Words are only words

Jordanië

Sun, 16 Aug 2009 13:44:40 GMT

Okeej, dit is er even gehaast opgezet, omdat ik weet dat ik er na Kopenhagen helemaal geen zin meer in heb. Misschien dat ik de rest van de foto-kopjes nog een andere keer afmaak, maar jullie kunnen hem zo wel lezen en de foto's bekijken :)

Reisverslag: Vakantie 2009
Bestemming: Jordanië
Hotel: divers
Duur: 19 t/m 26 juli 2009
Reisgenoot (en beste vriendin): Majke
Vakantieliefde: Joris

Dag 1

De dag begon zeer voorspoedig om 4 uur ’s nachts. Ben was op tijd wakker om ons naar de luchthaven Amsterdam te brengen. Aldaar zette voorspoedigheid zich voort. We waren snel door de douane en bij de gate. Daar was verder nog niemand, maar ons piepkleine vliegtuigje stond al wel klaar. Naarmate er meer mensen bij kwamen, konden we gaan gokken wie er mee gingen tot Jordanië.

Na een hobbelige vlucht en landing bleek dat we het volledig verkeerd hadden ingeschat. Konden we in Jordanië weer helemaal overnieuw beginnen met socialiseren :s

We zaten in ieder geval wel veilig dicht bij de vleugel

Ik zal alle klachten over de vliegomstandigheden tot Jordanië hier maar weg laten en skippen naar onze opwachting op het vliegveld. Een mannetje a la Samir wilde ons zo snel mogelijk in z’n busje hebben op weg naar het hotel, dus werd er flink gehaast. We hoopten al dat dit niet de hele vakantie zo zou zijn en hij vertelde dan gelukkig ook dat ene Louie onze leider zal zijn, vanaf morgenochtend 9:00 uur. Daarna liet hij ons achter in het hotel.

Ook hier geen overwegend positieve kritiek over, maar er staat een bed dus wat wil je nog meer. Nouja water bijvoorbeeld, in zo’n land waar uitdroging om de hoek staat. Dus wij dapper even buiten het hotel gekeken, maar aangezien we zo snel niets zagen, maar weer terug naar de bar van het hotel om daar water te halen. In de bar zaten de 3 heren die alleen reizen. Ze hadden elkaar duidelijk gevonden. Dus na ons water naar de kamer gebracht te hebben, werd besloten dat we ons vollop in de socialisatie zouden storten door te vragen of zij nog wilde plannen hadden voor de avond. Ze wilden de stad (Amman) verkennen en wat eten. Daar waren wij ook voor in, dus gingen we met z’n allen.

De stad stelt weinig voor en ik heb al een mooie kakkerlak gezien tussen alle enige meubelzaakjes. Wel was al snel een café/restaurant gespot waar de gehele plaatselijke bevolking zat, dus daar zijn wij ook gaan eten. Na het eten nuttigde Appie en Theo een waterpijp.

Hier neemt Theo een trekje, op de achtergrond wacht Appie ongeduldig op zijn beurt:

Dit leek mij na enige twijfeling ook het moment om dat eens te proberen. Het smaakt naar een hapje rook met een snoepjessmaak die ik niet helemaal kon thuisbrengen.

Ik geloof dat de rest van de avond echt heel grappig was, maar daar wil ik even van af wezen aangezien ik toch soort van onder invloed was/ben. We hebben een zonnebril uitgezocht voor Joris en later in de bar van het hotel liep het echt helemaal uit de hand en is iedereen gekoppeld. Wel is duidelijk dat Majke en Theo kinderen gaan krijgen en dat dit Joris voor mij over laat, of de reisleider, maar dat zien we morgen wel. Tegen het eind kwamen Mike en Maria er ook nog even bij. Rosa en Victor hadden zich wijselijk teruggetrokken op de kamer. Wel goed dat we gelijk al alle namen weten op de eerste dag. Het is te hopen dat de sfeer zo goed blijft, al moeten we er misschien wel elke dag voor aan de waterpijp … Morgen een spannende dag in de dode zee, ik ben benieuwd.

Dag 2

Vanochtend begon met een geplunderd ontbijtbuffet; vorken, kopjes, sinaasappelsap, het moest allemaal worden aangevuld. Er was helaas geen banaan en eigenlijk zelfs geen toast. Dat is wel even slikken na India. Stipt om 9 uur begaven we ons naar reisleider Louie. Hij vertelde ons de plannen voor vandaag en gaf ons 10 minuten om de benodigde bagage bij elkaar te rapen. Vervolgens vetrokken we weer met ons kleine minibusje. Eerst naar Jerash, een ruïne van een oude Romeinse stad. Het was bloedheet, maar wel zeer de moeite waard en je mocht, anders dan anders, gewoon alle beklimmen en aanraken. Blijkbaar zijn ze met ‘wie is de mol’ ook in Jordanië geweest en ik vrees dat er nog vaak gezocht zal moeten worden naar exacte filmlocaties, omdat sommige mensen erg fan waren. Het veld van het levend ganzenbord was in Jerash in ieder geval gevonden.

Nu volgt een foto-impressie van Jerash:

Waar is Majke nou?? :P

Even de boel verbouwen, zodat het allemaal feng sui is :P

Hieronder blijkbaar waar ze levend hebben geganzenbord:

Daarna had Louie ons overgehaald om bij een goed restaurant een echte Jordaanse maaltijd te nuttigen. Het viel goed in de smaak en wet weten nu ook wat meer over Victor en Rosa.

Het laatste programmapunt was hoogtepunt de dode zee. Het was werkelijk moeilijk om jezelf onder water te houden en ik had zo naar Jeruzalem kunnen dobberen.

En zo lekker rustig ook

Als ik een fles water mee had that is, want anders was ik onderweg vast uitgedroogd. Het was hier helemaal bloedheet en de zee was al even warm. Afkoelen in het zwembad was daarna dan ook erg lekker.

Helaas moesten we al snel weer naar huis, alwaar we resoluut besloten naar het citadel te gaan. Na onze neus even buiten de deur gestoken te hebben en alleen een kapotte taxi te signaleren, zijn we maar aan de mannen gaan vragen of ze mee wilden. Dit wilden ze natuurlijk maar al graag en even later zaten we met 5 man in een taxi gepropt. De weg ging steil omhoog (het citadel is voornamelijk een uitzichtpunt) en de taxi had het er maar moeilijk mee. Natuurlijk bleek het citadel al een uur geleden te zijn gesloten, maar de nachtwacht liet ons toch naar binnen in ruil voor een kleine gift. Het uitzicht was inderdaad erg mooi, zeker naarmate de zon verder onder ging en zeer de moeite waard.

Daarna weer met 5 man in de taxi naar beneden. We werden nog bijna van de zijkant geramd door een andere auto en schrok me echt kapot (ik zat precies waar de auto ons zou raken). Gelukkig overleefden we het en hebben we uiteindelijk bij Hachem gegeten; 7 dinar voor de hele groep en nog lekker ook. Dat had ons vliegveldmannetje toch goed aangeraden.

lol, we hadden geeneens borden, toch was het wel lekker.

Daarna nog een drankje bij het restaurant van gisteren en vervolgens heb ik iedereen veilig naar huis gebracht. Normaliter heb ik geen gevoel voor richting dus ik hoop dat ze er niet al te erg op vertrouwen. In de bar van het hotel vertelde Joris nog even over al zijn tragische pogingen tot relaties en werd nog wat verder geprobeerd om Majke en Theo te koppelen. Ik wist inmiddels al dat dit vrij kansloos was, maar het is wel grappig. Ik hoop voor Theo dat hij ook door heeft dat het waarschijnlijk niks gaat worden. Maarja morgen kan hij zich in ieder geval goed gaan bezig houden met het graven van een zwembad. Tjonge, voor we daar zijn, 10 uur in dat kleine busje … dat wordt nog wat, al zit het wel ruimer dan de taxi.

Dag 3

Het ontbijt stelde weer helemaal niks voor. Gelukkig mochten we vandaag verder naar het volgende hotel. Maar niet voordat we onderweg een aantal tussenstops hadden gemaakt. De eerste stop was voor een Grieks Orthodoxe kerk met een mozaïek. Het beste onderdeel van deze mozaïek, die het midden oosten afbeeldde, vond ik de visjes. Het visje wat uit de richting van de dode zee kwam, keek namelijk verdrietig zodat de andere visjes wisten dat ze daar niet heen moesten gaan.

Vervolgens stopten we bij Mount Nebo. Vanaf hier zag Mozes het heilige land liggen, maar hij stierf van ongeluk omdat hij er zelf niet naar toe mocht. Als het goed is, ligt hij ook ergens in de berg begraven.

Op de foto met het beloofde land op de achtergrond.

De derde stop was denk ik de lunch en ik begin echt een massamoord onder de lammetjes te creëren vrees ik, maar het was wel lekker.

Als laatste stop was er een kasteel van de kruisvaarders. De weg ernaartoe was erg steil met een diepe afgrond en naast maar we leven nog. In het kasteel werd gezocht naar één of andere tunnel uit “wie is de mol”. Deze werd helaas niet gevonden maar wel een gat met kogels er in.

Majke heeft zich helemaal aangepast aan het land:

Daarna was het nog maar een half uurtje naar het hotel. Overigens is het landschap erg afwisselend, meestal saai, maar andere keren weer spectaculair zoals bij de afgrond. Er is voornamelijk veel zand…

Het hotel heeft, zoals Theo had beloofd, een zwembad. Dus na een grote wisseltruc met de kamers (we hadden aanvankelijk maar 1 eenpersoonsbed) zijn we een baantje gaan trekken in het ijskoude water.

Daarna zijn we, uiteraard weer met de 3 heren, richting zonsondergang gegaan. Een bus Japanners later zakte de zon teleurstellend in de mist in plaats van achter de rotsen waar volgens mij Petra is.

Inmiddels was de rest van onze groep ook komen kijken en zijn we met z’n allen naar beneden gelopen voor het diner bij de snackbar die Louie ons had aangeraden. De falafel was erg lekker, alleen vond ik het wel apart dat ze er friet op hadden gedaan. Na het eten maakte ik een hele grote fout door er voor te kiezen mee te gaan de stad in om nog een waterpijp te bekijken. Aan het begin vond ik het zaakje wel ranzig maar was ik me nog niet bewust van alle dode kakkerlakken die overal lagen. Nadat ik er 1 had opgemerkt, begon ik er steeds meer te zien en vond ik het wel weer genoeg geweest. Ik stond dan ook als eerste buiten toen de mannen eindelijk waren uitgerookt. De taxi was snel staande gehouden en bracht ons voor 1,5 dinar weer helemaal de berg op.

Nu zijn we al weer een tijdje terug op de kamer en ga ik maar weer proberen te slapen. Het moet toch eens lukken. Oh het uitzicht is hier overigens wel erg mooi!

Dag 4

Vanochtend begon het vroeg met wederom een slecht ontbijtbuffet. Daarna zijn we gelijk richting Petra gegaan. Het is weer zoiets wat echt te geweldig is om met woorden te beschrijven, in ieder geval zodanig dat het recht doet aan de stad.

Maargoed mijn eerste keer op een paard. Er was een opstapje dus dat was geen probleem en verder leek het eigenlijk wel op een kameel, je wordt een beetje heen en weer geschud alleen zit je iets minder hoog. Mijn paard heette Amber en mijn mannetje was helemaal niet lief voor haar. Ik heb er wat van gezegd toen hij haar sloeg en toen hield hij ook op, maar ik vond het niet echt een geslaagde rit.

Majke d'r levensdroom komt half uit :)

De stad zelf is, zoals al gezegd, echt te prachtig voor woorden. De kleurschakeringen van de rotsformaties zijn echt heel mooi. Ik hoop dat het er op de foto’s een beetje uit komt.

Het eerste echte bouwwerk was de treasury.

Daarna moesten we weer een heel stuk lopen tot de plaats waar we de lunchpakketten konden kopen en die werd ons aangeraden te nuttigen als we helemaal naar boven waren gelopen de 1000 trappen op naar het klooster. Natuurlijk hebben we dat gedaan het was onwijs warm en ik heb nog nooit zo gezweet, maar het was het waard.

Of eigenlijk was dat gebouw het nog niet eens zo waard, dat leek gewoon op het eerste maar met minder mensen ervoor, maar als je nog verder omhoog liep kwam je bij een uitkijkpunt waar het uitzicht echt ongelofelijk was. Bovendien stond er een lekker windje.

Gelukkig kwamen we een groepje Japanners die ons meer dan graag even op de foto wilde vereeuwigen met het klooster op de achtergrond.

De terugweg was een eitje vergeleken met de heenweg en we waren zo weer beneden.

Tegen de tijd dat we terugwaren bij de bus was ik wel helemaal kapot. Gelukkig konden we even afkoelen in het zwembad en tegen de tijd dat we moesten verzamelen voor het diner hadden we ineens weer puf genoeg om enthousiast te zijn over de lichtjestour. Dus hebben we nog even snel onze goede schoenen gehaald, zodat we mee konden.

Het diner, broodje kaas met patat, was goed en er zijn geen lammetjes voor geslacht, dus dat brengt mekaar weer een beetje in evenwicht. Vervolgens gelijk na het eten de lichtjeswandeling. Ontzettend romantisch zo onder de sterrenhemel met kaarsjes langs het hele pad. Ik heb Majke d’r hand maar even vastgepakt, maar dat is natuurlijk niet alles. M’n verkering heeft een mooie kans onbenut gelaten, maargoed met Appie naar de sterren kijken is ook niet verkeerd. Bij de treasury kregen we thee en een fluit- en snaarinstrumentconcert. Door alle echo klonk het echt heel mooi, het was een once in a life-time experience.

Nu weer terug op de hotelkamer is Majke even zichzelf aan het masseren want Theo is nergens te bekennen …

Dag 5

Vandaag mochten we uitslapen. Alleen had de wekservice dat niet meegekregen en zaten we op tijd aan het ontbijt. Daarna hebben we foto’s gemaakt van het hotel en even gedut, waardoor we er op het laatst pas achter kwamen … nee wacht dat van die postzegels was denk ik al eerder?

Anyway vandaag reden we verder naar Wadi Rum alwaar we een nachtje in de woestijn zouden doorbrengen. Maar voor het zover was gingen we eerste op jeepsafari.

We beklommen rotsen, bekeken oude wandschilderingen

en als één van de laatste activiteiten leek het Louie leuk om ons in één lange rij van een vrij hoge zandduin af te laten rennen.

Hij zei nog zo “whatever you do, don’t let go”. Maar aangezien sommige mensen, Joris, dit blijkbaar niet goed hadden begrepen lag ik even later op een hoopje met Rosa bovenop me en overal zand. In m’n neus, oren, mond en alle andere gaten die je je maar kan bedenken. Ik was uiteraard een beetje pissig op Louie en Joris, maar ik leefde nog dus wat doe je eraan. Majke had ook een behoorlijke klap gemaakt, had last van haar nek en was misselijk. Wellicht dat we Louie dus nog voor haar whiplash moeten aanklagen.

Oja, ik vergeet nog een andere activiteit en dat was de picknick in de woestijn. We werden belachelijk opgemaakt door zo’n bedoeïenen mannetje, die waarschijnlijk niet moslim is, dat hij alle vrouwe zomaar mocht aanraken. Daarbij kregen we traditionele thee aangeboden. Deze was mierzoet en bitter tegelijkertijd, maar ik heb hem toch braaf opgedronken. Overigens vonden we tijdens het hout sprokkelen voor het vuur overal stukjes dode geit.

Tjonge wat een rommelig verhaal wordt dit, excuses voor het ongemak, maar ik schrijf dit alles niet op de dag dat het gebeurd is en dat komt de kwaliteit niet ten goede.

In ieder geval werd de dag afgesloten met een kamelentocht naar de zonsondergang. En dat alles midden in de woestijn. Het was echt heel rustgevend.

Na de kamelentocht ging de helft van de groep naar het distant heat festival en gingen wij met de andere helft door naar ons tentenkamp om te dineren.

Ondertussen had Majke al d’r eten van de middag eruit gekotst en zodoende mocht ze voor in de jeep zitten. Al vermoed ik dat het weinig uitmaakte, want het pad was gewoon nogal hobbelig en tegen de tijd dat we bij het kamp kwamen had alleen Appie nog zin om te eten.

Na het eten hebben we ons rond het kampvuur geschaard en na een tijdje gingen de lichten van het kamp uit en was er alleen nog de sterrenhemel om van te genieten. Ik heb nog nooit zoiets moois gezien, het is zo jammer dat je in Rotterdam maar een fractie van alle sterren ziet. Ondertussen wachtte ik al sinds de kamelentocht tot Joris eindelijk zijn move zou maken en bij het kampvuur was het dan eindelijk zo ver. Ik wil er verder geen commentaar aan wijdden in dit voor het publiek geopende dagboek, maar hou het er maar op dat we hebben gezoend en daarna ben ik in slaap gevallen :P Ik ben nog niet op de hoogte van wat er tussen Theo en Majke is gebeurd, maar het was in ieder geval erg gezellig rond het kampvuur.

Slaapdronken ben ik wel braaf om een uur of 1 met Majke de tent in gedoken en heb vervolgens liggen luisteren naar het huilen van de wilde honden(?) en over het algemeen weinig geslapen.

Dag 6

Vanochtend vroeg al uit de tent gerold en tegen heug en meug het ontbijt naar binnen gewerkt en nog wat foto’s gemaakt van het kamp.

Daarna was het tijd om met de jeep weer terug te hobbelen naar de bus en met de bus haalden we de rest op die bij het distant heat festival waren geweest. Ik heb me tegen Joris aangenesteld om nog wat te slapen, maar dat schoot ook niet echt op, al waren we voor m’n gevoel wel snel in Aqaba, alwaar we afscheid hebben genomen van Louie en Akif (de chauffeur) en onze balzaal van een kamer hebben betrokken.

Over een half uurtje gaan we iets doen qua lunch en kijken hoe de visjes eruit zien hier.

Dit plan pakte iets anders uit, want na een wandeling in de brandende zon en lunch bij een westers restaurant was iedereen zodanig half dood dat we terug zijn gegaan naar het hotel, alwaar het merendeel van de mensen een tukje heeft gedaan. Theo en Appie hadden echter nog energie genoeg om te gaan zwemmen en hebben het voor elkaar gekregen van het strand afgegooid te worden omdat het blijkbaar alleen voor families of van een bepaalde familie was. Wel fijn dat ze vast research hadden gedaan waar we konden dineren, dat scheelde weer een discussie. Tijdens het eten was iedereen vrij rustig, maar terug op de kamer van Theo (er is hier geen bar, dus hebben we het met zijn minibar moeten doen), kwam de stemming er goed in en hebben we Theo z’n laatste project gereviewed. Erg dapper, ik had het niet laten lezen aan mensen als wij … Rond een uur of 12 is even bepaald hoe de kamerindeling er voor de nacht uit zou zien. Wat er verder is gebeurd, is een typisch gevalletje “wat gebeurt in Jordanië, blijft in Jordanië”.

Dag 7

Vandaag hadden we het beter gepland en gingen we met een busje naar een private resort met een beach erbij waar we konden snorkelen.

Het was ontzettend warm en ik ben flink verbrand, maar de visjes waren weer erg mooi en je kon echt eindeloos langs het rif zwemmen. Alleen denk ik dat het net ff te ver weg was om de foto’s goed gelukt te laten zijn.

Hmm sommige gaan wel :)

Verder hebben we mission impossible gespeeld onder de brug in het zwembad, in de schaduw naar muziek geluisterd en een beetje gedut. Het was echt een relax-dag. Natuurlijk zijn we op deze laatste avond ook weer met z’n 5en gaan dineren. Of misschien met z’n 4en want ik weet niet of je 1 patatje en een blikje cola ook als diner kan classificeren.

Na het eten gingen we nog even bij een ander terras wat drinken. Maar Majke en ik zouden eerst de potjes zand,die we hadden laten maken voor het thuisfront, ophalen. En wat andere souvenirtjes inslaan. Alleen dat laatste was niet helemaal goed gecommuniceerd naar de mannen dus zij waren een beetje bezorgt toen we een uur wegbleven. Dus tegen de tijd dat wij bij het terras kwamen, waren zij ons al weer aan het zoeken in het hotel … Ze waren geloof ik wel een beetje boos op ons toen ze na een tijdje weer terug kwamen bij de bar waar wij netjes op ze aan het wachten waren… maarja we leven nog.

We hebben de dag weer afgesloten bij Theo z’n minibar en na wat geneuzel over voetbal hebben we de ‘slaap’ indeling van gisteren weer aangehouden. Er blijft wel veel in Jordanië deze vakantie :P

Dag 8

Na een koude douche en ontbijt moesten we vroeg in de bus terug naar Amman. Iedereen was helemaal blij dat we Akif weer hadden :) Vervolgens hebben we in de bus weer wat verder gedut en muziekjes geluisterd. In het vliegtuig ben ik naast Appie gaan zitten en hebben we foto’s en filmpjes bekeken van iedereen.

Op het stuk vanaf Wenen had Joris Majke omgekocht zodat we naast elkaar konden zitten en alvast konden beginnen met afscheid nemen. Op Schiphol gingen we allemaal weer uit elkaar. Het zal vreemd zijn om niet meer met z’n allen op te trekken...

