geluk! En ik hem zowaar gezien :) dus mijn eeuwigheid kan niet meer stuk!


Slofjes aan en gaan met die banaan:



















We zitten gelijk al in een mooi hotel waar we weer fijne afrikaantjes kregen omgehangen. De kamer is ook mooi en ik schrijf dit vanaf een grote loungebank bij het raam.


Uitzicht:





Na ons opgefrist te hebben, gingen we de woestijn weer in om de kamelen boerderij te bekijken. Kamelen zijn leuk, ik was meer aan het kijken dan dat ik naar de spreekbeurt van dat mannetje aan het luisteren was, dus laten we het er op houden dat ze leuk zijn. Na de tour konden we kamelenproducten kopen, de ijsjes waren op dus gingen we voor de kamelenmilkshake, niks mis mee, het zat in een zakje en smaakte naar banaan.


Kamelen:




Als die kamelenbaby het drinkt, dan zal het voor mij toch ook goed zijn?:





In het museumpje zagen we nog een doodgeborendromedarisbabymummy. En het zijn dan ook allemaal drommedarissen hier hè, alleen in het Engels zeggen ze altijd camels, dus vandaar dat ik het ook steeds over kamelen heb.

Nu alleen nog eten, misschien is het deze keer wel lekker en niet alleen gezellig ...


Altijd gezellig met zn allen aan de lange tafel:





Het was inderdaad lekker en gezellig en we hadden taart vanwege Rita dr verjaardag. De 3 outsiders hadden weer wat te zeiken, maar voor het grootste deel was het een leuk feestje voor Rita.

21 september: Teug in de kast:

Super verrassend bij het ontbijt hadden we zowaar toast en banaan.

Toen kon de ... oh nee, ik zou bijna de paardenkoetsjes vergeten ... sightseeing Bikaner was volgens mij vooral leuk voor de lokale bevolking die me goed kon bekijken terwijl ik achterop de 'koets' zat. Ons mannetje was niet spraakzaam dus ik heb geen flauw idee wat we hebben gezien, maar ik heb wel fijn Maartens paard geaaid :P


Dit zijn wij in de paardenwagen:




Dit is ons paard:




Dit is niet Maarten maar Henk, zijn paard heb ik niet geaaid:




Soms zaten er ook tuktukjes achter ons:





Toen kon wel de busreis naar Knabbelstaafje of hoe het hier ook mag heten beginnen. Onderweg gebeurde er weinig, dus ik was een beetje aan het dutten. Totdat we opeens op de kamelenmarkt stuitte. Ontzettend leuk, allemaal kamelen zo ver als je kan kijken! Wel alleen maar geile mannen die ze staan te verkopen (en een op hol geslagen waterbuffel), nouja hebben die ook weer een mooie droom vanacht.


In en om de kamelenmarkt:










Het hotel ligt in de middel of nowhere en het duurde een eeuwigheid voordat mijn cheese toast er was. Ook aan de havelies was niet veel bijzonders.


Niets bijzonders, maar wel foto's gemaakt:












Eigenlijk is de gekko die me zit aan te staren vanaf het plafond het meest interessante in deze inloopkastkamer, voorheen paardenstal.

Het eten was gezellig maar bij terugkomst op de kamer was Alex (dat is de gekko) kwijt. Ik heb de hele kamer doorzocht, maar ik kan hem echt niet vinden. Ik hoop van harte dat Majke me niet uit mn slaap gilt vanacht omdat het beestje de wake-up-call verzorgt.


Dit is Alex:




Deze heeft geen naam gekregen:





22 september: Laatste Busdag:

Ik was al ver voor de wake-up-call wakker. Het eerste wat ik zag toen ik mn ogen open deed, was Alex de gekko. Hij zat op de muur boven mijn bed. Het leek me leuk om dit uitzicht met jullie te delen, dus maakte ik een foto.


Goeiemorgen gekko:





Majke werd wakker van de flits en was niet amused over mijn vroege-vogel-onrust. Dus ben ik na de douche maar naar buiten gegaan om de pauw te fotograferen. Aan de geluiden die ik 's nachts had gehoord, verwachte ik hem onder het raam te vinden, maar ik zag hem nergens dus ben ik maar even de tuin door gelopen om te zoeken. Pauwen zijn schuw, dus ik heb alleen foto's van veraf.


Op zich ook wel mooi:





Wel ook een foto van het zigeunerjongetje dat gisteravond voor ons had gedanst.


Dat is toch duidelijk een jongetje?:





Vervolgens zag ik Vonne voor de deur van haar kamer een bakje koffie nuttigen, dus hebben we het even gehad over gekko's, vleermuizen, leguanen en aanverwante artikelen. En over de andere mensen die zo gewend waren geraakt aan het vroege opstaan dat ze ook al door de tuin scharrelden. Toen ik terug kwam op de kamer was Majke ook klaar om op te staan. Nog voor het ontbijt waren we in de giftshop en ik heb voor een prikkie een hele mooie zachte sjaal. Braaf al mijn 'vrienden' ook naar de winkel gestuurd en ik geloof dat hij goede zaken heeft gedaan vandaag.

Nou driemaal raden wat we voor het ontbijt hadden ... toast met banaan natuurlijk! Daarna nog even bij het zigeunerkamp aan de overkant gaan kijken, maar er voor de veiligheid niet echt ingegaan.