IJsland

Tue, 05 May 2009 21:26:31 GMT

Reisverslag: Vakantie 2009
Bestemming: Reykjavik
Hotel: Leifur Eiriksson
Duur: 25 april t/m 2 mei
Reisgenoten: Majke & Nicole
Vakantieliefde: Thorrieborrie!

Dag 1 - Stapelen:

De dag begon op een normale tijd en de treinreis verliep voorspoedig. Op Schiphol moesten we even op Nicole wachten, maar gelukkig was er een spannende kunstpaal waar we ons mee bezig konden houden tot het te heftig werd. De paal schotelde ons teksten voor als ‘killing is unavoidable, but nothing to be proud of’.

Toen Nicole bij ons kwam, konden we inchecken, dit moest bij een machine. Hij printte onze tickets en zelfs het kofferlabel wat we zelf mochten plakken. Daarna waren de spannende dingen voorbij (behalve dat Nicole d’r tas nog eens extra door de scanner moest en zij begon te verkondigen dat er een pistool op haar boek lag), toch lieten ze ons zonder fouilleren door. In het vliegtuig heb ik Quantum of Sollace gekeken, daar was weinig aan. Tijdens de landing kregen we een supermooi uitzicht van IJsland (ik zat bij het raam) en waren de eerste 50 foto’s meteen al gemaakt.

Pretty :)

De bagageclaim was gauw genoeg gevonden, maar helaas was Majke d’r koffer open gegaan en is de onderkant een beetje kapot. Daarna zagen we ons ophaalmannetje niet, maar na enige navraag kregen we toch onze bustickets en werden we, na een overstap op een minibus, bij het hotel afgeleverd.

Majke en Nicole zitten op Leifur met het hotel op de achtergrond

We waren helemaal onder de indruk van hoe dicht we bij de zee zaten en hoe mooi het uitzicht op de bergen is met de schattige huisjes ervoor.

Vanuit onze huidige hotelkamer hebben we echter alleen uitzicht op de benen van mensen die naar de supermarkt gaan. En ik schrijf dit alles vanuit een stapelbed. Ik heb boven en Majke beneden. We werden er helemaal enthousiast van. Iets minder is de rotte eieren lucht die uit de douche komt … maar verder is het een goede kamer. De man van de receptie belde om te zeggen dat we morgen eventueel een ‘upgrade’ kunnen krijgen. Eerst maar eens kijken hoe dit slaapt en of de lucht misschien tijdelijk is.

Hoeveel upgrade heb je nodig als je toch al boven slaapt?

Vrij snel zijn we weer naar buiten gegaan om de boel te verkennen. We hebben het beeld van Leifur Eiricsson op de foto gezet en ook gelijk de bekende ‘boot’ of walvisskelet, whatever hij staat er goed op.

ja, ik had gelijk

lol kijk nou hoe scheef de kust is in IJsland :P

en nog maar een kunstzinnige foto

en de laatste ... ja, je moet begrijpen dat we niet wisten of er verder nog iets zou komen wat het foto's maken waard was :P

Daarna zijn we op zoek gegaan naar iets te eten. We kwamen maar geen Mac tegen en zijn na veel lopen en het steeds kouder te krijgen terecht gekomen bij een Thais restaurant. Het eten was lekker en niet super duur. De cola koste ook geen € 8,- alhoewel we nog niet zeker weten wat nou de koers is. Vooralsnog houden we de meest ongunstige koers aan van € 1,- = 100 IJslandse kronen.

Oh ik vergeet nou helemaal nog te vertellen dat Majke zomaar spontaan door een meisje werd aangesproken op straat om haar te vertellen dat ze rare (ok, unusual) ogen had. Daar kunnen we vast heel wat van die IJslandse brillemannetjes met hun compacte hoofden mee oppikken, maar of je dat wil is een andere vraag.

Nu is het even wachten tot Majke klaar is en dan kan ik onder de stinkdouche en daarna naar bed, ookal is het nu 21:00 uur en nog heel erg licht buiten, maar voor m’n gevoel is het al 23:00 uur en zo’n reisdag is toch vermoeiend … Dus ookal blijft het de hele nacht licht (al zijn we te vroeg of te laat voor het Noorderlicht, maar je weet nooit) denk ik dat ik best kan slapen :)

Dag 2 – Koopzondag?

Om kwart voor 6 moest ik uit het stapelbed klimmen om te plassen. Ik probeerde het nog zachtjes te doen, maar iedereen bleek al wakker. Toch zijn we daarna weer netjes gaan slapen tot het tijd was om te gaan ontbijten. Overigens waren de eerste woorden die ik vanmorgen hardop zei ‘hebben jullie het ook zo warm?’, een vreemde zin voor IJsland, maar op de één of andere manier blijft onze kamer met het raam open en de verwarming uit snikheet. Niet echt lekker om in te slapen, maar het zal wel wennen, we zijn hetere landen gewend. Het ontbijt was eenvoudig doch voedzaam.

Dit was niet de eerste dag (denk ik :s kan me echt niet meer herinneren wanneer je deze foto hebt gemaakt Nicole :s), maar het ontbijt was ongeveer elke dag hetzelfde

Toen we daarna aan het mannetje van de receptie gingen vertellen dat we de walvisexcursie wilden boeken deelde hij ons mee dat we dat niet bij hem hoefden te regelen maar dat hij wel even naar de haven zou bellen om te zeggen dat we eraan kwamen. Alleen we komen er woensdag pas aan, dus om ze niet in de war te maken ging hij ook nog niet bellen. Vandaag hebben we een fijne lange wandeling gemaakt naar het winkelcentrum, dat welliswaar open was maar waar alle winkels nog wel dichtwaren.

en maar goed ook, anders had ik mezelf hier nooit ingepropt

Gelukkig was de reis er naar toe wel leuk en hebben we veel scholen gezien, waarvan één met een grote heuvel ervoor waar vanaf we weer een mooi uitzicht hadden. Ook was er een schattige witte kerk met twee torentjes en onderweg hadden we ons laten afleiden door een parkje.

Ik zou me zo weer laten afleiden :)

Nee, we hebben Reykjavik goed verkend vandaag. Langs de kust zijn we terug gelopen om op de mainstreet een subway broodje te eten voor de lunch. Majke en Nicole zijn overigens de hele dag al aan het zingen. Op zich niet erg maar de lied-keuze laat toch wat te wensen over, we gaan dit jaar het songfestival echt niet winnen … Verder hadden we nog een goed systeem uitgedacht voor de eenden distributie. Zo’n witte eend die geen puffin is komt namelijk altijd samen met een saaie bruine eend. Oh eigenlijk is het meer een observatie dan een systeem, maar toch lijken die witte eenden net papegaaiduikers.

Maargoed na de subway hebben we kaarten gekocht en onderhand is ook iedereen wel klaar met schrijven, ik weet nou eigenlijk niet wat we verder gaan doen vandaag, behalve vanavond ergens pizza eten en brood oid halen, maar plannen vormen zich soms spontaan :)

Vandaag bracht onze spontaniteit ons eerst de viking en het parlementsgebouw.

de viking

Daarna bij een zeer verlaten uitziend café Amsterdam en vervolgens ergens achterin de haven alwaar we betrapt werden door de politie. We deden niets wat niet mocht, maar schrokken toch toen de politie-auto ineens opdook.

De haven

Aan de andere kant van het verlaten terrein waar we waren lag de walvisboot. Hier hadden we helaas nog niets te zoeken, dus zijn we maar een eettentje gaan zoeken. Het deed een beetje Indiaas aan en was wel lekker. Vanuit het restaurantje had ik goed zicht op de soap van de motormuizen, maar nadat baardmans was vetrokken was er verder weinig aan. Op de terugweg naar ‘huis’ heb ik nog wat kopjes gestolen voor de thee. Toen ik dit daarna wilde gaan opbiechten bij de kerk hiertegenover bleek deze, in tegenstelling tot wat in Majke d’r boekje stond, al dicht te zijn. Dus in plaats daarvan hebben we het zondigen alleen maar erger gemaakt door stripligretto te spelen.

Nicole kan ook niet tegen Majke op, ze heeft beide sokken al uit.

Of nouja ik had vrijwillig mijn trui uitgedaan omdat het hier zo tropisch is en daarna hebben we ligretto gespeeld. Nu ben ik weer als laatste aan de beurt om te douchen en daarna vroeg naar bed, want morgen wordt een drukke dag met 8 uur Golden Circle tour. Ik hoop dat m’n zonnesteek zich dan niet doorzet want we hebben geen van allen zonnebrand meegekomen. Je verwacht toch ook niet dat je hier verbrand?

Dag 3 – ja, ja, ja, nee:

Vanochtend waren we op een iets geciviliseerder tijd wakker dan gister, maar wel lekker op tijd voor de Golden Circle Tour. Na het ontbijt begaven we ons netjes op tijd naar de ophaalplaats voor het hotel. Na 20 minuten was er echter nog steeds geen flybus, dus ben ik even aan het receptiemannetje gaan vragen of hij er iets aan kon doen. Na een telefoontje wisten we dat de bus er snel aan kwam, maar aangezien dit busje ons alleen maar in 2 minuten naar de busterminal onderaan de gatta had gebracht, hadden we sneller kunnen lopen. Op zich wel fijn dat we toch meekonden op de tour ondanks dat ze ons vergeten waren. Met de grote bus, die vol zal met Hollanders, gingen we eerst naar de powerplant, alwaar ze ons uitlegden hoe ze het warme water uit de grond voor van alles gebruiken, zoals om onder te douchen (vandaar dat het naar zwavel ruikt) en vervolgens gaat het door pijpen onder de straat zodat deze lekker worden verwarmt en daarna gaat het pas de zee in. De straatverwarming was vandaag overigens niet nodig want het was weer snikheet.

Hier zijn ze de stroom aan het drogen ofzo ...

Na dit verplichte nummer kon de tour echt beginnen en reden we naar de waterval. Hij is echt waanzinnige groot en super mooi, en maakt veel herrie, maar dat is juist rustgevend.

Ik heb er verder geen woorden voor, dus hier zijn foto's :)

Na de waterval gingen we door naar de geisers. Deze waren echt HEEL spectaculair en we hebben de meest actieve dan ook een stuk of 15 keer zien uitbarsten. Het voorspellen van wanneer hij zou spuiten was een sport apart en iedereen had er zo zn eigen systeem voor, maar over het algemeen was het toch een groot ja, ja, ja, neeee-gebeuren als het ding weer eens enthousiast pulseerde zonder echt te gaan spuiten. Maar als hij wel ontplofte dan kwam er eerst een grote blauwe bol, dan spoot het water eruit, de hoogte varieerde, en daarna bleef er een fijne zwavelrookpluim achter of spoot hij gelijk nogmaals. Eén keer spoot hij zelfs 3 keer achter elkaar, maar toen was natuurlijk net niemand van ons aan het filmen.

Eerst is er een bel:

de bel wordt groter ...

en dan laat hij alles los

tot hij niet hoger kan

als laatst is er alleen nog rookpluim

en daarna moet je minstens 5 minuten wachten tot hij weer kan :P

Ik had hem wel nog 2 uur willen zijn uitbarsten, maar we gingen door naar de laatste attractie, namelijk het National Park. Dat klinkt alsof ze daar beesten en/of natuur hebben, maar het IJslandse national park is waar de 2 tektonische platen boven de zee uit elkaar schuiven en een soort kloofje vormen. Ook hier hadden we weer mooie uitzichten op de bergen en het grote meer aldaar.

Je zag ze nog niet voor je ogen uit elkaar schuiven

Die bomen daar zijn aangeplant, alle echte bomen zijn van IJsland afgewaaid

Daarmee was de tour tot een einde gekomen en werden we afgezet bij de sex-shop (in de straat achter de kredietcrisis). Thuis hebben we even alle foto’s bekeken en onze 7 minuten durende blockbuster bij de geiser die maar niet wilde spuiten. De zoektocht naar voedsel die daarna volgde eindigde in een groezelig snackbarretje aan de haven, waar ze toch verrassend lekkere burgers hadden en vriendelijk personeel dat niet zo’n hoge pet op had van Majke d’r groenteburger die hij omschreef als ‘and other stuff’. Het vet droop er vanaf, maar de muziekkeuze was wel leuk en na onze lichte lunch (muffins en eierkoeken) kon er wel een vette hap bij vandaag. Nu ga ik proberen de zwavelgeur een beetje van me af te wassen, maar of ik hierin succesvol zal zijn met de zwaveldouche is maar de vraag.

Morgen gaan we kijken of ze een walvis hebben in de dierentuin en kijken of er bij het stadsmeer ook een depressief beeld staat.

Het depressieve beeld had denk ik ook z'n geld bij Icesave ... maar hier moet het toch van zijn opgebeurd :)

Zo mogelijk kunnen we ook nog een bezoekje brengen aan de fontein in the pearl. Ik had me nog niet beselft hoe Lost-achtig dat eigenlijk is, zeker als we het weer doen opvolgen met een zoektocht naar eten.

Dag 4 – I’m singing in the rain:

Terwijl de wind om ons huisje fluit, Shaun ons op de gang staat af te luisteren en ik niet dronken ben, ga ik toch proberen me te herinneren wat we vandaag allemaal gedaan hebben. Het begon om een uur of 9 met ontbijt, dit is eigenlijk een beetje laat, maar we hadden geen vaste plannen en konden dus uitslapen totdat de deuren begonnen dicht te slaan door de wind. De windstoten had ik overigens al voorspeld toen ik mijn hand uit het raam stak.

Toch gingen we na het ontbijt naar buiten voor een fikse wandeling richting het stadion en de dierentuin. Het stadion viel een beetje tegen, maar de dierentuin is echt top! De hoofdattractie waren zeker de snorrieborries (=zeehonden) die visjes te eten kregen terwijl wij stonden te kijken. Dat betekent dat de verzorger de visjes vlak voor ons neus gooide zodat de zeehonden ons fijn nat spatten. Maar vragen of dat wij een visje wilde voeren ho maar …

Awwwww, snorrieborrie ^.^

Daarna zouden de vos en nertsen gevoerd worden, maar die kregen vandaag blijkbaar niets.

Disa had wel trek in een snorrieborrie, maar ze kreeg niks want de oppasser was te schuw om langs te komen met het eten nu er zo'n recordaantal (3) bezoekers in de zoo was.

Na de vissenshow zijn we de koeien + varkensstal ingegaan alwaar de beestjes weinig ruimte hadden, maar er wel een heel lief poesje lag te slapen in de voerbak van de koeien.

Ik had wel harder kunnen gillen, maar er lagen daar ook vissen te slapen ... ze snappen het principe van een dierentuin niet helemaal in IJsland, niet dat dit niet leuk was hoor, maar ik had toch minstens een walvis verwacht!

Koeien a la in een dierentuin, maar een poes heb ik thuis ook

Het hok daarna was weer een hoogtepunt want hier zaten allemaal lieve kleine babygeitjes die m’n handschoenen wilden opeten en het niet zo nauw namen met de incest.

I like babygoats!

Ik wilde wel een babygeitje mee naar huis nemen en de snorrieborries en dan ook maar de paardjes want die zagen er gewoon niet goed uit.

Na in de dierentuin chocoladetaart te hebben gegeten zijn we even door de botanische tuin gelopen en hebben we vervolgens bij de mac een ijsje gegeten.

wel met m'n muts op natuurlijk

Omdat we doorweekt en moe waren zijn we daarna met de bus naar de pearl (= powerplant koepel met uitzicht en fontein en nepgeiser) gebracht alleen moesten we daar alsnog ver lopen. Boven op bij het uitzicht werden we bijna weg geblazen door de keiharde wind. We konden van hieruit goed zien waar ons hotel lag en zijn daarna in één keer naar huis gelopen.

De Pearl

Zie je die hoge toren in de verte? Dat is de kerk tegenover ons hotel :)

Op de kamer floot de wind zeer onheilspellend dus zijn we in de lobby gaan ligrettoen alwaar we erachter kwamen dat de manager van het hotel, Shaun, Zuid-Afrikaans is en ons al 3 dagen kan afluisteren. Hij probeerde ons nog een excursie aan te smeren en heeft de gezellige bars voor ons aangewezen op de kaart. De dames hebben daarna voetbal gekeken in de lobby terwijl ik een boekje las. Na de eerste helft zijn we pizza gaan eten en na het eten op naar de bar waar vanavond de karaoke was. Het was nog best gezellig maar we hebben niet bij de microfoon gezongen. Tegen de tijd dat we door de regen en de wind weer terug waren bij het hotel was het moeilijk Shaun te overtuigen dat we ons niet helemaal hadden laten vollopen. Ik heb nog even snel gedouched en nu moet ik eigenlijk gaan slapen omdat Thor (dat is het andere receptiemannetje en tevens de baas) had gezegd dat we morgenochtend moesten proberen voor de walvissen, maar Shaun dacht dat we beter donderdagmiddag konden proberen. Hoe het ook zei, we staan morgen vroeg op dus ik ga proberen een tukje te doen.

Dag 5 – Een cultureel verantwoorde dag (nog steeds in de regen):

Vanochtend werden we wakker gebeld door mijn stalker. Gelukkig was het niet zo heel kort voor mijn alarm, want we zouden om 8 uur ontbijten, zodat we konden kijken of de walvissen vanochtend door konden gaan. Helaas belde Shaun ons 5 minuten voor het ontbijt al dat het vandaag weer niet goed genoeg weer was voor de walvissen. We zijn daarom vandaag maar gaan winkelen. Ook hebben we de kerk hiervoor bekeken, aangezien we bang waren van de top afgewaaid te worden, zijn we nog niet naar boven gegaan voor het uitzicht.

Helaas staat de kerk in de steigers

de achterkant niet, maar die zie je niet overal bovenuitsteken als je je huis zoekt

maar van binnen is hij wel mooi

We hebben de stadsvijver en het raadhuis bekeken en daarna geconstateerd dat het museum nog niet open was. Dus zijn we eerst gaan eten bij café Paris, duur, maar wel erg lekker. Daarna konden we naar het ‘national museum’ van IJsland. Hier leerden we over de historie van het land. Het was erg leerzaam, maar omdat we om de één of andere reden ervoor hebben gekozen om in de lobby te schrijven kan ik me op dit moment niet goed genoeg concentreren om me iets interessants er van te herinneren, want afluisteren en schrijven gaat niet samen. Maargoed het was leerzaam en nu weten we wanneer Shaun jarig is (6 juni) en de huisjes hier beginnen onder de grond en hebben gras op het dak.

Zo zagen we al een huisje in de botanische tuin

en in het museum hadden ze ook de binnenkant van het huisje nagemaakt

en zo zagen de mensen in die huisjes er ongeveer uit

Op de terugweg zijn we zeiknat geregend en m’n haar is nog steeds niet droog. Terug in het hotel wilde Thor ons een andere excursie aanbieden met een jeep en een sexy guy, omdat de walvissen niet door zouden gaan. Omdat het erg teleurstellend voor ons was als we de walvissen niet konden zien, ging hij nog even met de walvismannetjes bellen en uiteindelijk kon het toch doorgaan voor morgenochtend. Dat beter dan de middag zoals Shaun had bedacht. Na goed gesocialiseerd te hebben met Thor zijn we lekker gaan schrijven maar dat schiet dus voor geen meter op.

Na een paar potjes ligretto werd ik niet lekker en ben ik even op bed gaan liggen. Majke en Nicole hebben me de hele voetbalwedstrijd met rust gelaten en daarna was ik wel weer goed genoeg om te gaan eten. We kozen voor het vegetarische restaurantje en de salade met veel pitjes en brood was best lekker, de sinaasappel-kokos-thee helemaal. Na het eten hebben we nog weer ligrettood maar uiteindelijk hebben we het receptiemannetje maar wat privacy gegeven voor z’n date. Nu nog even douchen en dan snel naar bed want morgen gaan we nogmaals proberen om de walvistour van 9 uur te halen en als die niet doorgaat dan die van 13:00 uur. Gelukkig denk Thor met ons mee, jammer alleen dat z’n haarimplantaten me nu zo opvallen …

Dag 6 – walvisspotten:

We waren vanochtend lekker vroeg walvissen kijken en als ik zeg ‘walvissen kijken’ dan bedoel ik ‘wakker’, maarja waar het hart vol van is hè. Maargoed vroeg wakker en ontbijten. Thor vertelde ons dat het gunstig weer was en belde nog even met de walvismensjes om te checken dat ze zouden gaan. Daarna zijn we naar de haven gelopen en hebben ze ons afgezet met de kaartjes, of niet en is de koers gewoon heel anders dan waar we steeds rekening mee houden. Ik zie het thuis wel.

Toen we uitvaarden op de boot zagen we gelijk al papagaaiduikers, alleen omdat die steeds duiken, zijn ze onmogelijk op de foto te krijgen. Oja vergeet ik nog bijna te vermelden dat we grote dikke overallpakken aan hadden om een beetje warm te blijven.

Na een stukje gevaren te hebben, werd er in de verte wat gespot alleen wisten ze nog niet wat het was. Het bleken 2 humpback whales te zijn! Nadat we die een tijdje hadden gevolgd kwamen ze ineens links van ons vlakbij alletwee te gelijk het water uit springen.

Echt het was zo mooi en blijkbaar ook speciaal want het walvismevrouwtje had dat in 3 jaar dat ze daar werkte nog niet gezien. Maar echt hoor het was zo mooi de tranen sprongen in m’n ogen Daarna hebben we de walvissen nog een tijdje gevolgd en uiteindelijk hebben we ze met rust gelaten en zijn we weer meer naar de kust gevaren in de hoop op nog een minky whale, want die wonen dichter bij de kust, en inderdaad we spotte er weer één (eerder toen we nog met de humpbacks bezig waren zagen we er al één uit de verte) en ook deze hebben we een tijdje gevolgd, maar ze gedragen zich heel anders en komen maar heel even met hun spuitgat boven water om te ademen. Terwijl die andere echt wel een keer of 4 bovenkwamen op dezelfde plek voordat ze verder zwommen. Ook als het € 75,- kostte dan was het dat dubbel en dwars waard want het was echt een geweldige ervaring!!!

Bij de subway hebben we gelunched en nu zijn we weer terug op de kamer alwaar Nicole een smsje kreeg dat er in Apeldoorn iemand het koninginnedagpubliek is ingereden met de auto (2 doden, 12 gewonden). Dat is dan wel weer een domper op het geheel …

Na een kopje thee en een babbeltje met de receptiedame zijn we de laatste souveniertjes gaan halen en waren we nog net op tijd terug om de kerk hiertegenover te beklimmen. De wolken zijn weggetrokken en het uitzicht is prachtig.

Na nog weer een kopje thee in de lobby was het tijd om te eten, weer bij onze favoriete snackbar want dat had ik Majke beloofd voor na de walvissen, omdat het weer zulk lekker weer was hebben we ook nog een ijsje gegeten. Nu moet ik weer terug naar de lobby om met pindakaas te spelen, maar m’n rug heeft daar echt weinig zin in. Ik neem wel een pilletje.

Ohohoh, ik ben een slechte, slechte vriendin :s nu heb ik Majke daar gelaten met pindakaas. Ik voel me hier zo niet goed over :( We hadden niet moeten gaan, ik zat helemaal te rillen in die bar en de paracetamol werkte ook al niet voor m’n rug. Dus Nicole heeft me naar huis gebracht, maar het gevolg daarvan is dus dat we Majke alleen hebben gelaten met Shaun in de bar :s terwijl we tijdens het eten nog Joran v/d Sloot hadden gezien en ik geen idee heb in hoeverre Majke het nou naar d’r zin had met Shaun. Ik hoop maar dat ze snel thuis komt. Stomme samen uit samen thuis regel … Maak je één regel, kan je hem nog niet nakomen. Nouja fuck it, ik was er zelf ook voor gegaan en Majke is een grote meid. Maar ik ga niet slapen voor ze terug is.

Een goed half uur nadat ik dit geschreven had, kwam ze inderdaad thuis. Na alles uitgebreid te hebben besproken en er andere spannende dingen werden opgebiecht zijn Nicole en ik even aan Komkommer gaan vragen wat voor iemand Shaun nou eigenlijk is. Niet echt een betrouwbare bron want hij woont samen met Pindakaas, maar we weten nu wel dat hij Max heet en oorspronkelijk uit Rusland komt, maar hier terecht is gekomen door het handballen. Daarna werd alles nog eens herbesproken op de kamer en tegen een uur of half 3 gingen we pas slapen.

Dag 7 – relaxen in de Blue Lagoon:

Vanochtend hadden we een beetje een probleem want Pindakaas zat achter de balie en helemaal negeren ging ietwat moeilijk. Toch hadden we hem met een aantal afleidingsmanoeuvres redelijk bij Majke weg gekregen. Alleen toen we op de bus naar de Blue Lagoon zaten te wachten hing hij ineens met een roos over de schutting, wat een ei, alsof we die mee zouden nemen naar de Blue Lagoon :s

Nouja de bus kwam deze keer gelukkig redelijk op tijd dus hoefden we niet lang te wachten in de regen. Van het mooie weer van gisteravond was niets meer over. Het was niet heel ver rijden naar de Blue Lagoon en aldaar was alles ook goed geregeld met bandjes en kluisjes met sensoren. Het was wel even koud om naar buiten te lopen, maar het lichtblauwe water was heerlijk warm.

We hebben dan ook lekker lang rondgedobberd en van alle faciliteiten gebruik gemaakt, zoals daar zijn het silica-zout, de sauna, het stoombad en de massagewaterval. Vooral dat laatste was erg lekker voor m’n rug. M’n nieuwe zwempak bevalt trouwens ook prima.

Omdat de volgende bus pas heel laat ging zijn we om kwart over 3 weer naar huis gegaan. Ik viel bijna in slaap tijdens de rit terug naar huis, al die nachtelijke avonturen zijn niet goed voor de slaap. Nu lig ik weer op bed en ben ik benieuwd of Pindakaas nog over het avondeten begint (hij wilde met Majke uit eten, maar die heeft gezegd dat wij dan ook gaan en dat hij het ons (Nic en ik) moet vragen) en of hij de roos nog gaat geven en of Nicole vanavond/vanacht Komkommer gaat verleiden. De hotelsoap continued, alleen mijn verhaallijn is met Hagelslag niet zo heel boeiend, al heb ik nu wel zijn telefoonnummer :P

Nou dat liep allemaal met een sisser af, Majke heeft de roos niet aangenomen en het afscheid was heel beschaafd. Het Komkommer deel van de soap is nog in volle gang want we zitten nu in de lobby een kopje thee te dringen en Komkommer heeft dienst. Als we willen dan kunnen we hier nog tot 4 uur zitten. Maargoed even terug. Na de Blue Lagoon zijn we even een beetje in slaap gevallen en daarna gaan eten bij Garusso (dat had Pindakaas ons aangeraden) alwaar we al ons geld hebben uit gegeven aan een sjieke maaltijd en cocktails. Ik had een Blue Lagoon cocktail op, dat vond ik wel zo toepasselijk. Ik voel hem niet zo zitten, maar vind m’n blauwe tong wel hilarisch, dus ik denk dat er echt wel wat alcohol in zat.

of misschien alleen maar blauwe kleurstof, wie zal het zeggen :P (letterlijk)

Oja voor het eten hebben we nog even wat leuke kredietcrisis foto’s gemaakt bij de casino’s en pinautomaat.

Oh noes, mn geld is weg :(

Nu moet ik even wachten tot Majke klaar is met douchen en dan mag ik gaan kijken of ik m’n haar wat minder touwig kan krijgen. Lol, Majke is nu aan het kijken waar alle beveiligingscamera’s staan.

Dag 8 – naar huis :(

We kregen Komkommer niet zo gek dat hij een potje ligretto mee wilde doen dus zijn we maar ff 2 uurtjes gaan slapen. Dat is niet genoeg dus ik werd alleen maar verrot wakker om 4:10 uur. Na de koffers te hebben ingepakt zijn we in de lobby gaan zitten wachten tot de flybus kwam om ons naar het vliegveld te brengen. Er gebeurde verder weinig boeiends dus daar wil ik maar mee afsluiten.

India deel twee

Sat, 27 Sep 2008 19:03:55 GMT

Ehrm dit is het tweede deel, ik weet niet hoe ik ze op de goede volgorde krijg. Jullie moeten het er maar mee doen zo.

18 september: Een boeiende busdag:

Vanochtend vroeg vertrokken, iedereen was blij dat we dit hotel mochten verlaten.

Mooi uitzicht op de jungle en rijstvelden:

Als eerst stond de Yajn tempel op het programma. Dit strenge geloof dicteert dat je niets met een ziel mag kapotmaken. De monikken lopen dan ook met een bezempje de mieren op hun pad weg te vegen zodat ze er niet op kunnen gaan staan. Deze tempel heeft lang veborgen gelegen in een dichte jungle, dus hij is nog helemaal intact (de moslims hebben niet de kans gekregen om de hoofdjes van alle beelden af te hakken). In de tempel werden we gezegend en kregen we een gele stip op ons hoofd. Je mocht een wens doen, maar door de hevige regenval had ik dat stukje even gemist. Wel heb ik mijn jaloersheid afegkocht door een muntje in de toren te gooien. De tempel was echt prachtig! Vonne zei dat ze het jammer vond dat er weinig toeristen heen gingen, maar dat is denk ik juist een deel van de charme.

Shitload foto's van de tempel:

De oneindige slang:

Gezegende zusjes:

Gezegend door deze meneer, eigenlijk was hij best eng:

De boom met de afbeelding van Ganesha erin ... als je heel veel fantasie hebt:

Na de tempel hebben we de bus nog een keer stil gezet omdat er mannetjes van de Rabaristam langskwamen met hun kuddes geiten. Een mooi fotomoment en de geitenhoeder ging er eens lekker voor staan poseren. Na een kudde of drie hadden we het wel gezien. Dit alles kan trouwens ook voor de tempel zijn geweest, het geheugen is echt niet meer wat het geweest is.

Schaapje, schaapje heb je witte wol?:

Zeker weten was de lunch na de tempel. Gezeik over het buffet natuurlijk, maar daarna even aan Vonne gevraagd of ze de kameel al chocolade had gevoerd. Dat had ze nog niet gedaan en ik mocht natuurlijk mee. Helaas was de kameel die van chocolade hield overleden aan een slangenbeet, maar Benji was ook erg lief en ik mocht nog weer een rondje op hem rijden. Hij was flink tegen het kamelenmannetje aan het praten en moest nog wat getrained worden, maar het ging bij mij vrij aardig. Majke hing een beetje in de boom toen er een auto langs kwam, maar het was toch weer een hele ervaring.

Ik op de kameel .. dit is de snelweg hè, voor het geval je het niet herkende:

Het kamelenmannetje wilde met Vonne op de foto:

Na de lunch weer een stuk gereden met de bus op zoek naar het dorpje waar ze kamelenschoenen verkochten. Na wat navraag hebben we het gevonden en aldaar hadden we gelijk een hele stoet kinderen achter ons aan. Het hele dorp liep uit om ons te bekijken en ze wilden allemaal op de foto en pennen en weet ik wat nog meer. We zijn al onze pennen daar kwijtgeraakt, maar het waren er veel te weinig. Verder zagen ze er niet uit alsof ze veel nodig hadden, maar alles wat je van een westerling krijgt is natuurlijk superinteressant en speciaal, dus iedereen heeft flink lopen uitdelen. Majke heeft nog een telefoonnummer gescoord, maar wat we er nu mee moeten weten we nog niet zo goed. Arme jongen hij wist niet hoe hij het had, dit was natuurlijk de kans van zijn leven ... Een stuk of 100 foto's verder zijn we de bus weer ingegaan en een deel van alle aandacht verplaatste zich toen ook naar de eneuch/kastraat. Ook heel apart om te zien, maar ook geen makkelijk leven, want ook hij was een echte bezienswaardigheid.

Een zeer bescheiden selectie uit mijn 100 foto's van mensen in het kamelenschoenendorp:

De volgende stop was bij de heilige motor, waar Vonne op 11 september al over had verteld. Echt een geweldig spectakel. Een boom vol met armbandjes van vrouwen met een kinderwens, de motor behangen met kransen en een man die met zijn tractor rondjes om het geheel reedt, misschien dat hij hoopte dat zijn tractor hier ook magische krachten door kreeg?

De heilige motor:

Tis dat ik mn tractor niet bij had, anders was ik ook rondjes gaan rijden:

Uiteindelijk doorgereden naar het nieuwe hotel, de douche was weer koud, het eten gezellig en voor de deur van onze kamer hangen gordijntjes. Van de buitenkant gezien is het net of je een kast binnenstapt en nu met de gordijntjes er voor is het meer een raam.

Echt hoor als ze dicht zijn vergeet je zo waar de deur is:

Al met al een erg interessante dag voor alleen maar reizen. Morgen gaan we op jeepsafari naar een stam waar nooit iemand komt, het is hier ook nooit eens saai ofzo. Ben benieuwd of het voor ons zelfs in de woestijn wil regenen...

19 september: 1, 2, 3, 4, hoedje van papier:

Om maar bij het begin te beginnen, na een slechte nachtrust door verstopte neus en keelpijn lekker ontbeten met toast en een banaan.

Vandaag stond een fort op het programma en we hadden een hele enthousiaste man die de audiogids aanprees.

Niet charmant zo'n ding om je nek:

Nou geef mij maar Raj of Vonne, maargoed we zijn braaf het hele fort doorgelopen met de koptelefoon op. Kan me niet echt meer de interessante details herinneren, alleen dat er iemand geofferd is om in het fort in te metselen of met het bloed de plaats te zegenen.

Foto's van in en om het fort, met uitzicht op de blauwe stad:

Het was voornamelijk erg warm en ik kon er niet zo goed tegen. Vond het dan ook niet echt dat iedereen nog een half uur kruiden moest kopen, al was viagrakruid wellicht toch wel iets geweest voor Levi, hij is tenslotte al oud...

Lunch was verzorgd in het hotel, tomatensoep met sandwiches en daarna begon het pas echt leuk te worden, want we gingen op jeepsafari naar echte authentieke dorpjes. Onderweg zagen we nog leuke herten en een soort zandbevers, het enige dier waar een slang bang voor is.

Eerst gingen we naar een plaats waar ze een tijd voor boom die werd gekapt een vrouw afmaakte ... mooie bomen hoor, maar 300 vrouwenlevens was het toch niet waard:

In het eerst dorp werden potten gebakken, natuurlijk hadden we meteen weer een stoet kinderen achter ons aan die van alles van ons wilde, maar omdat ze het dorpje 'puur' wilde houden, mochten we ze niets geven. Natuurlijk konden we ze wel op de foto zetten en dan vinden ze ook prachtig. Als je vervolgens gaat vragen hoe ze allemaal heten, dan worden ze toch ineens verlegen, maar uiteindelijk durven ze vaak toch wat te zeggen of iets te vragen of je iets te laten zien. De potjes die hier gemaakt worden, waren voor 10 roepie te koop, dus ik heb nu een mooi authentiek potje voor thuis.

Potje kopen?:

In het volgens dorpje woonden we een ...ceremonie bij. Wij hebben zelf niks gebruikt, maar ik mocht wel de traditionele kleding aan. Ze trok er alleen te hard aan dus de hele rok scheurde. Maargoed het was niet de mooiste outfit die ik ooit aan heb gehad, maar wel vermakelijk voor de rest van de groep.

En hier show ik de nieuwe herfst collectie:

Vervolgens gingen we naar een dorpje waar een minder begaafd kindje woonde. Hij was verder ontzettend schattig en we hebben hoedje van papier met hem gezongen en Majke heeft hem de aap gegeven die aan haar tas hing en dat vond hij echt prachtig! Hij was gewoon zo blij, je zou zo alle apen opkopen en ronddelen in de dorpjes. Ook hier weer veel foto's van de mensen gemaakt.

Foto's van mensen, zou national geographic geinteresseerd zijn?:

Dit is trouwens Raj ... tijd dat jullie ook eens weten hoe hij eruit ziet:

En zo ging het in het volgende dorpje weer, we kregen hier nog een lekker kopje chai en toen was het ineens al 6 uur, de tijd vliegt als je omringt wordt door kindjes die alles van je willen weten en alles aan je willen vertellen. Echt een enorm leuke ervaring. Ik weet verder niet hoe ik het moet omschrijven, dus jullie moeten je met behulp van de foto's er maar een voorstelling van proberen te maken.

Als we nou eens allemaal in zulke huisjes gaan wonen, dat lijkt me heerlijk:

Eten was weer gezellig en erg pittig. Morgen is weer een reisdag met onderweg een kamelenfokkerij en de rattentempel. Ik heb er zin in, alleen nog wel een nachtje op dit harde bed. Achja ik overleef het wel, zou deze ervaringen voor heen goud willen missen!

20 september: Hoera een rat!!

We krijgen nu alleen nog maar busdagen, dus na de piratenhoofdman op de foto te hebben gezet bij het ontbijt zijn we vertrokken richting Bikaner. De reis verliep voorspoedig en onderweg zagen we eindelijk de superantilope. We waren getuige van een fietsongeval en omdat de tent waar we normaal altijd lunchen niet meer bestond hadden we 2 bananen en een pakje koekjes als lunch.

30km voor Bikaner gingen we naar de rattentempel. Iemand had het een tijd geleden in zijn hoofd gehaald om de ratten die de tempel in waren gegaan om te schuilen te vereren en nu zit de hele tempel vol ratten. Je zou denken, nou daar zijn vast afscheidingen ofzo, maar nee je loopt gewoon tussen de honderden ratten. Er loopt één albinorat tussen en als je die ziet dan heb je eeuwig geluk! En ik hem zowaar gezien :) dus mijn eeuwigheid kan niet meer stuk!

Slofjes aan en gaan met die banaan:

We zitten gelijk al in een mooi hotel waar we weer fijne afrikaantjes kregen omgehangen. De kamer is ook mooi en ik schrijf dit vanaf een grote loungebank bij het raam.

Uitzicht:

Na ons opgefrist te hebben, gingen we de woestijn weer in om de kamelen boerderij te bekijken. Kamelen zijn leuk, ik was meer aan het kijken dan dat ik naar de spreekbeurt van dat mannetje aan het luisteren was, dus laten we het er op houden dat ze leuk zijn. Na de tour konden we kamelenproducten kopen, de ijsjes waren op dus gingen we voor de kamelenmilkshake, niks mis mee, het zat in een zakje en smaakte naar banaan.

Kamelen:

Als die kamelenbaby het drinkt, dan zal het voor mij toch ook goed zijn?:

In het museumpje zagen we nog een doodgeborendromedarisbabymummy. En het zijn dan ook allemaal drommedarissen hier hè, alleen in het Engels zeggen ze altijd camels, dus vandaar dat ik het ook steeds over kamelen heb.

Nu alleen nog eten, misschien is het deze keer wel lekker en niet alleen gezellig ...

Altijd gezellig met zn allen aan de lange tafel:

Het was inderdaad lekker en gezellig en we hadden taart vanwege Rita dr verjaardag. De 3 outsiders hadden weer wat te zeiken, maar voor het grootste deel was het een leuk feestje voor Rita.

21 september: Teug in de kast:

Super verrassend bij het ontbijt hadden we zowaar toast en banaan.

Toen kon de ... oh nee, ik zou bijna de paardenkoetsjes vergeten ... sightseeing Bikaner was volgens mij vooral leuk voor de lokale bevolking die me goed kon bekijken terwijl ik achterop de 'koets' zat. Ons mannetje was niet spraakzaam dus ik heb geen flauw idee wat we hebben gezien, maar ik heb wel fijn Maartens paard geaaid :P

Dit zijn wij in de paardenwagen:

Dit is ons paard:

Dit is niet Maarten maar Henk, zijn paard heb ik niet geaaid:

Soms zaten er ook tuktukjes achter ons:

Toen kon wel de busreis naar Knabbelstaafje of hoe het hier ook mag heten beginnen. Onderweg gebeurde er weinig, dus ik was een beetje aan het dutten. Totdat we opeens op de kamelenmarkt stuitte. Ontzettend leuk, allemaal kamelen zo ver als je kan kijken! Wel alleen maar geile mannen die ze staan te verkopen (en een op hol geslagen waterbuffel), nouja hebben die ook weer een mooie droom vanacht.

In en om de kamelenmarkt:

Het hotel ligt in de middel of nowhere en het duurde een eeuwigheid voordat mijn cheese toast er was. Ook aan de havelies was niet veel bijzonders.

Niets bijzonders, maar wel foto's gemaakt:

Eigenlijk is de gekko die me zit aan te staren vanaf het plafond het meest interessante in deze inloopkastkamer, voorheen paardenstal.

Het eten was gezellig maar bij terugkomst op de kamer was Alex (dat is de gekko) kwijt. Ik heb de hele kamer doorzocht, maar ik kan hem echt niet vinden. Ik hoop van harte dat Majke me niet uit mn slaap gilt vanacht omdat het beestje de wake-up-call verzorgt.

Dit is Alex:

Deze heeft geen naam gekregen:

22 september: Laatste Busdag:

Ik was al ver voor de wake-up-call wakker. Het eerste wat ik zag toen ik mn ogen open deed, was Alex de gekko. Hij zat op de muur boven mijn bed. Het leek me leuk om dit uitzicht met jullie te delen, dus maakte ik een foto.

Goeiemorgen gekko:

Majke werd wakker van de flits en was niet amused over mijn vroege-vogel-onrust. Dus ben ik na de douche maar naar buiten gegaan om de pauw te fotograferen. Aan de geluiden die ik 's nachts had gehoord, verwachte ik hem onder het raam te vinden, maar ik zag hem nergens dus ben ik maar even de tuin door gelopen om te zoeken. Pauwen zijn schuw, dus ik heb alleen foto's van veraf.

Op zich ook wel mooi:

Wel ook een foto van het zigeunerjongetje dat gisteravond voor ons had gedanst.

Dat is toch duidelijk een jongetje?:

Vervolgens zag ik Vonne voor de deur van haar kamer een bakje koffie nuttigen, dus hebben we het even gehad over gekko's, vleermuizen, leguanen en aanverwante artikelen. En over de andere mensen die zo gewend waren geraakt aan het vroege opstaan dat ze ook al door de tuin scharrelden. Toen ik terug kwam op de kamer was Majke ook klaar om op te staan. Nog voor het ontbijt waren we in de giftshop en ik heb voor een prikkie een hele mooie zachte sjaal. Braaf al mijn 'vrienden' ook naar de winkel gestuurd en ik geloof dat hij goede zaken heeft gedaan vandaag.