Tijdens de 8 uur busreis gebeurde er eigenlijk vrij weinig. Totdat we er bijna waren en er twee kleuters met echt hele jonge babytjes bij de bus liepen om ze aan ons af te staan ofzo, maar ze liepen er zo mee te zwaaien en aan één voet op z'n kop te houden dat ik me toch sterk afvroeg of ze nog leefden. Ik wil mijn ogen niet sluiten voor de vreselijke dingen hier, maar nu heb ik toch echt de andere kant op gekeken, want dit was zo afschuwelijk! Verder weet ik ook niet wat ik er over kwijt wil, ik had het liever gewoon niet gezien, want wat kan je daar nou inshemelsnaam aan doen en wie laat dat soort dingen nou gebeuren?

Ik ben nu eigenlijk al helemaal klaar met Delhi, maar we moeten nog tot morgen 10 uur 's avonds iets voor onszelf doen hier. Dus hebben we afgesproken om met een groot deel van de groep de metro te pakken naar een winkelcentrum en dan naar een markt of andersom.

Tja dan ga ik nu maar proberen te slapen ...

Shit vergeet ik toch nog helemaal te zeggen dat Vonne een mooie brief en een riksja bel aan ons allemaal heeft gegeven. Ik heb de inhoud nog maar niet helemaal tot me door laten dringen, want ik vond het niet nodig om aan tafel in tranen uit te barsten, maar de brief en de babys zijn genoeg voor een goede huilbui, maar die moet nog maar even wachten tot thuis of in het vliegtuig of morgen of vanacht, whenever. Niet dat deze reis verder niet leuk was ofzo. Het is gewoon anders, geen strandvakantie met alleen hoogtepunten. Maar de dieptepunten maken de vakantie wel een stuk waardevoller en leerzamer.

23 september: Laatste Dag:

De nacht begon onrustig met veel gehoest van mij, maar ik ben uiteindelijk toch in slaap gevallen en heb geslapen tot ik wakker werd van het getoeter. Dit was voor de tijd waarvoor we de wekker hadden gezet, maar ik ben nog een tijdje rustig blijven liggen om Majke niet te storen.

Dat het ontbijt hier uit toast en banaan bestond wisten we al.


Hmmm toast en banaan:





Met zn 11en vetrokken we daarna naar de metro om verderop in Delhi nog te winkelen. Gelukkig waren we met zn allen anders hadden we het op de hoek van de straat al opgegeven, omdat het best een eindje lopen was naar het station. Eenmaal aangekomen in de metro werd Henk bijna gerold en Ruud was zn portemonee helemaal kwijt. Aangekomen in het centrum konden we dan ook eerst gaan uitzoeken hoe we zijn pinpas konden blokkeren. De winkels waren toch nog dicht dus zijn we vervolgens een kopje gaan drinken bij de koffieplace. Natuurlijk moet er veel overlegd worden over wat je gaat doen als je met 5 paren en één extra persoon bent ... zeker als je Nederlands bent. Dus het duurde even voordat we eruit waren wat de planning was. Voor ons was het simpel, we bleven gewoon bij iemand (Maarten en Janette, want die hadden een plattegrond) of ze het nou leuk vonden of niet. Na heel wat sieradenwinkeltjes viel de groep in tweeen. Een deel dat zou gaan lunchen bij de mac en daarna terug naar het hotel en nog wat mensen die nog een ander hotel wilden gaan bekijken. Wij gingen mee naar de Mac en zijn daarna met Ruud en Karin weer met de metro terug gegaan naar het hotel. Ger en Bianca gingen met de riksja terug, maar het was best een eindje dus ik ben benieuwd wat die nog hebben meegemaakt. Op het laatste stukje naar het hotel werd ik nog een blauw oog geslagen door de lokale bevolking, maar dat ging prongeluk, dus ik mag niet klagen. Tja, terug bij het hotel was ons hondje er nog. Heel schattig klein pupje, hij kwam voor we weggingen ook al bij ons zitten. En met dat verkeer hier, hij maakt het nooit lang. Dus ik wilde even aan Vonne vragen of het uberhaupt mogelijk was om een hondje in te voeren, maar het is ontzettend veel papierwerk waar geen tijd meer voor is, dus ik vrees dat het hondje er genoegen moet nemen dat Vonne tegen de hotelmensen zegt dat ze het hondje af en toe wat moeten toestoppen.


Achossiepossie ik wilde hem echt meenemen:





Verder duurt even iets aan Vonne vragen een uur of 2 en hebben we gelijk alles gehoord over dr familie en hoe veel ellende er hier is en dat je er ook bijna niets aan kan doen en dan natuurlijk nog alle roddels over het vervelende vijftal en eindelijk weten we ook van alles over Maarten, heel interessant en heftig, maar dat gaat jullie niks aan.


Nog ff speechen en dan zijn we er klaar mee:





Nu nog 2 uur om te douchen en te proberen alles in de koffer te stouwen en dan nog even eten en dan vliegen we al wer naar huis. Het is echt snel gegaan en het was een hele ervaring die ik niet had willen missen en ik hoop dat ik jullie dat met dit verslag ook maar een beetje kan meegeven.
Link1 verhaaltje|Vertel 't is

navigation
[ viewing | most recent entries ]
[ go | earlier ]

Advertisement