Nou driemaal raden wat we voor het ontbijt hadden ... toast met banaan natuurlijk! Daarna nog even bij het zigeunerkamp aan de overkant gaan kijken, maar er voor de veiligheid niet echt ingegaan.

Tijdens de 8 uur busreis gebeurde er eigenlijk vrij weinig. Totdat we er bijna waren en er twee kleuters met echt hele jonge babytjes bij de bus liepen om ze aan ons af te staan ofzo, maar ze liepen er zo mee te zwaaien en aan één voet op z'n kop te houden dat ik me toch sterk afvroeg of ze nog leefden. Ik wil mijn ogen niet sluiten voor de vreselijke dingen hier, maar nu heb ik toch echt de andere kant op gekeken, want dit was zo afschuwelijk! Verder weet ik ook niet wat ik er over kwijt wil, ik had het liever gewoon niet gezien, want wat kan je daar nou inshemelsnaam aan doen en wie laat dat soort dingen nou gebeuren?

Ik ben nu eigenlijk al helemaal klaar met Delhi, maar we moeten nog tot morgen 10 uur 's avonds iets voor onszelf doen hier. Dus hebben we afgesproken om met een groot deel van de groep de metro te pakken naar een winkelcentrum en dan naar een markt of andersom.

Tja dan ga ik nu maar proberen te slapen ...

Shit vergeet ik toch nog helemaal te zeggen dat Vonne een mooie brief en een riksja bel aan ons allemaal heeft gegeven. Ik heb de inhoud nog maar niet helemaal tot me door laten dringen, want ik vond het niet nodig om aan tafel in tranen uit te barsten, maar de brief en de babys zijn genoeg voor een goede huilbui, maar die moet nog maar even wachten tot thuis of in het vliegtuig of morgen of vanacht, whenever. Niet dat deze reis verder niet leuk was ofzo. Het is gewoon anders, geen strandvakantie met alleen hoogtepunten. Maar de dieptepunten maken de vakantie wel een stuk waardevoller en leerzamer.

23 september: Laatste Dag:

De nacht begon onrustig met veel gehoest van mij, maar ik ben uiteindelijk toch in slaap gevallen en heb geslapen tot ik wakker werd van het getoeter. Dit was voor de tijd waarvoor we de wekker hadden gezet, maar ik ben nog een tijdje rustig blijven liggen om Majke niet te storen.

Dat het ontbijt hier uit toast en banaan bestond wisten we al.

Hmmm toast en banaan:

Met zn 11en vetrokken we daarna naar de metro om verderop in Delhi nog te winkelen. Gelukkig waren we met zn allen anders hadden we het op de hoek van de straat al opgegeven, omdat het best een eindje lopen was naar het station. Eenmaal aangekomen in de metro werd Henk bijna gerold en Ruud was zn portemonee helemaal kwijt. Aangekomen in het centrum konden we dan ook eerst gaan uitzoeken hoe we zijn pinpas konden blokkeren. De winkels waren toch nog dicht dus zijn we vervolgens een kopje gaan drinken bij de koffieplace. Natuurlijk moet er veel overlegd worden over wat je gaat doen als je met 5 paren en één extra persoon bent ... zeker als je Nederlands bent. Dus het duurde even voordat we eruit waren wat de planning was. Voor ons was het simpel, we bleven gewoon bij iemand (Maarten en Janette, want die hadden een plattegrond) of ze het nou leuk vonden of niet. Na heel wat sieradenwinkeltjes viel de groep in tweeen. Een deel dat zou gaan lunchen bij de mac en daarna terug naar het hotel en nog wat mensen die nog een ander hotel wilden gaan bekijken. Wij gingen mee naar de Mac en zijn daarna met Ruud en Karin weer met de metro terug gegaan naar het hotel. Ger en Bianca gingen met de riksja terug, maar het was best een eindje dus ik ben benieuwd wat die nog hebben meegemaakt. Op het laatste stukje naar het hotel werd ik nog een blauw oog geslagen door de lokale bevolking, maar dat ging prongeluk, dus ik mag niet klagen. Tja, terug bij het hotel was ons hondje er nog. Heel schattig klein pupje, hij kwam voor we weggingen ook al bij ons zitten. En met dat verkeer hier, hij maakt het nooit lang. Dus ik wilde even aan Vonne vragen of het uberhaupt mogelijk was om een hondje in te voeren, maar het is ontzettend veel papierwerk waar geen tijd meer voor is, dus ik vrees dat het hondje er genoegen moet nemen dat Vonne tegen de hotelmensen zegt dat ze het hondje af en toe wat moeten toestoppen.

Achossiepossie ik wilde hem echt meenemen:

Verder duurt even iets aan Vonne vragen een uur of 2 en hebben we gelijk alles gehoord over dr familie en hoe veel ellende er hier is en dat je er ook bijna niets aan kan doen en dan natuurlijk nog alle roddels over het vervelende vijftal en eindelijk weten we ook van alles over Maarten, heel interessant en heftig, maar dat gaat jullie niks aan.

Nog ff speechen en dan zijn we er klaar mee:

Nu nog 2 uur om te douchen en te proberen alles in de koffer te stouwen en dan nog even eten en dan vliegen we al wer naar huis. Het is echt snel gegaan en het was een hele ervaring die ik niet had willen missen en ik hoop dat ik jullie dat met dit verslag ook maar een beetje kan meegeven.

India deel 1

Thu, 25 Sep 2008 19:19:40 GMT

Okeej dus 2 weken weg en een heftige vakantie, ga er dus maar even rustig voor zitten, want ik denk dat het wel ff duurt voor je het uit hebt. En ik wil niks horen over spelfouten ofzo, jullie hebben geen idee hoe moe ik ben in mn hoofd, dus wees blij dat er uberhaupt iets is. Dit gezegd hebbende: Veel plezier!

Reisverslag: Vakantie 2008
Bestemming: India (Delhi en Rajastan)
Hotel: divers
Duur: 9 tot 24 september
Reisgenoot (en beste vriendin): Majke
Vakantieliefde: Niet nodig

9 september: Automobiles, trains and planes

Het vliegtuig wil dat ik wakker wordt (de lichten gingen aan), dus dat moet dan maar. Momenteel nog een uur of 2 verwijderd van Delhi. Mijn God, en het is eigenlijk ook meer geluk dan wijsheid dat we het vliegtuig gehaald hebben. Was namelijk netjes om 5 uur 's ochtends opgestaan, want om kwart over 6 kwam Majke met dr ouders om me op te halen. Stonden we toch ineens in de file :o volgens de radio 4km, dus volgens Majkes vader al minstens 8km. Er was een ongeluk gebeurd en we moesten met zn allen over 1 baan ... ja dat schiet niet op. Probeerde rustig te blijven en niet op mn horloge te kijken, maar het was duidelijk dat we op deze manier veel te laat zouden komen. Dus bij Leiden eraf gegaan om om de file heen te rijden, maar we reden zo weer in een nieuwe. Weer er af, en afgezet bij het treinstation in Leiden. Majke snel een kaartje gehaald en gerend voor de trein naar Schiphol. Gelukkig hadden we die net op tijd gehaald en waren we ook op tijd om ons paspoort (met mooi nieuw visum :D) op te halen. Alles was echt net op het nippertje, maar we hebben het vliegtuig naar Zurich gehaald. Zij hadden echter een beetje vertraging, dus vertraagde ons vliegtuig de aansluitende vlucht naar Delhi. Wel genoeg tijd om op te merken dat Zurich een mooi vliegveld heeft, met bergen als uitzicht en een gezellige metro die koeiengeluiden maakt. Moet trouwens zeggen dat Air Swiss goed voor zn passagiers zorgt (zit nu aan het ijs), de curry eerder was nog even wennen. Anyway op naar Delhi :)

Hoezo net op het nippertje gehaald? Tijd zat om het vliegtuig nog te fotograferen:

OMG het is hier echt te stoer. Er rijden de schattigste blikken auto's en ze vinden allemaal dat je moet toeteren.

Horn Please:

De reisleidster, Vonne, is als een soort moeder, ze gaat ons wakker maken en de kakkerlakken onder t bed vandaan halen. Ze is fijn excentriek en 't wordt vast heel gaaf, ik zie 't aan de slingers van Afrikaantjes die tegenover me aan de stoel hangt.

Onze eerste bloemenkrans, tis net Hawai:

10 september: Delhi, ben je nou helemaal betoeterd?

Vanochtend vroeg wakker-getoeterd door het verkeer wat 's nachts nooit stopt, maar vanaf 5 uur pas echt weer lekker op gang komt. Om half 7 had ik het niet meer en ben ik gaan douchen. Ver voor de wake-up-call waren we alletwee eigenlijk al klaar om er tegenaan te gaan en om half 8 arriveerden we dan ook als eerste (samen met de gele meneer = Maarten) in de eetzaal. Ontbijt kon uitgebreider maar we hebben het gehouden bij aangebrande toast en godsgruwelijk vieze thee met melk. Aan tafel vroeg men zich af of we zusjes waren, ahum hallo jullie horen als Nederlanders gewoon het verschil te zien. Daarna kwamen we terecht in een discussie over fooien. Sommige mensen (mevrouw met moeilijke schoenen = Monica en de kakkers = Arie en Paula) vonden de fooien te hoog. De rest hield zich netjes op de vlakte. Maargoed er stond een hoop op het programma, dus even snel terug naar de kamer en daarna het getoeter in om te wachten op de bus. Allereerst bezochten we de Jama Masjid, een moskee. We moesten hier op blote voeten en hopen dat er niet teveel zaadjes waren gestrooid voor de duiven, dit viel inderdaad mee.

Schoenen uit:

Moskee in:

Na de tempel gingen we een stukje Old Delhi in. Old Delhi ruikt naar urine, is verkeersgezien levensgevaarlijk, maar ook fascinerend, door de uit steen gehakte versieringen van sommige huizen, alle verschillende kleuren, de bovengrondse chaos van kabels en terwijl de rest van de mensen probeerde de eekhoorn die op de kabels liep te fotograferen, legde Raj mij uit dat de pepertjes die boven sommige deuren hangen voor geluk zorgen. Wat je doet is, je koopt op zaterdag 7 pepertjes en die rijg je met een citroen eronder aan elkaar. Je hangt het geheel een week lang boven je deur en de volgende zaterdag smijt je ze op straat. Wie er vervolgens op gaat staan, krijgt echter ongeluk (je absorbeert dan al het kwaad wat de pepertjes tijdens de week hebben opgevangen). Oppassen dus op zaterdag :P

Ik vind dit ook wel een goed idee voor thuis:

Een impressie van oud Delhi, die rechtse mevrouw is Monica:

Vervolgens reden we verder naar de Sikh tempel, ook hier moesten we onze schoenen uit en kregen we zelfs een hoofddoek om. In de Sikh tempel ligt een boek met de heilige leer op een altaar, mensen brengen hier hun offers. 's Avonds gaat het boek weer naar bed, het heeft hiervoor zijn eigen slaapkamer ... Verder denk ik dat de Sikh mensen wel het goede idee hebben, want ze helpen iedereen en alle zwervers en lepralijders kunnen er een hapje mee-eten. Het is goed dat er mensen zijn die voor ze zorgen, want het zijn er ontzettend veel en vooral de bedelende kinderen breken je hart. Het lijkt echt een hopeloos bestaan en alleen de sterksten overleven het op straat. Waar zou je inshemelsnaam moeten beginnen als je al die mensen wil helpen? Nee, die Sikh doen dat echt goed.

De Sikh tempel:

Waar we een hoofddoekje opkregen:

Ik snap dan ook echt niet wat sommige mensen zitten te zeiken over de hoogte van de fooien, maargoed. Vervolgens reden we naar Imperial Delhi waar van die typisch Engels/Indische huizen staan. Vergane glorie sinds de Engelsen zijn vetrokken. Verder hebben we voor het presidentieel paleis een paar rondjes gereden voor foto's. Je mag hier niet stoppen. De president is nu een vrouw. Ze is corrupt, maar omdat ze toch maar 5 jaar mag zitten en daarna voltooid verleden tijd is (serieus je komt niet meer aan een baan als je president ben geweest), maakt het allemaal ook niet zoveel uit.

Oja ik vergeet nog te vertellen dat het hier vooral warm is als je uit een geairconditioneerde ruimte komt. Daarna valt t op zich wel mee. Je droogt wel uit waar je bij staat, dus dat wordt even oppassen.

Na het paleis gingen we door naar India Gate waar we 5 minuten foto's konden maken. De India Gate is een oorlogsmonument om de slachtoffers te herdenken van de eerste wereld oorlog. Er stond vroeger een groot monument van king George, maar dit had de bevolking weggehaald om de onafhankelijkheid te vieren. Nu zitten ze te denken om het te vervangen door een beeld van Ghandi, maar dat zal nog wel even duren.

India gate, jaja het lijkt op de arc du triomph:

Daarna lunch. Ik eet nooit Indisch dus de bestelling was een grote gok, maar de champion loempias waren erg lekker en de grootste flauwte was na de maaltijd weg. Toch was ik niet in staat om met de slang te poseren. Hallo het was een cobra en die fakir maakte hem expres pissig. Kan nooit leuk zijn voor zo'n slang.

Vervolgens gingen we door naar de Lotustempel, dit is een tempel van de Bahai. De tempel lijkt op het Sidney Opera House en wat de Bahai nou doen of geloven, heb ik helaas niet helemaal onthouden. Je kan er in ieder geval mediteren en ik denk dat het niet een echt geloof is, maar meer iets wat je er bij kan doen.

De lotustempel:

Daarna een flinke busrit (en die zijn slaapverwekkend als je maar 3 uur hebt geslapen de nacht ervoor) naar het hoogtepunt. Nog een Islamitische tempel, te weten de Qutab Minar. Deze tempel is gebouwd met stenen van oude hindu tempels die moesten worden afgebroken. De minaret bestaat uit verschillende lagen die door alle dynastien zijn gebouwd. Omdat er in de jaren '80 of '90, 200 schoolkinderen zijn omgekomen is hij nu gesloten voor publiek. Een dramatisch verhaal, maar wel een mooie toren.

De Qutab Minar:

Ook staat er een pilaar van 99,6% ijzer (hij roest daarom niet). De inscripties hierop zijn nog niet ontcijferd en het schijnt geluk te brengen, of je bent gelukkig, als je er moet je rug tegenaan gaat staan en dan achterlangs je eigen handen aan kan raken. Er staat nu een hekje om, dus dat konden we niet proberen.

Ziet er toch best uit alsof je daaromheen past?:

We hadden hier een half uur, dus we hebben het goed bekeken en foto's gemaakt van alle eekhoorntjes en papagaai-parkieten.

Die groene dingen zijn de papagaai-parkieten:

Na deze tempel keerden we terug naar ons hotel om op het diner te wachten, natuurlijk wer onder een luid toeterconcert.

lol, Majke ontdekt net dat de ventilator onze wc-rol heeft weggeblazen en afgewikkeld *gaap*

Het dinner was pittig, maar we hebben wel fijn gesocialiseerd met de twee oma's (Lia en Maaike). Tijdens de lunch trouwens ook al. We zijn echt goed bezig om van de groepsreis samen een succes te maken. Nu maar weer eens kijken of het me lukt om boven 't getoeter uit te slapen.

11 september: Information overload:

Vanochtend vroeg wakker door de wake-up-call. Heerlijk geslapen, had nog wel even door mogen gaan. Maargoed we gingen naar de Taj Mahal dus daar moet je even wat voor over hebben. Uitchecken ging makkelijk zat en de busreis naar Agra kon beginnen. Ondanks de slaap kijk je je ogen uit naar wat er allemaal op straat te zien is. Al het wildplassen, schoolkinderen, waterbuffels, koeien, spannende vogels, vreemde planten, kleurrijke vrachtwagens, stampvolle bussen en ga zo maar door. De koffiestop hebben we gebruikt om te plassen, het winkeltje stelde gerust dat ze hier ook aan uilen doen. Daarna ging de rit weer verder, ik geloof dat dit het moment was waarop Maarten de pleuris deed doen uitbreken door voor te stellen toch de fooien en het entreegeld ineens te betalen. Monica was het hier niet mee eens en begon te discusieren en tegen mensen uit vallen die er iets van zeiden (Rita). Enfin de ruzie werd gesust en iedereen weet nu weer wat meer over onze groepsdynamiek. In Agra gelunched, snel door naar het hotel, trouwens wow met een supermooie kamer met een hemelloos hemelbed en overal rozenblaadjes op de vloer.

En toen door naar de Taj.

Jeweetwel, dat wereldwonder:

Ik ermee op de foto natuurlijk:

Er is ook een moskee bij:

Eigenlijk maar een klein stukje rijden. Zoals jullie natuurlijk allemaal weten is de Taj een mausoleum voor de favoriete vrouw van Sjah Jahan. Hij kocht haar hele nepdiamanten handel op en trouwde haar. Alhoewel hij al een hele harem had, gaat het verhaal dat hij nadat hij haar had gevonden geen andere vrouw meer heeft 'gehad'. Ze was constant van hem zwanger en is omstreeks haar 14e bevalling gestorven in het kraambed. Sjah Jahan kondigde hierop anderhalf jaar van nationale rouw af in het gebied waar hij heerste. Balen voor hem dat één van zijn zonen daarna de macht wilde grijpen en Sjah Jahan opsloot in een fort. Hij kon van daaruit nog wel de Taj bekijken, maar het is toch lullig. We mochten bij de Taj vrij rondlopen en hij is werkelijk prachtig. Heb dan ook veel foto's gemaakt. Ook toen het stortregende.

Hmm, zouden we het droog houden?:

Nee:

Ik liep helemaal te soppen in de slofjes die we aanhadden om de Taj maar niet vies te maken. Binnenin was het ontzettend donker, maar de grafkisten stonden er (hij is er later zelf ook begraven, want zijn zwarte Taj is nooit gebouwd).

Nog maar een foto van zo'n paal dan:

Ook toen de regen voorbij was en de zon onder ging was hij super mooi om te zien. Gewoon wow.

Taj in het donker:

Helaas konden we niet blijven kijken en moesten we terug naar de bus. Die ons bracht naar de sieradenwinkel naast het hotel. Hier hebben ze een geweldige collectie kleden die van onschatbare waarde zijn. Het is moeilijk uit te leggen hoe mooi die in elkaar zijn geborduurd met veel edelstenen en diamantjes. Het mooiste vond ik persoonlijk degene met Jezus tussen de lammeren, het straalde zoveel rust uit en de schaapjes zagen er super aaibaar uit. Verder een leuke verlovingsring gevonden voor Majke, maar de zoon van de juwelier was niet geinteresseerd. Na de sieraden weer 10 meter met de bus terug naar het hotel gereden. Even een goede outfit opgezocht om de Amerikaanse? jongens op te pikken, maar die hebben we niet meer gezien. Dus dan maar tijdens het eten naar Vonne dr verhalen geluisterd. Veel leuker dan mannen oppikken, want dan had ik nu nog niet geweten dat er laatst een man met een hond is getrouwd omdat hij zo ongelukkig was geworden door honden slecht te behandelen. Overigens voor zo'n advies bezoek je een astroloog. En dat er een heilige motor is waar je 12 maanden na de dood van je man nog kinderen van kan krijgen. Nu uiteraard een heilige plaats voor mensen die proberen zwanger te worden. En zo bleven de verhalen maar komen, echt super om naar te luisteren! Ik snap niet dat Monica tegen haar heeft gezegd dat ze een slecht mens was/is. Ze is zelf niet helemaal goed in dr hoofd :s Na het eten gingen we nog even betalen voor de optionele excursies en de fooien. Even betalen duurt hier 2 uur, want er kwamen nog weer mooie verhalen over bijgelovige buschaufeurs die niet in het donker rijden, omdat ze weggodjes dan slapen, opdringerig hotelpersoneel, verdwalen in donkere paleizen en een paard met een harnas met een slurf er aan zodat hij de olifanten niet deed laten schrikken. Nadat we eindelijk ons geld hadden overhandigd zijn we terug op onze mooie hotelkamer en nu schrijf ik dit verhaaltje vanaf mn hemelloze hemelbed, terwijl ik eerder vandaag nog voor de Taj stond. Kan je je iets mooiers voorstellen? Ik niet, verwacht een zeer goede nachtrust.

12 september: Er zat een aap op het dak:

Veel te vroeg de wake-up-call aangenomen. Ik kan ook in het Engels wakker worden. Het ontbijt was hier een stuk beter, al heb ik nu waarschijnlijk iets te veel stoppende dingen gegeten, maargoed ik zie wel wanneer het er aan alle kanten uit komt, hopelijk thuis pas. Na het ontbijt gingen we eerst naar de mini-taj.

Kijk hoe hij lijkt op de taj, tot de wolken aan toe :o

Deze heet zo, omdat het design van de Taj waarschijnlijk gebasseerd is op dit kleinere mausoleum, gebouwd door een vrouwelijke heerser voor ouders die haar oorspronkelijk te vondeling hadden gelegd. Vonne zei dat somige mensen deze mini-taj mooier vonden dan de echte, daar kan ik het niet mee eens zijn. Te vroeg waren we dan ook weer terug bij de bus, wat ons deed denken dat we illegaal waren doorgelopen terwijl we bij de uitgang moesten wachten, maar we waren dus gewoon te vroeg.

Okeej hij is wel mooi:

En er was weer een leuke eekhoorn voor de foto, ratten zijn het:

Ook hier regende het, maar niet zo hevig als hij de echte Taj. Daarna kwam de zon goed door en werd het snikheet. Op de weg naar Fort Agra werd ons verteld dat we beter een andere weg konden nemen, omdat verderop een ongeluk was gebeurd en er een opstootje was uitgebroken en ze dachten dat de ramen van de bus wel eens zouden konden worden ingeslagen. Agra Fort was oorspronkelijk het paleis van de harem van koning/keizer/heerser Sjah Jahan.

Fort Agra:

De 200 vrouwen hadden het hier niet altijd even gezellig en als je even een te grote ruzie had liep je het risico berecht te worden en de straf kon dan bijvoorbeeld zijn; vertrapt worden door een olifant die trouwens makkelijk naar binnen kunnen door het relief op de ingangsheuvel. Sommige mensen vinden het leuk hier misplaatste grappen over te maken ... Echter als de olifant besloot je niet te vertrappen dan was het ook gelijk goed en mocht je blijven leven. Later werd Sjah Jahan in dit fort opgesloten en spendeerde hij zijn dagen met het kijken naar de Taj Mahal.

Daar zat hij dan:

Naar de Taj te kijken:

Omdat zijn ogen niet zo goed waren, keek hij naar een weerspiegeling van de Taj in een diamant. Zo is hij ook gestorven. Al net zo romantisch als die borduurder van gisteren die 11 jaar had gewerkt aan een bloemenkleed voor zijn vrouw. Maargoed het fort is ontzettend mooi bewerkt met ingelegd marmer en gebeeldhouwd zandsteen. Na het fort nam Vonne ons mee naar een werkplaats waar ze het ingelegde marmer maken. We mochten zelf ook even gutsen en dan begrijp je gelijk waarom al die mooie tafels en fruitschalen zo duur zijn. Wederom dus weer kijken, kijken niet kopen. Ook bij de straatventers buiten was het zo. Nouja eigenlijk meer niet kijken, niet kijken, opzij duwen, niet kopen. Ze waren vandaag wel heel opdringerig ... ook weer veel zielige straatkindjes, waar we nog geen shampoo voor hadden. Het is zo schrijnend, ik moet het weer opschrijven, zodat jullie weten dat dit hier ook gebeurd. De lunch was eenvoudig doch smakelijk, momenteel heeft Majke zich even van het raam verwijderd om de masturberende straatjongen waar we uitzicht op hebben wat privacy te geven. Daarvoor hadden we uitzicht op een aap die op het tegenoverliggende gebouw aan het klimmen was, de gordijnen blijven dus toch maar open.

Het hemelloze hemelbed en het raam waaruit je vanalles kon zien:

Ansichtkaarten kopen is niet gelukt, maar ik heb wel fijne zeeman-saris gepast en daarna de goede daad van de dag begaan door onze shampoo aan een straatkindje te geven (technisch gezien heeft Majke het gegeven, maar ik kreeg ook een hand). Ik hoop dat hij er iets mee kan. Wellicht dat we ook nog iets te eten voor hem kunnen meenemen van de mac donnalds of de supermarkt. Eten bij de mac was ok, daarna koekjes gekocht bij de supermarkt. We kunnen nu voor €0,50 4 kindjes verblijden. Ze zijn welliswaar over de datum, maar ik heb het idee dat dat hier helemaal niets vreemds is. Oja de tv-programmering is hier zwaar bagger en de stroom valt regelmatig uit. Toch jammer dat we morgen al weer door moeten.

13 september: Ik weet geen titel:

Ik kan vandaag niet beginnen met het ontbijt terwijl naast me de tv aanstaat met het laatste nieuws over de bomaanslagen in Delhi. Tot nu toe melden ze 5 blasts met 18 doden en 70 zwaargewonden. Deze blasts zijn op plaatsen waar we een paar dagen geleden nog waren. In de buurt van het hotel, in de buurt van de Lotus tempel en voor het kantoor van de lokale gids is ook een bom gevonden, maar die is niet afgegaan.

De tv had last van ruis, maar het nieuws was duidelijk:

Nu toch maar vanaf het begin, om 9 uur vertrokken we richting Jaipur. Onderweg stopten we nog in Fatephur Sikri, een paleis gecreerd omdat de keizer hier voorspelt kreeg dat hij 3 zoons zou krijgen.

Fatapur Sikri:

Volgens his-story speelde hij hier boter kaas en eieren met zijn haremvrouwen die hij uren in de brandende zon liet staan terwijl hij ging lunchen. Het is een mooi paleis, er was een aap, lieve hondjes en vleermuizen. Natuurlijk ook weer eekhoorns. Na de lunch een uil van teakhout gekocht voor mama. Van de winkelmeneer kregen we ook nog een mooie bindy. Eigenlijk best leuk, heb hem de rest van de middag opgehouden.

Je moet toch wat als je nog geen echte stip hebt:

De rest van de busreis naar buiten gekeken naar het veranderende landschap, wat nu meer richting woestijn gaat, maar nog erg groen is voor de tijd van het jaar. Ook zien we meer kamelen en hadden we mooi uitzicht op de bergen. Voor we Jaipur inreden had je een muur met schattige kanteeltjes waar vroeger de caravaans parkeerden en handelden. Jaipur zelf wordt de roze stad genoemd, maar hij is meer zalmkleurig en er zaten allemaal apen op de gebouwen.

Om een uur of 6 bij het hotel aangekomen, het is een omgebouwd paleis en echt ontzettend sfeervol, met mooie houten meubels en een schommelbank in de 'tuin'.

Dit is het restaurant:

En de lobby:

En last but not least de schommelbank:

Na wat fotomomenten kaarten gekocht en doorgegaan voor het diner. In de bus vertelde Vonne van de aanslagen in Delhi. Ondanks dit schokkende nieuws hebben we voor het eten nog gedanst en het diner was lekker en gezellig.

Shake it Ger!:

Toen alles op was wilde ik toch graag naar huis om iedereen te laten weten dat ik nog leefde. Maar aangezien nog bijna niemand in Europa van de aanslagen af wist, was dat niet heel dringend.

Ik ben er nu wel klaar mee voor vandaag, oja vergeet ik van de weromstuit te vermelden dat we onze eerste olifant hebben gezien. Morgen hopelijk meer, nu nog maar even het nieuws bekijken...

14 september: In de regen op de fiets:

Vanochtend vroeg uit mijn slaap gehaald door een klop op de deur. Mijn fijne paardendroom werd hierdoor ineens heel eng. Toch maar opgestaan en het ontbijt gaan bekijken, het stelt weer weinig voor, maar toch lekker ingeslagen met stoppend eten (bananen en witte toast). Weer terug op de kamer werden we gebeld door Vonne die zich afvroeg of we al wakker waren, natuurlijk waren we dat en we hadden zelfs al gegeten.

Onderweg stopten we nog even bij het windpaleis, maar dat is eigenlijk alleen een facade want er zit helemaal geen paleis achter:

Vandaag gingen we met de olifant naar het Amber Fort ... Tja ik kan me niet meer zo goed herinneren waarom dit fort daar was gebouwd, maar de olifant waar wij op zaten heet Laxumi en hij was mooi beschilderd. Ook had hij er goed de vaart in en hebben we de halve groep ingehaald.

Meet Laxumi:

Dit was mijn deel van Laxumi:

En Majke had de voorkant:

Hier zitten we samen op Laxumi, Majke heeft de officieuze foto waar de olifant ook op staat, hier moeten jullie het maar gewoon geloven:

En ik had goed uitzicht op de mensen die we inhaalden:

We hebben dit hele stuk naar boven gelopen, maar het was toch snel voorbij naar mijn idee:

Toen we boven waren aangekomen, mochten we nog een andere olifant aaien, deze heet Gori en hij voelde hard en harig.

Natuurlijk mag je even in mn decollete kijken terwijl ik de olifant aai:

Het schommelt wel erg, maar had van mij nog wel langer mogen duren.

Toen dus het fort, oja ik herinner me een goed feit. Als de soldaten vanuit het fort een vijand zagen aankomen waarvan ze vooraf al wisten dat ze hem toch niet konden verslaan dan waarschuwden ze de vrouwen die zichzelf vervolgens in trans brachten, een rode afdruk van hun hand op de deur plaatsten en vervolgens levend in een groot vuur sprongen. Want in de handen van de vijand wil je natuurlijk niet vallen.

Ander fort, wel de handjes:

Het fort ligt mooi in de bergen:

Verder had ik Raj gevraagd waar de muis/rat voor staat bij de beeldjes van Ganesha (de olifant God). Deze staat voor het verlangen, de rat wordt altijd afgebeeld bij de voet, omdat je het verlangen onder controlle moet hebben. Verder heeft Ganesha grote oren om alles te horen wat er onder de mensen speelt en ook met zijn slurf kan hij de mensen goed aanvoelen/ruiken. In zijn dikke buik bewaard hij alle geheimen van de mensen. Zet er één boven je voordeur en hij neemt je zonden weg.

Nou, dat is toch interessanter dan dat ik had onthouden welke maharaja hoe lang geleden dit fort met ivoren deuren en spiegeltjesplafonds heeft laten bouwen?

De weg terug gingen we met de jeep. Dit was veel minder comfortabel dan de olifant. We hebben wel twee kindjes blijgemaakt door van de één pennen te kopen en het gelijk weer aan de andere weg te geven. Verder vandaag nog meer mensen verblijd met koekjes (moeder met 2 hele kleine kindjes) en het jongetje waarvan we de pennen hadden gekocht was blijer met het hotelzeepje dan zijn verkoop. Het geld daarvoor gaat waarschijnlijk naar zijn dronken vader, maarja je kan niet iedereen gelukkig maken.

Vervolgens gratis lunch bij de bolle tapijt verkoper. Ik vond er echt geen fuck aan, weet je hoeveel koekjes er gaan in zo'n tapijt? Echt heel veel, gelukkig heeft hij niks verkocht. De stoffen/textiel winkel eronder heeft wel goede zaken gedaan met de sjaaltjes.

Daarna gingen we door voor een riksja tocht door de pink city. De lucht was onheilspellend en er brak een hevige zandstorm los toen we onze riksja bestegen. Het zat onwijs krap en het was meelijwekkend dat zo'n klein mannetje ons allebei moest meenemen. En toen begon het ook nog eens te hozen en te waaien. We zijn echt zeiknat geregend.

Zo zie je helemaal niet hoe gepropt we zaten:

Riksja uitzichten:

Nu gelukkig weer thuis, maar mn arm (en de rest van mij) is zo moe, ik weet niet of jullie een lang verhaaltje krijgen op jullie kaarten. Maar als wat Vonne zegt waar is dan weten jullie al wel hoe lang jullie verhaaltjes zijn, want dan zin de kaarten er redelijk snel.

15 september: Met de kameel voor de regen thuis:

Vanochtend vroeg uit Jaipur vertrokken, eerst nog even wat foto's gemaakt van het hotel en de schade die de apenkolonie 's nachts had aangericht. De kleine aapjes hadden eerst alle plantjes geknakt en de grote aap had de bloempotten vervolgens van het dak af gegooid.

Echt een super mooi hotel:

Jammer dat die apen het dan weer stuk moeten maken:

De rit naar Pushkar verliep zeer voorspoedig, we waren er supersnel!

Uitzicht vanuit de bus:

Die nu zelf ook gelukspepertjes heeft:

Het landschap is hier erg mooi groen en heuvelachtig en de tuin van het resort doet aan Mexico denken, zo groen en met palmbomen. De kamers liggen erg verspreid en we hebben meer een schattig klein huisje. Ook de lunch van patat en tosties was erg lekker. Daarna hadden we maar even de tijd om onze kamer te bekijken en gingen we gelijk Pushkar in.

Eindelijk tijd voor goede koeienfoto's!:

Helaas was de Brahma tempel dicht, dus mochten we gelijk gaan winkelen. Meestal hou ik wel van winkelen, maar ik vond het hier niet echt. Op een gegeven moment kreeg Majke van zo'n mannetje rozenblaadjes in dr hand geduwd en ik even later ook. Hij nam ons onder valse voorwendselen mee naar het meer en er werd een heel ritueel opgevoerd om de zegening te doen.

Dit is het heilige meer:

En wat echte heilige mannetjes:

Oja we werden hiervoor uit elkaar gehaald. Aan het einde van de ceremonie kwam ineens een stuk over doneren. Hij heeft me doen beloven dat ik hetzelfde zou betalen als Majke die zich door haar mannetje zo bedreigd voelde dat ze 500 roepie heeft betaald. Stelletje oplichters. Nouja we kregen wel een mooie stip en een bandje wat er niet meer af mag. Plus rijstsnoepjes voor de familie thuis. Nouja als je dan toch afgezet wordt dan ook maar met een ritueel wat geluk brengt voor jezelf en je familie en waar je ook nog eens een wens bij mag doen.

En we kwamen langs deze apen:

Even later hadden we ook nog bijna ongevraagd henna op ons hand, maar dat hebben we nog net op tijd kunnen voorkomen. Even later zag ik een straatjongetje wat precies op Czar leek in zijn doen en laten. Hij stond een beetje achteraf dus ik gaf hem een zeepje, maar hij was niet bijdehand genoeg om het te verstoppen dus even later werd hij door de andere jongens geslagen. We hebben hem in bescherming genomen en Vonne heeft gezorgd dat ze weer vriendjes maakten en dat ze zou komen kijken tijdens de volgende tour. Maar ik had het niet meer en moest ineens huilen, kon pas stoppen toen we 'thuis' waren.

De kameel was een stuk leuker en ik werd er weer helemaal vrolijk van. Toen ik de eerste mensen zag opstijgen, werd ik wel zenuwachtig want zo'n kameel (eigenlijk drommedaris) is echt heel groot en ik heb zelfs nog nooit paard gereden, dus kan je nagaan! Maar eigenlijk ging het super makkelijk en ik zat lekker op de kameel. Hij heet trouwens Rami en mijn kamelenmannetje heet Tony. Ik mocht van Tony zelf de teugels vasthouden en gelukkig sloeg Rami niet op hol. Mijn mannetje liep soms best ver achter en na de stop reed ik helemaal vooraan in de caravaan. Ik had zin om hem aan te sporen en een stukje te hollen, maar heb dat toch maar gelaten. Had nog wel langer willen rijden, maar ik denk dat we vanwege de regen die eraan kwam, maar een kort rondje hebben gemaakt.

Dit was voor we erop gingen:

lol, kijk dat hoofd, goed naar Vonne luisteren voor de opstijg-instructies:

Mijn kameel vond die van Paula wel lief:

Fijn op de foto met mijn kamelenmannetje tijdens de pauze:

En toen mocht Rami even relaxen:

Voor het diner was er nog een criptisch telefoontje, het dinner zelf was niet veel anders dan anders en erna hebben we naar dansende zigeuners gekeken. Ik viel bekant in slaap, maar heb het toch uitgehouden en zelfs nog mn dagboek geschreven, maar als ik zometeen mijn ogen dichtdoe ben ik wel. Weltrustu.

16 september: Busdag:

Zo boeiend als het gisteren was, zo saai was het vandaag. We mochten uitslapen, en het ontbijt was weer niet veel soeps. De toast was zelfs op toen de echte uitslapers er om kwamen.

Foto's van het hotel:

Vonne dr boodschappenkar:

De receptie:

En een exotische bloem in de tuin:

Ook de Brahma tempel was eigenlijk maar een klein dingetje. Maar sinds het de enige actieve Brahma tempel in heel India is, mag je hem toch niet missen. Overigens Brahma is de God die de wereld heeft geschapen. Vishnu is heerser over de wereld en Kali zal hem vernietigen. (ik heb nog andere versies van dit verhaal gehoord, ik denk dat het niet helemaal klopt ...)

Na een uurtje winkelen, waarbij we mijn kleine vriendje weer tegenkwamen en het gaat goed met hem, hij pakte mn hand zo stevig vast, ik geloof wel dat het echt goed ging, (en ik heb ook nog voor €1,- 3 deurknoppen op de kop getikt) kon de lange busrit naar Udaipur beginnen. Er gebeurde niks spannends onderweg. Al was het gedeelte in het donker over de bergweg met steile afgrond waar iedereen nog steeds even roekeloos rijdt als in de rest van India.

Vonne vertelde onderweg hoe ze hier met hun doden omgaan en dat is niet altijd even prettig. Zo is er een stam die geen geld heeft om hout te betalen voor crematies en waar de grond te hard is om te begraven. Dus wat ze doen is, ze hebben een hoge toren met in het midden een plato waarnaar ze de doden meenemen en daar wordt de persoon in kleine stukjes gesneden, soms zelfs helemaal fijn gemalen en vervolgens aan de vogels gevoerd. De meeste mensen worden wel gewoon gecremeerd, maar kinderen onder de 12 en zwangere vrouwen krijgen een steen om hun nek en worden in het midden van de heilige rivier gedumpt. Als het goed is, reincarneerd de ziel, of eigenlijk als het heel goed is hoeft hij niet meer te reincarneren en het lichaam is voor de mensen hier alleen een tijdelijk omhulsel dus dan is in stukken snijden of opeten (wat sommige gekke heilige mannen doen), helemaal niet zo vreemd.

Na al die gruwelijke feiten, kan ik moeilijk gaan klagen over de hotelkamer, want zolang je lijk niet wordt opgegeten valt alles mee. De olifantjesdeken op mijn bed is trouwens wel schattig. Misschien kan ik hem meepikken als compensatie voor de lekkende wc.

17 september: Ieks Apen!

Vanochtend wakker geworden van Majke dr gehoest en haar vervolgens wakker gemaakt met het licht dat aan moest vanwege dat ik naar het toilet wilde en in dit hotel dat niet in het donker aandurfde. Daarna nog wel even geslapen tot de wake-up-call. Zoals gewoonlijk stelde het ontbijt niets voor, ik kan geen toast en bananen meer zien na deze vakantie. Tijdens het ontbijt hebben we ervaringen uitgewisseld over de kamers, niemand heeft het getroffen en bij Maarten kwamen zelfs de kakkerlakken uit de kast lopen. Wij hebben de kasten nog niet open gehad ...

Ontzettend netjes op tijd zaten we in de bus om naar het city palace te gaan. Niet dat we de bus echt nodig hadden, want het zit op loopafstand.

Ik vermoed dat dit het city palace is, maar helemaal zeker weten doe ik het niet ... handig hoor als je maar één fototoestel meeneemt:

Het city palace gezien vanaf de boot:

Zoals gewoonlijk is het paleis weer hier gebouwd en dit de hoofdstad van het district gemaakt vanwege een voorspelling van een astroloog. De maharaja die dit paleis heeft versierd hield veel van tijgers uitmoorden, dus dat thema zie je overal terug. Het is een zeer sjiek paleis met een waanzinnig uitzicht op het meer, waarin in het midden een eiland met een duur hotel ligt. Madonna komt hier graag...

Na het paleis zouden we eigenlijk een boottocht maken op het meer, maar de boot was er nog niet klaar voor dus gingen we eerst naar de tuin waar de eerste haremvrouwen vrij mochten rondlopen en socialiseren met vrouwen uit andere harems. Een hele stap vooruit voor de rechten van de vrouw. Er was hier ook een enorm schattig museumpje met lachspiegels enzo. Dingen die de mensen hier niet gewend zijn te zien, maar voor ons wereldwijze westerlingen heel normaal zijn.

Mooie tuin hoor, was ik maar een haremvrouw:

Hierna volgde de boottocht, natuurlijk ging het weer lekker hard regenen terwijl wij op het meer zaten, maar dat zijn we onderhand wel gewend. Wel een mooie gelegenheid voor foto's.

Met die mooie boot gingen we niet:

Hier mochten we er even uit in de regen:

De middag hadden we vrij om te shoppen oid, binnen een half uur had iedereen de koffietent aan de overkant opgezocht voor een lichte lunch met een echte kop koffie (het is hier allemaal oploskoffie). Mijn broodje was erg pittig, maar toch lekker in combinatie met het chocolade ijs. Nu nog even zien of het goed valt.

Na de lunch zijn we de stad gaan verkennen. Eerst kwamen we apen tegen. Allemaal met kleine aapjes aan de buik. Voor de foto ging er even naast staan, nog steeds op afstand, maar die aap haalde naar me uit en ik sprong opzij. Een leuke foto voor Majke dr collectie.

Al zit een aap op een blauwe scooter:

Het is en blijft een doodeng beest:

De andere kant op vonden we het winkeltje wat we vanuit de bus hadden gezien. Ik hier een godenmasker voor Ben op de kop getikt voor de helft van de vraagprijs. Helaas kon de man me niet vertellen welke god het was, maar ik verzin wel wat leuks voor Ben.

Nu weer op de kamer, de schoongemaakte douche stinkt en de nieuwe handdoeken zijn vies. Gelukkig mogen we morgen al weer naar een nieuw hotel.

Na het winkeltje naast de cofeeshop te hebben bekeken, besloten niet van het bufet gebruik te maken, maar ook te dineren bij de koffie place. De veggieburger was enorm pittig, maar de chocoladetaart met ijs maakte het weer goed.

Terug bij het hotel hoorden we dat er maar 5 mensen van de groep gebruik hadden gemaakt van het buffet. Dus uit beleefdheidsoverwegingen zijn we wel gebleven voor de zigeunerdans. Hij was heel anders dan de vorige keer en dat arme meisje vond het nodig om met 7 potten op haar hoofd in glas te gaan stampen. Was niet nodig, dus we hebben hard geklapt. Ik ben benieuwd waar de rest van de groep heeft gegeten, want we waren alleen Monica en co tegengekomen bij het koffiehuisje.

Net een fijne koude douche genomen dus dat wordt weer lekker slapen.

... en heel vervelend, mijn hele entry is te groot voor een lj post ... heb je dat ooit meegemaakt? Maar geen nood, ik maak er gewoon twee delen van :)

Sing: Mexico, Mexicoooooooooo, het land van al mijn dromen!

Thu, 27 Sep 2007 20:44:24 GMT

Oh jongens excuus voor de slechte kwaliteit aan het begin, maar toen ik het schreef werkte m’n hersens niet goed door het tijdsverschil en de luchtvochtigheid en ik dacht dan verbeter ik het wel als ik het uittyp, maar nu ben ik nog erger gejetlagged dan op de heenweg. Dush gewoon doorzetten en dan komt het allemaal goed, want verderop zitten de stukken die geschreven zijn onder invloed van tequila enzo ;)

Reisverslag: Vakantie 2007
Bestemming: Playa Del Carmen (Mexico)
Hotel: Real Playa Del Carmen
Duur: 18 tot 26 september
Reisgenoot (en beste vriendin): Majke
Vakantieliefde: Chris (nouja niet echt, maar genoeg om me in een speedboot te krijgen en daar is toch wat voor nodig :P)

18 september: Vertrek!

Nu live vanuit het vliegtuig waar we nog een hele lange tijd moeten doorbrengen. Ik voel de druk om hier een zo origineel mogelijke verslaglegging neer te schrijven, aangezien Majke naast mij ook driftig zit te pennen. Aan de hoeveelheid tekst te zien heeft zij al opgeschreven hoe regenachtig het in Nederland is en wellicht ook dat de treinreis naar schiphol goed verlopen is.

Ons vliegtuig, jammer genoeg was ie niet Arke-oranje:

Wat niet vanzelfsprekend was, want het eerste deel van de reis moesten we op Majke dr koffer zitten en het was niet dat die nou super veel balans bood. Inmiddels zijn we alweer boven Engeland. Gaat best snel dus, hierna nog maar 1 oceaan oversteken en dan zijn we er al… maar nu nog niet, 11 uur is eigenlijk best lang om door te brengen met mensen die je niet kent. Zeker als deze mensen een luidruchtige baby bij zich hebben. Maargoed schiphol: er waren koeien, militairen (voor air Israël of de nieuwe baby van Brad Pitt), het vliegtuig had vertraging en ik werd gefouilleerd. Gelukkig was er ook ligretto en vloog de tijd voorbij. Nu vliegen wij ook, het is goed om onderweg te zijn. Cuba here we come!

11 uur vliegen geeft je een hoop tijd om dit soort dingen te doen:

Even (9 uur) later “socialismo o muerte” in Cuba. We zitten midden in een tropische bui, waarvan te hopen is dat ie ons niet nog verder vertraagt. De vlucht is tot nu toe zonder noemenswaardige incidenten verlopen. Door Majke’s vegetarische maaltijd hadden wij ons eten al voor de mensen die €150,- hebben bijbetaald voor businessclas *evillaugh*. De cabine is gedesinfecteerd voor we op Cuba mochten landen. Alsof je na 9 uur vliegen (en daarvoor 4 uur vliegveld) niet meer hygiënisch bent? Ondertussen onweert het nog steeds en worden we gevraagd om zometeen onze bagage te identficeren. Spannend :o

Het weer in Cuba:

Maar gelukkig was de zon er alweer om onder te gaan voordat we in Mexico waren:

Enfin nog ongeveer 2 uur later waren we in Mexico. Op het vliegveld was het weer nog best aangenaam, gelukkig, want we moesten lang op onze koffers wachten. De bagagecontrolle ging daarentegen vrij vlot en voor we het wisten, liepen we in onze veel te dikke reiskleding tegen een muur van warme vochtige lucht. De lokale bevolking rekent op deze schok en maakt je gelijk je eerste fooi afhandig voor minder dan 10 meter koffers sjouwen. In de bus was gelukkig airco en 45 minuten later kwamen we aan in Re-al (niet real) Playa Del Carmen. We werden gelijk gelabeld en de rest van de vakantie ben ik dus overduidelijk toerist. Moe en vochtig leek onze hotelkamer niet veel soeps. Ook de quest voor flesjes water deed ons denken dat we misschien niet zo goed terecht waren gekomen. Dus zijn we vrijwel meteen gaan slapen, in de wetenschap dat we er om 8 uur weer uitmoesten om op tijd te ontbijten en de infomeeting van de Arke peoples bij te wonen.

19 september: Dos Pelicanos

Om 4 uur ’s nachts was ik wakker. Als in klaar-om-op-te-staan-wakker. Het was toen dat ik ontdekte dat de achtergrond geluiden, die ik eerder als zware tropische storm had geïdentificeerd, eigenlijk door de airco werden voort gebracht. Waarschijnlijk komt het gezoem van de mug ook uit de airco, want ik heb tot nu toe nog geen mug gezien. Na deze constateringen een plaspauze gehouden en toen na een tijdje weer in slaap gevallen. Wel met extra dekens over me heen, want ik vond de airco nu al koud. Om 7 uur ’s ochtends waren ze aan de overkant van de straat het gras aan het maaien en toen was er geen houden meer aan, er moest worden opgestaan. Majke was gelukkig ook wakker, dus om 8 uur zijn we eruit gegaan. Het bed is trouwens vet groot, er zou zo nog een 3e persoon bijpassen, maar we hebben nog geen geschikte persoon gevonden. Ruim op tijd zaten we aan het ontbijt, er was voldoende keuze en het zag er allemaal goed uit. Pluspunten voor het hotel dus.

De voorkant van het hotel:

De hut waaronder het restaurant zich bevindt, gezien vanuit onze gang:

Op de weg terug naar “huis” kreeg majke een paniekaanval die wat mij betreft alleen maar op een zaza kon duiden. Daar op voorbereid was ik dan ook blijverrast dat het een enorme oranje sprinkhaan bleek te zijn. En omdat sprinkhanen niks doen, konden we op ons gemakje een foto van hem maken.

Je ziet op de foto niet hoe groot ie is, maar geloof me het was minstens 10cm:

Er zitten hier trouwens ook legio salamander-hagedisjes, maar die zagen we pas later bij het zwembad. En voordat we daar aan toe waren hadden we eerst nog de info meeting. Natuurlijk zijn we verdwaald bij de zoektocht naar het meetingpoint, maar we waren gelukkig niet alleen en voor ons groepje laatkomers begon de meeting een beetje later. Deze werd verzorgd door Rene, de homo reisleider van Arke. Hij enthousiasmeerde ons voor teveel excursies dus we moesten even overleggen en hebben er uiteindelijk 2 geboekt. Eén voor zaterdag naar Chichen Itza, alwaar op die dag een schaduwspel voorkomt wat maar 2 keer per jaar gebeurd. Over de andere excursie was meer discussie, maar we hebben er uiteindelijk voor gekozen om zondag een actieve combireis te maken met speedboot en quad. Dit is gecombineerd met duiken tussen de schildpadden en de quadrit gaat door de jungle. Het lijkt me erg spannend, ben bang dat ik misschien niet stoer genoeg ben voor deze excursie, maar de angst valt in het niets tegenover de onvergetelijke ervaring die het natuurlijk wordt.

De weg terug hadden we snel genoeg gevonden en weer thuis gekomen zijn we naar het zwembad gegaan. Het regende een beetje, maar het was nog steeds warm genoeg om door te zwemmen, een vreemde gewaarwording.

Het zwembad:

En het zwembad gebied gezien vanuit de hangmat met de restauranthut op de achtergrond:

Tijdens het opdrogen hadden we uitzicht op de diploma-uitreiking van de hotelmensen. Ik moet zeggen dat ze het beter aanpakken dan wij, want laten we eerlijk zijn: wat is ook een diploma uitreiking zonder mensenoffer? Gelukkig bleven er genoeg mensen leven om een smakelijke lunch te serveren die niet echt Mexicaans was. Maar misschien is dat een vooroordeel van mij dat Mexicaans eten altijd bonen moet bevatten. Nouja, maakt ook niet uit, het was lekker. Na het eten zijn we de 5th avenue op gegaan met als doel, pinnen en het strand bekijken. We zijn met dat laatste begonnen en het zijn echt reisgidstaferelen met de helderblauwe zee, het hagelwitte strand en wuivende palmbomen.

En onze beachclub lag naast de pelikanen-pier:

Ook waren er kleine vogeltjes die niet super exotisch waren, maar waar we toch geen naam voor konden bedenken. Aan de andere kant van de pier waar onze beachclub is, waren echter wel exotische pelikanen aan het vissen! Erg soters om dat een keer in het wild te zien. Ook goed om te weten dat we nog steeds aantrekkelijk zijn. Majke vroos tijdens het ontbijt dat we ‘het’ kwijt waren geraakt doordat mijn haar is afgeknipt, Maar het is denk ik gewoon dat de hotelmannen zich goed gedragen, want verder wordt je overal nageroepen of gefloten. Maarja zij kunnen ook niet weten dat het tegenwoordig doctorandus chica is :P

Dagboek schrijven op onze mooie gele kamer:

Het diner verliep voorspoedig en we konden ons Spaans oefenen op de kat die ons gezelschap hield. In eerste instantie schrok ik van de kat, maar dat was omdat Majke het deed klinken alsof er een heel leger sprinkhanen met zaza’s op hun rug aan kwamen vliegen, want die hebben we hier inmiddels ook al gezien.

Voor het avondentertainment begon, waren we al weer terug op de kamer het nieuws over OJ aan het volgen. Enorm interessant, zo zeer zelfs dat Majke al bijna in slaap was gevallen. Dus toen hebben we het licht maar uit gedaan voor een goede nachtrust.

20 september: Tequila Sunrise

Vandaag is er nog niet echt iets boeiends gebeurd, mijn plan is daarom om Majke vanavond aan de alcohol te krijgen in de hoop op een spannende/grappige ervaring. De gebeurtenissen van vandaag bestonden tot nu toe uit ontbijt, kaarten kopen en een stukje strand, Rene om de excursies te betalen, zwembad, lunch, kaarten schrijven tijdens de regenbui, 5th avenue (met leguaan, aap, burgerking en veel mensen die willen dat je iets bij hen koopt), strandwandeling, pelikanen vastleggen op de foto en nu ga ik douchen.

Je ziet het tenminste wel duidelijk aankomen als het gaat regenen:

5th avenue bordje:

Na het douchen gebeurde er weinig, totdat we gingen dineren :D Alhoewel het eten zelf zonder noemenswaardige incidenten verliep was de show erna een zeer spannende ervaring. En niet alleen omdat ik onder invloed was van de tequila sunrise, want Majke vond het ook spannend en zij was veilig voor de cola gegaan. Alhoewel ook zij na één slokje geproefd te hebben haar heimelijke fantasieën over Zorro onthulde. Maargoed de show “fantastic” bestond uit een 5-tal dansers (3 vrouwen en 2 mannen) die een soort modern ballet uitvoerden waarbij de kostuums steeds bloter werden, Majke zei dan ook terecht dat we onze dollarbiljetten hadden moeten meenemen. Verder waren we eensgezind in onze voorkeur. De ene had een mooi lichaam en de andere een beter hoofd en een betere naam. Want Oscar is meer een naam voor een viking. Anyway het plan is dus om ze Mayaans te laten voetballen tegen de vrouwen en als de mannen dan winnen (btw de winnaars worden daarbij onthoofd) kunnen we het goede lichaam en het goede hoofd combineren. En dan noemen we hem Enrique. Nee, wij vermaakten ons wel, totdat de aftershow entertainment begon en ze ons als kandidaat het podium op wilde hebben. En gelukkig hebben we ons nononono stug volgehouden anders hadden we een stripteasedans moeten uitvoeren. En misschien nog wel erger, dan hadden we het moeten opnemen tegen een man uit Noorwegen die ze niet meer alle 7 op een rijtje had. Waarschijnlijk staat hij nu nog te dansen, terwijl het toch al 11 uur ’s avonds is. De hoogste tijd om te gaan slapen *gaap* je moet zo’n jetlag natuurlijk wel onderhouden. Treltwusten!

21 september: Zeeziek in de hangmat

Na de schokkende gebeurtenissen van gisteravond lekker geslapen en we waren pas om 9 uur wakker. Het ontbijt was weer erg smakelijk, de Amerikaanse pannenkoekjes bevallen goed. Na het ontbijt zijn we door het kamermeisje de kamer uitgejaagd (haar soap begon waarschijnlijk bijna) en naar het strand gegaan, om deze keer ook daadwerkelijk de zee in te gaan. De zee voelde zacht aan, maar was zout genoeg om nadat je frontaal een golf had getrotseerd, minstens 5 minuten van je apropos te zijn door prikkende ogen. Maar verder beviel de zee prima. Tijdens het opdrogen, zagen we onze eerste flamingo vliegen. Hoera! En nu oefenen we weer Spaans alvorens rustig te kunnen lunchen. Na de lunch hebben we het erop gewaagd de hangmatten te bezoeken. Ik geloof dat Majke er wel in wilde blijven wonen, maar ik werd er een beetje zeeziek van.

Majke en ik in de hangmat, ze hingen alleen te ver uit elkaar dus een foto van ons samen was nog een hele opgave:

Dus om de dag af te sluiten, hebben we weer een strandwandeling gemaakt tot de zonsondergang. Niet dat dat speciaal is, want de zon zakt niet in de zee en dat wisten we ook, want China ligt in het oosten. Het diner was ook oosters en in de sushi zat kaas. Voor de crazy games stonden inderdaad zoals ik reeds had voorspeld ballonnen en drank op het programma, dus zijn we maar naar huis gegaan om nu vroeg te gaan slapen, want morgen gaan we naar de piramide!

22 september: Kukulkán

Vanochtend vroeg opgestaan, want om half 9 werden we opgehaald om naar Chichen-Itza op excursie te gaan. We hadden deze excursie speciaal voor vandaag geboekt, want zoals eerder gezegd, is er op 22 september een schaduwspel wat maar twee keer per jaar voorkomt. Bij zonsondergang valt de zon zo op de tempel dat op de muur de schaduw van de trap zichtbaar is. Doordat de tempel uit een aantal niveaus bestaat, lijkt deze schaduw op een slang die de tempel afdaalt naarmate de zon lager zakt. Deze slang wordt Kukulkan genoemd. Je snapt dat we dan vanochtend ook niet gelukkig werden van de grijze wolken, die tijdens de busrit naar Chichen Itza ook nog eens een flinke tropische bui lieten vallen. Tijdens deze bui vertelde Ron (onze gids van vandaag) van alles over Mexico, Cancun en Playa Del Carmen. Het was een ware aardrijkskunde les waar ik me op dit moment weinig van kan herinneren en wat eigenlijk ook niet bijzonder boeiend was, want mijn interesse ligt niet bij landbouw, maar meer bij de geschiedenis van de Maya’s, Azteken en Tolteken. Gelukkig wist Ron daar ook veel over te vertellen, zoals de 5 theorieën waarom waarom Chichen Itza ineens verlaten was. Eén daarvan is dat de bewoners een oorlog hadden verloren en een andere dat ze allemaal ziek werden doordat er zoveel inteelt plaatsvond. Ook zou het kunnen zijn dat het eten op was, omdat de bevolking te snel groeide en een andere leuke theorie is dat de arbeidersklasse wegtrok en de hoge priesters zonder hen niet konden overleven. Maar mijn favoriete theorie is dat ze ziek werden doordat ze perongeluk mensen offerden in hun drinkwater. Nouja, de mensenoffers waren expres, maar ze wisten wellicht niet dat de cenotes waar het drinkwater uit werd gehaald, door een ondergronds rivierenstelsel in verbinding stonden met de heilige cenote waarin geofferd werd. Onderweg stapten we ook nog 2x uit om in kleine dorpjes de cenotes te bekijken, want elk dorpje heeft zo’n ding omdat ze geen andere manier hadden om aan drinkwater te komen.

Cenote:

In deze dorpjes staan ook ovale huisjes met de deuren precies tegenover elkaar, zodat als er een kwade geest door de voordeur naar binnen vliegt, hij er gelijk door de achterdeur weer uit kan.

Semi-authentiek huisje:

We stopten onderweg ook nog om te eten en voor souvenirles. Dit laatste bestond uit een mannetje dat ons wat beeldjes van obsidiaan en jade liet zien en een stukje agavaplant. De agaveplant is goed voor van alles, want je kan er papier, touw en tequila van maken en dat zijn toch de belangrijkste dingen in het leven.

Die agaveplanten groeien trouwens overal, zelfs in bomen. Majke staat er hier onder te wachten tot het tequila gaat regenen (ah, neehoor ze luistert aandachtig naar Ron) :

We hebben de drang weerstaan om hier gelijk souvenirs in te slaan, maar de tips komen wellicht later nog van pas. Verder ben ik er heilig van overtuigd dat ik vanuit de bus 2 apen heb gezien, maar misschien was dit een hallucinatie.

Maargoed op een gegeven moment waren we dan bij Chichen Itza en kon de rondleiding beginnen. Eerst was er het nonnenklooster (met leguaan), niet dat dit vroeger een klooster was, maar dat hebben ze er van gemaakt omdat het veel kleine kamertjes had. Dit gebouw was niet zo interessant qua reliëf, maar op vrijwel alle volgende gebouwen waren maskers afgebeeld met haakneuzen die uit het gebouw kwamen zetten. Vroeger werd hier olie in gebrand, dus vandaar dat de meeste neuzen zijn afgebroken/gesleten.

Ik heb 50 foto’s van de maskers enzo, vond het echt mooi:

Andere gebouwen hebben slangen en jaguars in het reliëf. Jaguars omdat dit dier het elke keer overleeft als er een nieuwe wereld aanbreekt (en de oude wordt vernietigd). Overigens gebeurt dit weer in 2015, hopelijk maken we dat nog mee.

Jaguar reliëf:

Een ander mooi gebouw is het observatorium waarmee de kalender werd berekend op even nauwkeurige wijze als wij tegenwoordig kunnen met de computer. Respect.

Observatorium:

Je mocht er op klimmen dus dit ben ik tijdens de afdaling. Het was echt eng stijl, dus ik denk dat Majke dr fototoestel in de aanslag had om een film te maken van mijn valpartij voor de leukste thuis:

Verder is er het balspelveld, waar na het spel de winnaar (of de verliezer) werd geofferd aan de goden. Ik geloof zelf dat het de winnaar moet zijn geweest, want het was bij de Maya’s helemaal niet zo erg om te sterven. En al helemaal niet als dit gebeurde tijdens de strijd (of in barensnood), want dan steeg je in één keer omhoog naar het niveau van de goden. Hoe het balspel in Chichen Itza gespeeld werd is ook niet helemaal duidelijk want de ‘goals’ zitten eigenlijk veel te hoog om te scoren. Zeker omdat je je handen er niet bij mocht gebruiken.

Balspelveld:

Overigens is het offeren van mensen niet van de Maya’s (al brachten zij ook bloedoffers), maar oorspronkelijk van de Tolteken. De Tolteken namen het offeren een tikje serieuzer en gebruikten graag mensenharten die ze daarna op de chacmool legden (zo’n op z’n ellebogen leunend beeld).

Chacmool:

En dan daarboven op de tempel van de krijgers, in het midden tussen de palen, heb je de bekende offer chacmool:

Na al deze informatie en meer tot ons genomen te hebben, konden we wachten tot Kukulkan de tempel zou afdalen. Het was echter nog steeds helemaal grijs en we konden alleen onze snoepslangen op de aarde laten neerdalen.

De piramide en ik:

Waar dus ongeveer zo’n slang had moeten afdalen:

Toen we op de bus wachtten begon het zelfs weer te regenen en door een tropische bui reden we ook weer helemaal uitgeput naar ‘huis’. Waar we hebben gedineerd onder het genot van de Mexicaanse show. Natuurlijk hoopten we dat deze werd opgevoerd door de artiesten van ‘fantastic’, maar dit was helaas maar voor een deel zo. Jammer, want ze gingen met messen in de weer, dus ons onthoofdingsidee was helemaal zo gek nog niet… Zo, nu geloof ik dat Majke al minstens een kwartier slaapt en dus zal ik het hier maar bij houden en ook gaan slapen, want morgen gaan we weer vroeg een zeer spannende en avontuurlijke excursie doen…

23 september: Wild water quadten

Vandaag was de dag van de spannende excursie. Het water kwam echter met bakken uit de hemel, dus kwam Chris (de schattige/woestaantrekkelijke man van de ATV tours die voor minstens 65% de reden was dat we voor deze tour hadden gekozen) vertellen dat voor onze veiligheid de boot niet kon doorgaan. Maar we konden wel gelijk met de quads de jungle in. En ik geloof echt dat ik nog nooit zo nat ben geweest. Helemaal doorweekt begonnen we aan de tocht en ik zal het kort houden: Ik vond het doodeng! In het vervolg kunnen er wel 60 leuke Engelsmannen me op zo’n ding proberen te krijgen, ik doe het NOOIT meer. En dan reed ik nog niet eens zelf hè, Majke deed dat en echt petje af hoor, erg stoer. De stukken op de quad terzijde was het wel leuk om met kleren aan in de cenote te zwemmen en de grot met ondergronds meer te bekijken. Helaas maakten de kutquads teveel herrie om apen te zien. Of de apen waren weggespoeld, dat kan ook best. Toen we weer met beide benen op de grond stonden was ik vies, kapot, nat en blij dat ik nog leefde. En dan moet ik morgen ook nog op de boot *wordt groen bij het idee alleen al*

Kijk mij eens vies zijn, bah:

Terug bij de opstapplaats hebben we ons eerst op het strand afgespoeld, alwaar Majke de ober vertelde dat we te dirty waren om de cocktailles te volgen, en daarna zijn we “thuis” het zwembad ingegaan.

En inmiddels liggen we nu, na de lunch, weer op het strand en voel ik me redelijk schoon. Al met al tijd om de zee in te gaan en weer vies te worden en te kijken of mijn schaaf heel erg prikt. Ik hoop het niet want morgen heb ik die arm nodig in de zee om de schildpadden te bekijken. Had ik nou al gezegd dat ik nooit meer op een quad wil rijden?
Mijn schaaf prikt niet, maar tijdens mijn strandwandeling heb ik wel mijn schouders flink verbrand. Daarna gingen we terug naar huis om te douchen en even tv te kijken alvorens te gaan dineren. Het thema van vanavond was BBQ, dus hebben we salade genomen en later ook nog wat patatjes. De eetlust is trouwens de laatste tijd echt minimaal, misschien omdat we ons tijdens het ontbijt steeds te vol proppen. Aangezien we weer de show wilden zien moesten we ook weer aan de alcohol. Je weet tenslotte nooit wat voor schokkende dingen je ineens te verwerken krijgt. Majke ging voor de Conga, misschien een onschuldige fruitpunch, of als ‘grenada’ iets met een promilage is, dan een echte cocktail. Ik speel dat soort dingen liever op safe en ging voor de Blue Hawaii, waar zowel blue curaçao als wodka in gaat.

Oorzaak:

Voordat ik eraan begon, zei ik nog tegen Majke, ‘ik ga niet het podium op, wat er ook gebeurd’. Maar het avondentertainment was een muzikale kwis, met ook filmmuziek. Er werd een fragment van een liedje gedraaid en als je de titel van het liedje of de film wist, hoefde je alleen maar het podium op te lopen en het antwoord te geven. Was het goed dan kreeg je een fiche, was het fout moest je een tequila achterover gooien. Genoeg reden om niet mee te doen. Totdat Lovefool uit Romeo en Juliet werd gespeeld en niemand het scheen te weten. Nou ben ik toch flink fan geweest van Leonardo Di Caprio en had Dennis dat liedje speciaal voor mij gedownload, dus vanaf toen deed ik ook mee aan het spelletje en kwam ik toch uit op 6 fiches.

Gevolg:

Als Majke ook degene die zij wist had gedaan, hadden we misschien wel gewonnen, maar zij vond dat ze wel stoer genoeg was geweest met de quad. Al zegt ze dat ze wel was gegaan als er iets Nederlands of van de BSB bij had gezeten, maar dit gebeurde niet, dus deze bewering werd niet getest. In ieder geval was het na een uurtje klaar en zijn we nog even 5th avenue op gegaan, maar omdat we niet precies wisten waar de gezelligheid was (behalve dan waar wij zijn natuurlijk) zijn we vrij snel naar huis teruggekeerd.

Dush, nu duimen dat het morgen mooi weer is zodat we met het Chris in het bootje kunnen stappen.

Obviously was ik toch wel een beetje tipsy toen ik dat schreef, want ik wilde helemaal niet super graag op de boot.

24 september: Blub ik ben een vis

Vanochtend waren we alletwee vroeg wakker, dus zijn we ook vroeg gaan ontbijten en waren we al voordat de meeste winkels opengingen op souvenirjacht op de 5th. Na twee jaar mocht ik eindelijk weer afdingen (al zei Ricardo wel dat ik niet zo Mexican moest zijn) en de meeste souvenirs zijn binnen. Ik moet alleen nog een worstelmasker voor mijn Benniebroertje, maar het geld was op, dus daar moeten we morgen nog achteraan. Het winkelen was vermoeiend, dus na de souvenirs in het het hotel gedumpt te hebben, zijn we op het strand gaan liggen tot het tijd was voor de F1 boten. Op het strand gebeurde weinig, ik maakte een wandeling en er waren pelikanen, dus die gingen op de foto.

Pelikaan op boot:

Toen ik terugkwam was de bingo aan de gang, maar Majke deed helaas niet mee. En stipt op tijd stonden we bij het verzamelpunt voor de boten. De bus kwam te laat en de grijze wolken kwamen al dichterbij, maar gelukkig ging het gewoon door. Na Chris en de andere mensen opgepikt te hebben, moesten we nog een stukje rijden naar de oversjieke wijk waar de boten aangemeerd lagen. We kregen een veiligheidsinstructie en Chris leverde ons over aan Mitch, de kapitein/gids van één van de boten. Na deze formaliteiten gingen we van start.

De haven:

Eerst rustig de haven uit en daarna racend verder. Het is moeilijk te omschrijven hoe het was, maar het was iig echt zo onwijs gaaf. Ik neem aan dat het ongeveer is als de vliegende Hollander in de efteling, maar dan veel langer en natter. De boot (met 500pk) vliegt soms echt een stukje uit het water en daarna land je weer keihard en spat het water daarbij lekker hoog op. En doordat je met 2 boten vaart (8 personen per boot) kan je ook goed zien hoe hoog je boven de zee vliegt en met jouw golven de andere mensen nat spatten. Maargoed vrij snel kwamen we in een lagune (daar waar zoet en zout water bij elkaar komen) waar je kon oefenen met snorkelen. Dat was voor ons niet nodig, dus wij gingen meteen naar het diepe gedeelte alwaar de vissen zaten.

Er was ook nog een maya tempeltje bij de lagune:

Er zaten echt veel verschillende soorten en ze hielden zich vooral op op de vissensnelwegen. Echt grappig hoe ze allemaal tussen de rotsen bleven op een soort weggetjes. Wat ook leuk was, was de enorme school mini-glinster-visjes waar je gewoon tussen kon zwemmen. Ik voelde me precies één van hen en ben een tijdje mee gezwommen, maar er kwam geen eind aan dus uiteindelijk ben ik nog even teruggegaan naar de vissensnelweg voordat het tijd was om terug te keren naar de boten.

Om bij de schildpadden te komen, moesten we eerst weer een flink stuk racen, dit was leuk en zoveel beter dan die kutquad van gisteren. En toen was het eindelijk zover, we gingen zwemmen met de schildpadden. Mitch wees ons er van te voren nog even op dat we ze niet mochten aanraken of hun gras vertrappen of er perongeluk op staan als je een snorkelnoob bent. We kregen een zwemvest aan zodat er ook bijna niks anders op zat dan netjes boven in blijven drijven. Het vest zat niet echt comfortabel, maar dat was snel vergeten toen de eerste schildpad gespot was. Hij was lekker grasjes aan het eten en daarna kwam hij boven om lucht te happen. Zo mooi om te zien, dat koppie boven water. Na deze schildpad volgende nog een paar megagrote vissen waaronder een baracuda. En een enorme school redelijk saaie visjes, maar doordat het er ZO veel waren, was het toch heel apart, ook omdat je weer gewoon met ze mee zwemt. Dan was er nog de blinde schildpad die zowel Majke als mij van erg dichtbij gezien heeft. Ik denk dat hij ons lief vond. Eerst kwam hij recht op Majke af en werd zij nog maar net op tijd weggetrokken, omdat de schildpad haar anders had aangeraakt. Ik hoorde de mensen een enthousiast geluid maken, maar had geen visueel contact met Majke, dus ik had geen idee wat er was gebeurd en toen kwam de schildpad ineens vlak langs mij. Hij ging op z’n kant en ik ook zodat hij links kon passeren. Ik zal een schets bijvoegen van hoe het volgens mij gegaan is:

Reconstructie:

Schijnbaar hebben we 40 minuten gesnorkeld, maar het was voor mijn gevoel zo weer tijd om terug de boot op te gaan die ons naar het strand bracht voor een late lunch van kip, patat en bbq-saus. Was erg lekker. Toen het op was, hadden we nog 20 minuten om iets voor onszelf te doen. De meeste mensen kozen ervoor over voetbal te praten, dus was het strand lekker verlaten toen ik mijn wandelingetje en foto’s maakte. Het strand bij ons hotel is al super mooi, maar daar was het nog zeker 10 keer mooier en erg ‘lost’-achtig doordat het zo verlaten was.

Verlaten palmbomen:

Ik was er in m’n element:

Helaas was het daarna alweer tijd om terug te racen naar de marina, wat weer gaaf was afgezien van het feit dat m’n arm het nodig vond een klap van de golven zo op te vangen dat mijn telefoonbotje geraakt werd, zodat m’n arm de halve terugreis tintelde. Ik snap niet goed hoe ik van deze boten geen last heb, maar op de pond naar Engeland wel groen aanloop. Terug in de haven geen Chris, maar wel een taxibusjes gelijk naar onze opstapplaats. Ons haar zat vreselijk in de knoop dus de eerste stop was de douche. En terwijl Majke aan het douchen was, heb ik de onderwatercamera’s leeg gedronken. Want er is iets misgegaan en onze mooie schildpadden foto’s zijn waarschijnlijk verpest, alhoewel de camera’s aan mijn voeten liggen te drogen in de hoop op het beste resultaat. Verder wil ik het er niet over hebben…

Hierna hebben we friends gekeken, gedineerd en onder het genot van een Conga en een sexo a la playa hebben we de internationale show gekeken. Voor het eerst was deze echt spectacular, maar de mannen waren niet veel soeps. Iemand moet eens een memo rondsturen dat zo’n Haags matje echt niet meer hip is.

Een cocktail is pas goed als ie meer dan 3 ingrediënten heeft. Dus om de zorgen over de kapotte onderwatercamera’s weg te drinken had ik de cocktail met de meeste ingrediënten genomen. En totdat vrijdag bekend is of er ook nog vissen foto’s gelukt zijn, zullen jullie het moeten doen met de zuipfoto’s:

Enfin Majke vond dat we nog niet genoeg hadden gedaan vandaag dus gingen we nog maar eens de 5th op om te kijken of we een geschikte Mexicaan konden vinden om mee te trouwen, zodat we hier kunnen blijven wonen. Dit is helaas wederom niet gelukt, misschien is onze standaard ook nog te hoog. Een jongen die goed genoeg in z’n vel zit om met je te flirten waar z’n moeder bij is, is toch eigenlijk best een goede vangst? Maargoed er is niks spannends gebeurd, behalve dan dat we een man hebben bekeken die op straat airbrush tekeningen zat te maken, wat onwijs knap was en waarvan het resultaat er ook nog mooi uitzag. Nu is het 10 over 1 ’s nachts en heb ik last van mijn verbrande rug, de schaven op mijn arm (van de quad) en been (van het trapje van de boot) en de blaar op mijn voet, maar ondanks dat alles ben ik super gelukkig en wil ik niet naar huis. Tijdens het eten hadden we de vakanties in Egypte en Mexico vergeleken en ik denk dat ik ze alletwee evenveel hartje. Hoop dat er iets gebeurd waardoor we langer mogen blijven, maar eerst ga ik toch maar even slapen.

25 september: Hasta la vista Mexico

Ondanks dat we de wekker voor 10 uur hadden gezet, waren we al veel vroeger wakker. Dus zijn we begonnen aan ons laatste ontbijt. We hebben het er nog even flink van genomen en het is te hopen dat de obers het niet raar vonden, cocktails bij het ontbijt… neej dat is een grapje we hadden gewoon pannenkoekjes, toast en croissants. Terug op de kamer hebben we gelijk maar ingepakt, meestal doe ik daar wel m’n best op, maar nu is het een teringzooi geworden. De strandspullen bleven er nog even uit en ook de laatste souvenirs moesten nog gekocht worden. Ik heb afgezien van het worstelmasker, want zoveel Mexicaans worstelt Ben nou ook weer niet. Neway allemaal niet zo boeiend en om een uur of 11 konden we naar het strand. Het lag er goed bij en ik was blij dat we voor na het strand en de lunch de hospitallity room geboekt hadden alwaar we 40 minuten hadden om te douchen en ons om te kleden. Deze kamer was niet echt geweldig, maar hij was toch erg handig, anders hadden we in ons lange broeken op het strand gelegen.

Impressie van ons hotel:

Bah, ik schrijf dit alles op het vliegveld van Cancun waar ik niet wil zijn, want dat betekent dat we naar huis gaan. Er is verder in de tussentijd weinig interessants gebeurd. Na de hospitality douche begon het hard te regenen en hebben we in de lobby geligrettood. De bus was te vroeg en we vergaten 2 mensen, dus moesten we na een stukje snelweg weer terug naar ons hotel. Terwijl we al afscheid hadden genomen :o Heel gemeen, ik hoopte even dat ik de hele vakantie gehallucineerd had en weer overnieuw mocht beleven, maar dat was helaas niet.

Ik had het ook kunnen weten, want we waren al bruin:

Dus nu wacht ik op het vliegtuig wat als het goed is over 30 minuten hier is, maar vooralsnog moet het eerst landen en de noobs en hun koffers worden uitgeladen. Lucky bastards, die zometeen onze kamer mogen betrekken …

Ik denk dat ik het ga afronden. Niet dat tijdens een 10 uur durende vlucht geen spannende dingen kunnen gebeuren, maar voor mij was de vakantie afgelopen toen we het hotel verlieten. Dus dat was het voor deze vakantie, adios Mexico :(

Hmmm appelschilletjes…

Thu, 13 Jul 2006 13:49:06 GMT

Het grondig lezen van onderstaand verhaal kost je ongeveer 3 kwartier (dat is inclusief foto’s bekijken), dus ga nog even plassen voordat je begint … Veel plezier!

Reisverslag: Vakantie 2006
Bestemming: Analipsi (Griekenland - Kreta)
Hotel: Tsalos Beach
Duur: 5 tot 12 juli
Reisgenoot (en beste vriendin): Majke
Vakantieliefde: Barry? Neej, toch Albert :P Of mijn grote liefde? :o Misschien wel Majkes hallucinatie of zelfs Sven ;)

5 juli: We gaan!

Om kwart voor twee in de nacht kwam Majke me ophalen om naar Schiphol te gaan. Sinds dit natuurlijk belachelijk laat (of vroeg) is, was ik erg moe en omdat er in Nederland een hittegolf is, had ik het ook vet heet. Maargoed toen ik eenmaal op weg was naar Schiphol was door die extase in ieder geval de hitte even vergeten. Op Schiphol stond voor de Transavia-mensen een speciale tent met daarbinnen een handig mannetje dat ons vertelde bij welke balie we moesten inchecken. Echter toen we netjes bij de aangewezen balie aankwamen bleken de vliegtuigen daar vooral naar Las Palmas te gaan. Niks mis mee natuurlijk, maar wij hadden tickets voor naar Heraklion, dus Majke was even aan een stewardess gaan vragen waar we heen moesten. Eenmaal bij de goede balie werden we snel ingecheckt en zijn we ook maar gelijk door de douane gegaan, alwaar Majke, als de notoire drugssmokkelaarster die ze is, werd gefouileerd… En tja wat gebeurd op Kreta, blijft op Kreta, maar dit was nog in Nederland, dus even later werd Alan per sms op de hoogte gesteld. Maar dit terzijde. Ikzelf zat als een halfdood slaperig hoopje te wachten op een spannende gebeurtenis. Op de Argentijnse jongens was ik al snel uitgekeken en ik was dan ook blij dat op een gegeven moment een gezin bij ons in de buurt kwam zitten met een superschattige tweeling (alleen hun namen waren stom, maar die verander ik wel als ik ze veilig heb gekidnapt). Natuurlijk vormde ook Mickey een welkome afleiding, maar ik vroos dat hij net als de Argentijnse jongens op weg was naar Salou. Ook Majke trachtte me te vermaken door even iets uit te leggen over schapen ;) Door dit alles ging de wachttijd sneller dan verwacht en al snel konden we aan boord.

Uitzicht vanuit het vliegtuig:

Ik kon niet slapen, dus heb ik de film (Fun with Dick & Jane) maar gekeken. Ik was ondertussen wel erg moe en blij toen het vliegtuig de landing inzette. Alles verliep voorspoedig en ook de bagage kwam vrij snel. Daarna konden we op zoek naar onze Ahmed, die geheel teleurstellend een Belgische vrouw bleek te zijn… Nog schokkender was dat de andere hostess hetzelfde heet als ik (waarschijnlijk met een i maar toch, het gaat om het principe!). Ze hield een kort praatje en na een stukje rijden waren we al in Analipsi. Het is een schattig dorpje, inderdaad zonder disco’s en dat soort enge dingen. Ook Tsalos Beach (onze verblijfplaats) ligt er vredig bij.

Tsalos Beach + bijbehorend strand, restaurant, supermarkt en autoverhuur:

We werden ontvangen door een vrouw en een wannabe Zweedse man, die ons nog even moesten bezighouden totdat de kamers schoon waren gemaakt. Inmiddels hadden we geconstateerd dat het hier keihard waait en vond ik het zelfs zo koud dat ik m’n spijkerjasje maar weer had aangedaan (echt hoor, één hittegolfje in Nederland en je bent niks meer gewend). Op een gegeven moment mochten we toch naar onze kamer die niet echt veel voorstelt. De koelkast stonk en we waren erg moe.

Impressie van onze kamer (Majke relaxt):

En zo zie ik de kamer als ik lig te relaxen:

Eerst hebben we dus even een dutje gedaan ookal zat dat niet in de planning. Na een uurtje waren we weer fris en fruitig en klaar om boodschappen te doen. Dit is namelijk een ‘grote-mensen-vakantie’ en we zullen zelf moeten koken. Voor vanavond staat spaghetti uit blik met erwtjes uit pot op het menu, maar zover waren we nog lang niet, want eerst gingen we de omgeving verkennen en we vonden in die omgeving onder andere een geit en veel olijfbomen. Er zijn hier niet echt vijgenbomen, waardoor ik de Griekse geur een beetje mis, al ruik je gelukkig wel de zee :) Na de directe omgeving hebben we het strand verkend, maar zoals je weet kunnen we ons soms moeilijk inhouden en zijn we maar gelijk naar Chersonisos doorgelopen. Dat was een flinke wandeling (de terugweg duurde 30min), waardoor ik wit uitgeslagen van het zeezout, maar wel voldaan want de zee is mijn vriend, weer thuis kwam. Om de tijd te doden en het zeewater van ons af te spoelen zijn we vervolgens naar het zwembad getrokken. Het water was vet koud, maar ons tweede (wellicht alcoholische) welkomstdrankje was lekker en toen we eenmaal in de zon lagen was de temperatuur vrij aangenaam. Nu zijn we weer ‘thuis’ en ga ik toch maar een douche nemen om het chloor weg te wassen en daarna ‘koken’, ik ben benieuwd, als het aanbrandt hebben we gelukkig een roze afwasborstel! Wat me er aan doet denken dat ik tijdens onze wandeling een vet soters roze opblaasbaar zeepaard zag :D

6 juli: Excursie geboekt

De erwtjes met pasta van gisteravond zijn goed gevallen en de meloenchirurgie gaf me geen nachtmerries, dus werd ik om 8 uur pas wakker door mijn wekker. En om een uur of half 9 waren we bij de supermarkt omdat ze daar een deal hebben met de bakker en dus verse broodjes. Naast een broodje zijn we verder gegaan voor de reuze croissant, een goede keuze. Geheel volgens schema waren we om 9:15 bij Lianne (het is inderdaad met een i, maar het is toch vreemd om je voor te stellen als Lyanne als iemand dat net al heeft gedaan). Verder was er niemand, dus begon ze alvast met haar praatje over de omgeving. Ondertussen schoven ook andere mensen bij en begon ze overnieuw. Het was erg informatief en we hebben de excursie naar de Samaria kloof geboekt (aka de langste kloof in Europa). Omdat de kloof dus zo ontzettend lang is, hebben we gelijk na de meeting met Lianne weer een trainingswandeling gemaakt langs het strand. Deze keer ging de reis naar Gouves (dat ligt ongeveer een uur van Analipsi) en onderweg zagen we een leuk kerkje met een blauw dak en diverse andere fotomomenten en bijbehorende delicatesse bezigheden.

God is white n blue:

Donald en Dagobert waren er ook:

Om te bewijzen dat het waaide:

Nu houden we even een pauze voordat we naar het zwembad gaan, alwaar Majke denkt dat Dimitris nog iets boeiends gaat doen waarmee ik de rest van deze pagina op kan vullen, maar ik waag het te betwijfelen…
En mijn betwijfeling was correct! Het enige wat bij het zwembad is gebeurd, is dat ik ook mijn kuiten heb laten verbranden (Majke had dat al tijdens de wandeling gedaan en zit nu naast me te kreunen met de aftersun). Na het zwembad heb ik even een siësta gehouden en vervolgens was het tijd voor groenten/tomaten-soep, daar verder geen details over, maar Majke heeft het aangevuld met een boterham met een klontje chocopasta, terwijl we ook nog soep overhadden. Dat zegt genoeg. Na het eten even gezakt te laten hebben, hebben we een korte nachtwandeling door Analipsi gemaakt. Het zag er gezellig uit, maar we hebben de screaming orgasm toch maar even uitgesteld, want voor morgen is een cultuurdag gepland namelijk Heraklion en Knossos.

7 juli: Zaza the aftermath

Toen ik gisteravond voorstelde om nog een sociale activiteit te ondernemen voordat we gingen slapen, had ik het idee dat we gingen kaarten… Zaza de kakkerlak dacht daar echter anders over, want ik had het nog niet gezegd of hij kwam onder de deur doorgelopen (ondanks dat het licht aan was en er geen etensresten op de grond lagen). Aangezien Majke niet naar de kakkerlak wilde kijken, was ik degene die hem naar buiten ging doen. Ik wilde hem alleen wel eerst op de foto hebben, want hij zat toch stil midden in de kamer. Ik had er echter geen rekening mee gehouden dat er een gat zit achter het aanrecht en toen Zaza het woord foto hoorde, rende hij er snel achter en konden we er niet meer bij. Eerst hebben we toen een tijdje naar het gat gestaard in de hoop dat hij er snel uit zou komen, maar toen dit niet gebeurde begon de activiteit pas echt sociaal te worden en hebben we verschillende van jullie om tips en hulp gesmst. Terwijl wij wachtten op jullie antwoorden kwamen we zelf al op het geniale idee om het licht uit te doen en inderdaad na nog een paar minuten kwam Zaza tevoorschijn uit een ander gat dan dat waardoor hij naar binnen was gegaan. Dus ik mocht weer aan de bak, maar Zaza was niet van plan zomaar naar buiten te gaan en is ongeveer het hele huis doorgejaagd, waartijdens ik op sommige momenten best vocaal was (en nog kwamen er geen knappe buurjongens om ons te redden, kan je nagaan). Toen hij uiteindelijk in de douche zat en geen andere kant uit kon dan recht op me af vond ik het weer tijd voor een foto. Zaza is echter ontzettend verlegen en voerde prompt een kamikazeactie uit om weer terug te komen achter het keukenblok. De veelal nutteloze tips stroomden intussen binnen en mensen je mag ze dus echt niet doodslaan, want dan spuiten ze hun eitjes eruit en heb je binnen de kortste keren een heel nest!! Gelukkig kwam Alan met de gouden tip dat we insectenspray moesten hebben. Het was alleen inmiddels half 12 en Majke ging dus in haar pyjama naar de supermarkt, terwijl ik Zaza in de gaten hield. Na uitgelachen te zijn door de jongen in de winkel (ipv dat hij nou even aanbied om te helpen) was Majke snel weer terug met een grote bus verdelgingsmiddel en als professionele mevrouw Helderder heb ik toen de kamer vergast en zijn we zelf op het balkon gaan zitten tot de geur weg was. Na 20 minuten vonden we het veilig om naar binnen te gaan om te slapen. Majke lag al in haar bed en ik maakte nog even een rondje door de kamer om te zien of Zaza ergens op z’n rug lag te creperen. Helaas werd mijn fantasie waarheid toen ik hem spotte onder het nachtkastje tussen onze bedden… Majke had meteen door dat ik hem gevonden had en nam de crashhouding aan terwijl ik een groot glas over Zaza heen zette en we eindelijk een foto konden maken.

Hmm appelschilletjes:

Omdat hij nog bewoog en alles heb ik hem van het balkon af gegooid in de hoop dat hij of snel dood ging of dat hij bij zou komen om aan al z’n vriendjes te vertellen hoe eng het is in kamer 31. Voor het geval ik hem had vermoord, hebben we een dodenherdenking gehouden en na ook z’n laatste verblijfplaats te hebben gesprayd zijn we uiteindelijk om een uur of 1 gaan slapen. Maar zo zie je maar weer, wees voorzichtig met appelschilletjes en sociale activiteiten!!

En toen was de dag nog niet eens echt begonnen :o Want vandaag gingen we naar Heraklion en Knossos, eerder hadden we al de bushalte gelokaliseerd waarvan we dachten dat we hem moesten hebben, nou, mooi niet dus. Na een half uur wachten vond de restauranteigenaar naast de bushalte het eindelijk tijd worden om ons te vertellen dat er nooit een bus kwam. Hij wees ons vervolgens half in het Grieks naar een bushalte om de hoek. We zagen hem al snel liggen dachten we, dus toen zijn we daar weer gaan staan wachten. We kregen gezelschap van 2 Belgische lesbiennes, wat ons geloof sterkte dat hier inderdaad een bus zou stoppen. Maar het duurde toch wel lang dus uiteindelijk ben ik het maar ergens gaan vragen (want als je moet wachten tot de bewoners rondom de bushalte uitgelachen zijn en je komen inlichten kan je lang wachten). Het antwoord was nee, ze dacht niet dat er een bus zou komen daar en de Griekse mannetjes in het café naast de winkel waren het daar mee eens. Ze heeft me toen directies gegeven naar de goede bushalte en anderhalf uur later dan we hadden gepland zaten we dan eindelijk in de bus naar Heraklion. Vanaf toen verliep de reis voorspoedig en met behulp van ons kaartje hadden we al snel de eerste bezienswaardigheid gevonden. Te weten de Venitiaanse haven en bijbehorend fort. Het lag er allemaal mooi bij en door de hevige wind en Majkes opwaaiende rok hadden de plaatselijke bewoners ook weer is wat anders om tegenaan te kijken. Binnenin het fort was het vrij griezelig. Vooral een kamer vol met kanonskogels joeg me de stuipen op het lijf. Het uitzicht was ook prachtig en we beleefden de historie opnieuw met casus Piëdro, de gesneuvelde soldaat.

Griezelige kanonskogelkamer:

Uitzicht vanaf het fort:

Ik zit me in te leven in Piëdro:

Na het fort vervolgden we onze stadswandeling richting Knossos (het zou 5km ten zuiden van Heraklion liggen en in het kader van de training voor de kloof dachten we dit te kunnen lopen). We waren maar een beetje verdwaald en blij dat er een bus naar Knossos langskwam waar we zijn ingesprongen. Knossos staat bekend vanwegen het paleis van Minos en de mythe van de minotaurus (een half man, half stier die eens in de zoveel tijd een vracht mensenkinderen opeet). Althans zo gaat de mythe, want op de bordjes in het opgegraven paleis stond vooral wat Evans (de archeoloog) dacht waar alle kamers en dingen voor waren. Als hij goed gegokt heeft, werden er vooral veel rituelen uitgevoerd.

Knossos: let vooral op de stierenhoorns:

Knossos: kamer voor rituelen:

Het was een mooie hoop stenen, maar ik vond het toch jammer dat ze de mythe niet ergens hadden neergeschreven want hij is aardig weggezakt, klik hier als je er meer over wilt weten… We namen de bus terug naar Heraklion en van daaruit de bus naar Analipsi. Dit ging een stuk voorspoediger dan op de heenweg en we hadden nog tijd over om kaarten, eten en een uil voor mijn mama te kopen. Thuis ben ik nog even met mijn benen in het zwembad gaan zitten om ze af te laten koelen. Daarna gedouched en nu schrijf ik dit terwijl Majke alvast met de kaarten is begonnen. Zometeen gaan we ‘uit eten’ bij de snackbar naast ons zwembad, sjiek! :P
Of koud, maar met een fijne Griekse salade die ik een beetje moeilijk weg kreeg, omdat we steeds bekeken werden. En toen Majke uitgegeten was kwam Dimitris in actie om even te vertellen dat we minder verlegen moesten zijn. En hij vond dat omdat ik het niet prettig vond dat hij op 10cm afstand een foto van m’n hoofd wilde maken en we niet tegen mekaar zaten te schreeuwen terwijl er maar 50cm afstand tussen ons was :s rare jongens die Albaniërs… Zo, tijd om te sprayen voor Zaza’s.

8 juli: Rustdag

Ik werd wakker met alleen al 13 muggenbeten op 1 been, het lijkt net een enge ziekte, volgende keer maar geen muzikale intermezzo’s op het balkon ’s nachts…
Het is inmiddels 6 uur ’s middags en ik zit weer op het balkon. Onze rustdag hebben we in en om het zwembad doorgebracht. In het kader van de training hebben we 2x een half uur aan één stuk door gezwommen. Dit lijkt heel wat, maar vanaf het dak in het zwembad springen kan natuurlijk ook en het is spectaculairder. Vandaar dat vriend van (vriend van) Albert het deed. (even voor de duidelijkheid: Dimitris van de vorige bladzijde heet tegenwoordig Albert). Ook vandaag deed Albert een poging om ons dronken te voeren, maar daar is toch echt meer dan een borrelglaasje voor nodig, maargoed het kwam wel uit want we moesten er nog eentje drinken op Nicole en waarom niet om 2 uur ’s middags? Verder heeft vriend van Albert de gezamenlijke fotocollectie van het hotelpersoneel verder uitgebreid met een mooie bikinifoto.

Mijn uitzicht bij het zwembad de kant op die de vriend van Albert prefereert:

Mijn uitzicht bij het zwembad de andere kant op:

Ja weetje het is allemaal niet zo heel erg, maar neem dan ook voor of na de foto even de moeite om ons te vertellen hoe beautiful we zijn en dan kan je weer verder staren, tis toch een kleine moeite. Tja verder is er niet zoveel gebeurd, behalve dat Albert kwam vertellen dat we niet meer ons eigen eten mee mochten meenemen naar het zwembad. En daarmee doelde die op de snoepjes en chipjes, twas niet alsof we de macaroni met kaassaus die voor vanavond gepland staat hadden meegenomen naar het zwembad … maargoed morgen gaan we dus naar het strand, kijken of Barry (dat is de Zweed) het goed vind als we daar eten, Ikea knäckebröd!

9 juli: Stranddag

Zo gezegd, zo gedaan, vandaag hebben we de hele dag op het strand en in de zee doorgebracht, onder toeziend oog van Barry.

Barry/Fred/(wannabe) Zweed:

Ik deed nog een poging om naar Egypte te zwemmen en ik was al best ver want er waren ineens vissen!

Just keep swimming:

Door onze nieuwsgierige strandbuurman weten we nu dat Barry €700,- per maand verdiend, maar dat hij dan gratis in het hotel mag wonen en eten. Dit doet hij 6 maanden lang (tot november) en daarna gaat hij naar Athene, maar wat hij daar doet werd me niet helemaal duidelijk (er waren handgebaren, maar het hielp niet). Verder dacht ik te horen dat hij sprak over zijn boyfriend, waarna hij een liefdesbrief te voorschijn haalde en aan de nieuwsgierige buurman liet zien. Dit alles kan echter ook mijn romantische fantasie zijn, al zou het wel verklaren waarom Albert en zijn vrienden Barry niet in hun vriendenclubje hebben opgenomen. Terwijl ik dit schrijf heb ik uitzicht op Barry die nu al een kwartier de trap voor z’n huis aan het dweilen is, hij is erg grondig.

Het beroemde balkon vanaf waar we alles in de gaten houden:

Ook als er geen mannen voorbij lopen is het uitzicht vanaf het balkon mooi:

Tja een heel opstel over Barry, want voor de rest is er weinig gebeurd op deze stranddag, behalve dat ik ontzettend verbrand ben en dat ik de halve zee in m’n haar mee naar huis had genomen, maar ik ben nu weer schoongedouched en klaar om zometeen op een mediterrane tijd uit eten te gaan bij het restaurant wat aan ons hotel vastligt.
Hmm zal ik nog vermelden dat ik tegen Majke had gezegd dat ze met zichzelf moest gaan spelen en dat toen verbeterde in dat ze met mijn bal kon spelen? Lijkt me niet … ook dat ik het koortje van het stopje van de gootsteen heb stukgetrokken hoeft niemand te weten. Ik vraag me af of de spannende ober er is zometeen, maar het zou ook best kunnen dat Majke hem verzonnen heeft, zoals de lama’s langs het spoor…

En jawel Majkes spannende ober was een hallucinatie, maar hij krijgt dan wel weer pluspunten omdat hij als enige voor Frankrijk was. (je raadt het al we hebben in het restaurant de wk-finale gekeken). Tja wat verder, Majke had sterretjes in der ijs en ik heb een nieuwe grote liefde :P Al was die wel abrupt voorbij toen hij erachter kwam dat ik voor Frankrijk was, maarja zo gewonnen, zo geronnen.

Zonsondergang vanuit het restaurant:

Nog grotere schok was dat Barry en Albert zijn verhuisd en dat we nu Nederlandse onder/over-buren hebben en we dus niet meer heel veel onzin kunnen uitkramen op het balkon.

10 juli: Relax souvenir dag

Weer lekker geslapen, voor m’n gevoel nog heen en weer wiegend op de golven van de stranddag en om een uur of half 9 gezond weer op. Verse broodjes gehaald en al die shit, het begint onderhand routine te worden. Daarna even uitgerust en vervolgens op souvenirjacht gegaan in Analipsi. Alwaar ik een fijn schoonheidsproduct heb aangeschaft voor mijn Benniebroertje. Voor onszelf hebben we kralenarmbandjes met Griekse geluksogen gekocht. Ik vind um soters :D Nog even wat foto’s gemaakt van ons dorpje en alweer gerelaxt in ons huis tot het middageten. Nu laten we dit eten even zakken en dan gaan we richting zwembad.

Het kerkje van Analipsi:

Relaxmoment:

We hebben nog een flink tijdje gezwommen en aan de kant gedobberd, met alle Seaberts en Titanics die daarbij horen. We hebben geen vriendjes gemaakt met, maar wel erg gelachen om een jongetje dat zichzelf achter zijn bal aan het zwembad ingooide. Dit tot groot vermaak van alle omstanders. Majke wilde niet opdrogen bij het zwembad, dus dat heb ik maar in mn eentje gedaan. In die tijd is er dus echt weer helemaal niks boeiends gebeurd, want hoe graag vriend van Albert ook naar andere Maaike staart, toen hij samen met Albert zijn maaltijd nuttigde had hij alleen daar maar oog voor. Vandaar ook dat hij zo dik is misschien. Nu ben ik weer thuis en hindert de zon me bij het schrijven dus ga ik me maar is concentreren op hoe Barry de plantjes water geeft met zijn lange slang.

Het was een beetje een saaie dag vandaag, vandaar ook dat we erg blij werden van het bezoek van Sven. Sven is de leuke Zweedse reisleider die we hebben gestalked tijdens de afwas. Jammer genoeg was hij weg voordat we hem ook maar gedag hebben kunnen zeggen. Voor de zonsondergang van half 9 zijn we naar de lange pier gelopen en het was erg mooi en we hebben weer fijn wat foto’s kunnen maken.

Zonsondergang vanaf de pier:

Nogmaals:

Niet alleen van de zonsondergang maar ook van Majkes hallucinatie (door z’n enthousiaste hallo weten we nu zeker dat hij het was) en van mijn grote liefde. Altijd leuk voor het nageslacht en voor jullie zodat jullie weten over wie het allemaal gaat. (hmm sorry ('sorry is naar huis'), de foto van mn grote liefde is een beetje mislukt) Nu hebben we fijne Griekse muziek op de achtergrond vanwege de Griekse avond.

Oja, Barry heet eigenlijk Fred.

11 juli: DE KLOOF

Om half 5 ging mijn wekker en zijn we opgestaan om de tas in de pakken en te eten. Netjes op schema waren we om 5:40 uur bij de kiosk waar we zouden worden opgehaald, samen met de moeder van andere Maaike. Gek genoeg was er verder nog niemand wakker, dat viel me tegen van Barry. Er was wel een leuk hondje bij de bushalte (alhoewel niet zo leuk als Fluffy 6 de levensmoede hond die we eergister zagen). Om een uur of 10 voor 6 werden we opgehaald door Niko (wat grappig is want onze Londenbuschaufeur heette Rob). Maargoed in de bus nog even uitgerust totdat we in Heraklion Eileen op pikten, onze ‘gids’ van vandaag. Die wat vertelde over de kloof en de weg er naar toe. De busreis verliep verder redelijk snel en Niko bracht ons veilig de berg op. Boven waren we op een hoogte van 1250m en daar was het dus ook best koud. Reden te meer om snel af te dalen.

Aan het begin van de kloof waren we nog in de wolken:

Maar ik had m'n hoed toch maar opgezet om advocaatje-ging-op-reis-acties te voorkomen:

Het was wel grappig om te zien dat je steeds een beetje dezelfde mensen tegenkomt, zoals Zweeds vissershoedje, man met handdoek om hoofd en de startrek nerds met ferraripetjes. De kutkinderen die steeds stenen naar beneden gooiden hadden we gelukkig snel afgeschud. Om een lang verhaal kort te maken, het was een mooie kloof en soms zware afdaling (vooral op de tas-etappes). Het water uit de bronnetjes was heel erg fris en de geiten te tam om Krikri’s te zijn. Het uitzicht was onbeschrijflijk mooi dus zie daarvoor de vele foto’s.

Op een open plek voor de eerste rustplaats, stonden allemaal steenhoopjes:

Zeldzame krikri of gewoon een geit (hij at chips, jij mag kiezen):

De rivier:

Smal gedeelte van de kloof:

Vooral de delen waar de rivier liep en de oleanders bloeiden vond ik erg mooi, maar ook de rotswand die wordt uitgeslepen als in de winter de kloof vol water staat, was het bestuderen waard. Dat de rivier eigenlijk ontstaat uit Barry’s enorm lange slang zeggen we er maar niet bij. Al met al hebben we er 5 uur over gedaan (wat goed is want er staat 6 tot 8 uur voor) en om 3 uur kwamen we aan in het dorpje Agia Rommeli alwaar we een flesje cola hebben gekocht voor de afwisseling en even hebben zitten uit te rusten in de schaduw. Op een gegeven moment hadden we daar genoeg van en zijn we richting zee gegaan, waar we op een betonblok met alleen onze benen in de zee konden zitten. Heerlijk verfrissend en handig om de tijd te doden. Om half 5 zijn we richting Artemis gegaan om wat te eten en aan Eileen te laten weten dat we er waren. Trek in een echt diner hadden we nog niet, maar appeltaart met ijs is ook lekker. Iets over 6 konden we op de boot die ons naar Chora Sfakion bracht alwaar we herrenigd werden met onze bus. Op de boot waren we nog getuigen van een slechte opvoedingssituatie, how Ikea, maar het uitzicht was mooi en ik hield mijn appeltaart met gemak binnen.

Uitzicht vanaf de boot:

Op de busreis terug hebben we madagascar gekeken om de tijd wat sneller te laten gaan en vertelde Eileen nog even dat er vandaag 1400 mensen door de kloof waren gelopen, gelukkig hadden wij de vaart erin en liepen we niet in de file zoals de moeder van andere Maaike. Niko heeft ons weer netjes in Analipsi afgeleverd en om een uur of half 12 waren we onze koffers aan het inpakken en ontstond er nog even stress omdat ik per ongeluk ook het slot van mijn koffer had ingepakt, maar ik heb het weer teruggevonden helemaal onderin mijn koffer … En vervolgens was ik zo moe dat ik snel in slaap viel, ondanks onze luidruchtige voorbalkonburen.

12 juli: Naar huis *snik*

Half 7 wakker, laatste dingen ingepakt, gegeten, gemerkt hoe dodelijk de spierpij is en het spannende luik geopend (het mocht niet eerder want stel dat er allemaal Zaza’s woonden), maar het luik was helemaal leeg, erg saai. We hebben de Zazaspray en de Zvelto achtergelaten voor de volgende bewoners, daar zijn ze vast blij mee. En toen we klaar waren zijn we om een uur of kwart voor 8 richting restaurant gegaan om opgehaald te worden. Er was gewoon nog helemaal niemand wakker om onze sleutel in te nemen :o schandalig!

Majke in een leeg restaurant, ik geloof dat ze nog niet weg wilde :(

De hostess die ons kwam ophalen heeft uiteindelijk de sleutel maar gewoon ergens neergegooid. En dat was het, we vertrokken en zijn nu op het vliegveld, waar de ‘electricity may be interrupted at nonregular times, due to maintanance to the airport power plant’. Dat klinkt spannend maar het is hier ontzettend saai en nu ben ik ook al klaar met schrijven dus dan ga ik me maar weer even vervelen. Accio vliegtuig!

Nog een laatste keer Heraklion en het fort van bovenaf gezien:

Het vliegtuig kwam uiteindelijk en ik zit er momenteel in met maar 49 anderen, dus dat is lekker rustig. De purser had er zin in toen hij ons tijdens de live veiligheidsinstructies vertelde hoe we ons zwemvest konden heropblazen als het na een week een beetje slap werd :P
Hmm we gaan dalen, bijna het einde van de vakantie *emotioneel moment*

Eindstand:

(maar Lyanne hartje Egypte meer hoor! ;))